وداع متضاد 2 اسطوره
مجید سلطانی
خبرنگار
در روزها و شب‌هایی که فدراسیون و سرمربی تیم ملی فوتبال پرتغال، به شکلی خصمانه رودرروی کریستیانو رونالدو قرار گرفته‌اند تا جدایی این ابرستاره از پیراهن تیم ملی به زشت‌ترین و نامناسب‌ترین شکل خود در بیاید، تمام آرژانتین بسیج شد تا خداحافظی لیونل مسی از پیراهن تیم ملی آرژانتین به احساسی‌ترین، به‌یادماندنی‌ترین و زیباترین شب زندگی این فوق‌ستاره تبدیل شود.
خداحافظی رونالدو برای فوتبالدوستان ایرانی شگفت‌انگیز نیست. آنها با فوق‌ستاره‌های خود بی‌صدا وداع کرده‌اند. پایان با یک بازی نمادین برای اندک بازیکنانی اتفاق افتاد که بخت با آنها یار بود وگرنه بسیاری از بازیکنان ما بی‌صدا و کاملاً خاموش از پیراهن تیم ملی و حتی فوتبال جدا شده‌اند. دیدن اتفاق نادرستی که در فوتبال پرتغال در حال رخ دادن است و البته مقایسه آن با ماجرای وداع مسی، به ما همه حقایق را می‌گوید. تجلیل از بازیکنی که تمام زندگی‌اش را برای موفقیت و افتخار فوتبال یک کشور گذاشت، کمترین کاری است که مدیران فوتبال می‌توانند و باید انجام دهند. گرچه در فوتبال ما درجه بی‌مهری‌ها به‌هیچ عنوان تا این حد بالا نبوده که رفتارها و برخوردهای سرمربی تیم ملی و فدراسیون فوتبال پرتغال با رونالدو کرد؛ اما در فوتبال ما هم «ندیدن» زحمات بزرگان فوتبال، نکته ناآشنا و غریبه‌ای نیست. تجلیل از بزرگان فوتبال و ورزش، انگیزه و موتور محرک جوانانی است که می‌خواهند وارد این میدان شوند و آرزو دارند روزی روی همان قله‌ای بایستند که بزرگان در آن حضور دارند. اینکه عظمت و کارهای باارزش بزرگان دیده و از آنها تجلیل شود، اتفاقی است که می‌تواند جاده فوتبال و ورزش را برای آیندگان روشن کند تا جوانان در این راه قدم بزنند و با اطمینان از فرجام کارشان بدوند، بدرخشند و افتخارآفرینی کنند.