در حافظه موقت ذخیره شد...
صندلی مدیرعاملی زیر سایه انتخاب جنجالی
استقلال، بشکه نفت نیست!
اینکه در شرایط کنونی یک مدیر نفتی شانس حضور در جایگاه مدیرعاملی استقلال را دارد، شاید در نگاه نخست اتفاقی امیدوارکننده به نظر برسد، اما یک سؤال اساسی همچنان مطرح است: مدیری که حتی یک دقیقه سابقه مدیریت در فوتبال باشگاهی ایران را نداشته، تا چه اندازه می‌تواند از پیچیدگی‌های مدیریتی استقلال و مسائل متعدد پیرامون این باشگاه عبور کند؟ استقلال در شرایط فعلی بیش از هر چیز به مدیری باتجربه و آشنا با مناسبات فوتبال نیاز دارد؛ مدیری که شناخت دقیقی از ساختار باشگاهداری، بازار نقل وانتقالات، قراردادهای بازیکنان، مسائل حقوقی فوتبال و الزامات مدیریتی این حوزه داشته باشد.
استقلال میدان نفتی نیست که یک مدیر متخصص در حوزه نفت، صرفاً با تکیه بر تجربه مدیریتی خود در آن حوزه، وارد باشگاه شود و انتظار داشته باشیم مسائل موجود را مدیریت کند. استقلال امروز به واسطه اتفاقات ریز و درشت سال‌های اخیر، به باشگاهی با هزینه‌های سرسام‌آور تبدیل شده است. در چنین شرایطی، مدیرعامل آینده باید پیش از هر چیز توانایی کنترل هزینه‌های جاری باشگاه را داشته باشد و سپس برای اصلاح ساختار مدیریتی و ساماندهی وضعیت مالی استقلال اقدام کند.
از سوی دیگر، پرونده‌های حقوقی متعدد و پرشمار استقلال در فیفا، این باشگاه را با چالشی جدی در حوزه حقوقی مواجه کرده است. مدیرعامل آینده باید درک مناسبی از حقوق بین‌الملل ورزشی و سازوکارهای حقوقی فوتبال داشته باشد و بتواند در کنار تیم حقوقی باشگاه، پرونده‌های موجود را با دقت و تخصص پیگیری کند. در غیر این صورت، احتمال تکرار مشکلاتی مانند بسته شدن پنجره نقل‌وانتقالات وجود خواهد داشت؛ اتفاقی که هزینه‌های سنگینی به باشگاه و هواداران تحمیل می‌کند. از این رو، انتخاب مدیرعامل جدید استقلال نیازمند بررسی همه جوانب است. تصمیمی که امروز گرفته می‌شود، نباید صرفاً پاسخی کوتاه مدت به یک مسأله مدیریتی باشد؛ بلکه باید بخشی از مسیر اصلاح ساختاری استقلال تلقی شود. در شرایط فعلی، انتخاب نادرست می‌تواند به جای حل چالش‌های موجود، زمینه‌ساز شکل‌گیری چالش‌هایی بزرگتر برای این باشگاه شود.