حذف جودو از جهانی باکو بعد از ناکامی در ناگویا
سه سال بعد از تعلیق، همچنان در کما
جودوی ایران باز هم خیلی زود از یک میدان مهم کنار رفت؛ این‌بار در رقابت‌های جهانی. الیاس پرهیزگار، تنها نماینده ایران در مسابقات جهانی، در وزن منهای ۸۱ کیلوگرم پس از استراحت در دور اول، مقابل ناسه هرکوویچ از اسلوونی، نفر پنجاه‌ویکم رنکینگ جهانی، به روی تاتامی رفت و با دریافت سه اخطار شکست خورد تا خیلی زود از گردونه رقابت‌ها کنار برود. بنابراین یک حذف دیگر، یک مسابقه دیگر و باز هم همان پایان آشنا برای جودوی ایران رقم خورد، آن هم بدون اینکه حتی نشانی از یک مدعی جدی دیده شود. ماجرا بزرگتر از یک باخت است؛ اتفاقی که در ادامه مجموعه‌ای از نتایج ناامیدکننده رقم خورده و حالا دیگر نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت. همین چندی پیش بود که جودوی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا هم بدون کسب حتی یک مدال به کار خود پایان داد. نمایندگان ایران یکی پس از دیگری حذف شدند و در نهایت، رشته‌ای که زمانی در آسیا حرف‌هایی برای گفتن داشت، دست خالی به خانه برگشت. حالا تنها چند روز بعد، صحنه جهانی هم برای جودوکاران ایرانی تفاوتی با میدان آسیایی نداشت.
مدال نخواستیم؛ حداقل فنی مبارزه کنید
مسأله فقط این نیست که جودوکاران ایران روی سکو نمی‌روند. آنچه بیشتر نگران‌کننده است، کیفیت مبارزاتی است که از آنها دیده می‌شود؛ اینکه در بسیاری از رقابت‌ها حتی نشانه‌ای از یک مسیر رو به رشد، برنامه مشخص یا نسلی که قرار است آینده این رشته را بسازد، دیده نمی‌شود. نتیجه این شده که وقتی نام جودوی ایران در اخبار می‌آید، بیش از آنکه صحبت از پیروزی، مدال و شگفتی باشد، باید منتظر خبر حذف و کنار رفتن باشیم. سه سال از پایان تعلیق چهار ساله جودوی ایران گذشته است؛ سه سالی که می‌توانست فرصتی برای بازسازی، برنامه‌ریزی و بازگشت تدریجی به سطح اول آسیا و جهان باشد اما شواهد نشان می‌دهد جودو هنوز نتوانسته از سایه آن دوران خارج شود و به نظر می‌رسد مسأله این رشته، چیزی فراتر از یک نتیجه ضعیف در یک مسابقه است. در چنین شرایطی معلوم نیست چه کسی قرار است برای جودوی ایران فکری کند؟ رشته‌ای المپیکی که مدت‌هاست نشانی از یک مدعی ندارد، تا چه زمانی باید با حذف‌های زودهنگام و ناکامی‌های تکراری ادامه دهد؟ شاید دیگر وقت آن رسیده باشد که به جای توجیه یک شکست، درباره ریشه‌های این شکست‌ها سؤال شود. اینطور که پیداست شرایط این رشته از مسئولان فدراسیون جودو تا مسئولان رده بالاتر برای کسی هیچ اهمیتی ندارد و با این فرمان هیچ بعید نیست که جودو از این چاهی که در آن گیر افتاده هیچ گاه سر بیرون نیاورد.