چگونه بحران مالی غول فرانسه را به قعر جدول رساند؟
مارسی در آستانه فروپاشی
المپیک مارسی فصل جدید را با شرایطی آغاز کرده که حتی بدبین‌ترین هواداران این باشگاه نیز شاید تصور نمی‌کردند تا این اندازه وخیم باشد. تیمی که قرار بود یکی از مدعیان فوتبال فرانسه باشد، پس از تنها شش بازی در منطقه سقوط قرار گرفته و پنج شکست متوالی را تجربه کرده است؛ آماری که بدترین شروع تاریخ این باشگاه در یک فصل محسوب می‌شود.
اما آنچه در زمین فوتبال دیده می‌شود، تنها بخش قابل مشاهده بحران مارسی است. ریشه مشکلات به تابستانی بازمی‌گردد که باشگاه به جای تقویت تیم، ناچار شد بخش قابل توجهی از سرمایه انسانی خود را برای کاهش هزینه‌ها از دست بدهد.
تابستانی بدون خرید
مارسی یکی از عجیب‌ترین پنجره‌های نقل‌وانتقالاتی فوتبال اروپا را پشت سر گذاشت. این باشگاه در کنار اتلتیک بیلبائو، تنها تیمی در میان باشگاه‌های پنج لیگ معتبر اروپا بود که هیچ بازیکن جدیدی به خدمت نگرفت. در مقابل، فهرست خروجی‌ها شامل چندین بازیکن مهم بود. میسون گرینوود راهی فنرباغچه شد، پیر امریک اوبامیانگ به فوتبال اسپانیا بازگشت، فاکوندو مدینا به بایرلورکوزن پیوست و جرونیمو رولی نیز مارسی را ترک کرد. کوئینتن تیمبر، بیلال نادیر و لئوناردو بالردی نیز از جمع بازیکنان این تیم جدا شدند. در مجموع، فروش‌های دائمی حدود ۸۰ میلیون یورو درآمد برای مارسی ایجاد کرد؛ رقمی که البته با توجه به هزینه انتقال گرینوود و سهم منچستریونایتد از فروش او، عملاً دست باشگاه را برای بازسازی تیم باز نکرد. در چنین شرایطی، برونو ژنسیو عملاً تیمی را تحویل گرفت که نه‌تنها تقویت نشده، بلکه عمق آن نیز به شکل محسوسی کاهش یافته بود.
بحران مالی
پشت این سیاست ریاضتی، مشکلات مالی سنگینی قرار دارد. مارسی در تابستان از سوی یوفا و نهاد نظارتی مالی فوتبال فرانسه تحت فشار قرار گرفت. یوفا به دلیل رعایت نشدن اهداف مالی، باشگاه را جریمه کرد و محدودیت‌هایی نیز برای حضور اروپایی آن در نظر گرفت. از سوی دیگر، DNCG نیز به دلیل زیان‌های سنگین سال‌های اخیر، سقف دستمزدها و فعالیت نقل‌وانتقالاتی باشگاه را محدود کرد.
ناکامی در کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا نیز شرایط را دشوارتر کرد. مارسی فصل گذشته تنها یک امتیاز با لیون فاصله داشت و در نهایت پنجم شد؛ نتیجه‌ای که از نظر مالی ضربه بزرگی به باشگاه وارد کرد.
ژنسیو در اواخر تابستان صراحتاً اعلام کرد که برای جذب یک یا دو بازیکن جدید، ابتدا باید چند بازیکن دیگر از فهرست خارج شوند. این جمله شاید بهترین تصویر از وضعیت فعلی مارسی باشد: باشگاهی که حتی برای خرید بازیکن، ابتدا باید هزینه‌هایش را کاهش دهد.
حتی ژنسیو هم در امان نیست
بحران تنها به مدیران و بازیکنان محدود نمانده است. ماجرای پیر امیل هویبرگ و تلاش باشگاه برای فروش او، اختلاف بر سر آینده نایف آگرد و مهم‌تر از همه، پرونده ایگور پایشائو نشان داد که میان کادر فنی و مدیریت نیز شکاف‌هایی وجود دارد.
ژنسیو برای حفظ پایشائو در تیم مداخله کرد و حتی گزارش‌هایی درباره تهدید او به استعفا منتشر شد. این اتفاق نشان داد که مربی جدید مارسی نمی‌خواهد نقش خود را به مدیریت تیمی که صرفاً برای بقا ساخته شده، محدود کند.
مشکل ژنسیو اما این است که نتایج ضعیف، دیر یا زود فشار را متوجه نیمکت خواهد کرد. هرچند بخش مهمی از هواداران و رسانه‌های نزدیک به باشگاه معتقدند مشکل اصلی، کمبود بازیکن و سیاست مالی باشگاه است، اما فوتبال در نهایت مربی را نیز پاسخگو می‌کند.
پنج شکست و یک هشدار جدی
شروع فصل نشان می‌دهد مشکلات خارج از زمین مستقیماً به عملکرد تیم منتقل شده است. مارسی پس از پیروزی افتتاحیه برابر استراسبورگ، در پنج مسابقه بعدی شکست خورد؛ از جمله شکست ۲ بر صفر مقابل موناکو، باخت سنگین ۴ بر یک برابر بشیکتاش در لیگ اروپا و شکست در لوکلاسیک مقابل پاری‌سن‌ژرمن.
با این حال، نکته نگران‌کننده‌تر از نتایج، نیمکت کوتاه تیم است. ژنسیو با گروهی محدود از بازیکنان کار می‌کند و فرسودگی مهره‌های اصلی می‌تواند در هفته‌های آینده بیشتر خودش را نشان دهد. در همین حال، هواداران نیز در دیدار برابر پاری‌سن‌ژرمن اعتراض خود را به مدیریت باشگاه نشان دادند. شعارهایی علیه فرانک مک‌کورت، مالک آمریکایی مارسی، سر داده شد و حتی هواداران با اشاره‌ای کنایه‌آمیز به یک‌دهه حضور او، درباره خطر سقوط به لیگ دسته دوم هشدار دادند.