در حافظه موقت ذخیره شد...
افت مدال و تداوم شکست ووشو مقابل رقیب سنتی
باز هم پشت دیوار چین
کاروان ۱۲نفره ووشوی ایران در ناگویا در حالی به چهار مدال رسید که سهم تالو از سکوها صفر بود و تمام مدال‌ها در ساندا به‌دست آمد. در میان 6سانداکار ایران، 4نفر راهی فینال شدند؛ اما نکته قابل تأمل اینجاست که هیچ‌کدام از این 4نفر برای رسیدن به فینال از سد یک چینی عبور نکرده بودند. یعنی ووشوی ایران تا یک قدمی طلا پیش رفت، اما درست در جایی که باید برابر قدرت اول جهان می‌ایستاد، دوباره همان سناریوی شکست تکراری مقابل چینی‌ها تکرار شد.
سوگند سینکایی، عرفان محرفی و شجاع پناهی سه فینالیست ایران بودند که در مبارزه نهایی مقابل نمایندگان چین شکست خوردند. تنها طلای ووشو در ناگویا را سهیل موسوی در وزن منهای ۷۵کیلوگرم گرفت؛ وزنی که نماینده‌ای از چین در آن حضور نداشت. شاید همین موضوع بیشتر از هر چیز دیگری تصویر روشنی از وضعیت ووشو را ارائه دهد؛ جایی که باز هم تنها طلای ایران در غیاب رقیب سنتی و اصلی به‌دست آمد. البته ماجرا فقط به شکست‌های فینال محدود نمی‌شود. دیانا رحیمی همان ابتدای مسیر برابر نماینده چین متوقف شد و مهدی کرمانی هم در شکستی غیرمنتظره مقابل نماینده هنگ‌کنگ از دور رقابت‌ها کنار رفت. ناگفته نماند که حریف هنگ‌کنگی طلای جهان را در کارنامه داشت، اما این شکست برای نماینده ایران به‌عنوان یکی از قطب‌های جهان نه‌تنها هیچ توجیهی ندارد که باختی نوبرانه محسوب می‌شود.
در تالو اما وضعیت حتی نگران‌کننده‌تر بود. هر 6نماینده ایران از رسیدن به سکو بازماندند. شاید در برخی فرم‌ها فاصله تا مدال اندک بود، اما در نهایت تالوکاران ایران سهمی در مدال‌های ناگویا نداشتند. این درحالی است که زهرا کیانی در هانگژو توانسته بود با کسب مدال نقره، شاهکاری تاریخی را رقم بزند و انتظار می‌رفت حداقل این نتیجه تکرار شود.
بزرگ‌ترین مسأله ووشوی ایران در ناگویا تعداد مدال‌ها نیست؛ مسأله، تکرار یک شکست قدیمی است. ایران و چین دو قدرت بزرگ ووشو آسیا و جهان هستند، اما این دوئل دیگر چندان برابر به‌نظر نمی‌رسد. چینی‌ها در بازی‌های آسیایی با نفرات اصلی خود می‌آیند و سال‌هاست ووشوکاران ایران در رویارویی مستقیم با آنها در این میدان بزرگ دست پایین را دارند. شکست دادن چینی‌ها توسط ایرانی‌ها در تورنمنت‌های دیگر اتفاق افتاده، اما بازی‌های آسیایی جایی است که اعتبار واقعی ادعاها سنجیده می‌شود. پس شاید وقت آن رسیده باشد که به‌جای پنهان شدن پشت مدال‌های مسابقات کم‌اهمیت‌تر و مانورهای تبلیغاتی، واقعیت پذیرفته شود؛ ووشو ایران امروز فاصله محسوسی با چین دارد. این فاصله با شعار، تبلیغات یا چند مدال در تورنمنت‌های فرعی از بین نمی‌رود. باید پذیرفت که یک جای کار می‌لنگد؛ از پشتوانه‌سازی و برنامه فنی گرفته تا کیفیت آماده‌سازی و مواجهه با سبک مبارزه چینی‌ها. ووشوی ایران اگر قرار است همچنان یکی از امیدهای اصلی کاروان باشد، باید برای شکستن این تابو برنامه داشته باشد؛ نه‌اینکه هر بار با چند مدال برگردد و شکست دوباره برابر چین را پشت همان مدال‌ها پنهان کند. چین سال‌هاست امپراطور بازی‌های آسیایی است؛ پس اگر قرار است ایران از زیر این سایه سنگین خارج شود باید زودتر برای این معضل گام‌های جدی برداشت.