ژسوس مقابل بزرگ‌ترین نام پرتغال ایستاد
آخرین نبرد رونالدو؟
فرخ حسابی
خبر‌نگار
کریستیانو رونالدو اردوی تیم ملی پرتغال را ترک کرد، اتفاقی جنجالی که می‌توانست یک بحران بزرگ برای قهرمان اروپا ایجاد کند، اما چند ساعت بعد، زمین فوتبال روایت دیگری نوشت. پرتغال در کپنهاگن با نتیجه ۴ بر ۲ دانمارک را شکست داد و نشان داد که حتی در غیاب بزرگ‌ترین ستاره تاریخش نیز می‌تواند مسیر خود را ادامه دهد. با این حال، پشت این پیروزی پرگل، اختلافی جدی‌تر از یک نیمکت‌نشینی ساده در جریان است؛ اختلافی درباره جایگاه رونالدو و آینده تیم ملی پرتغال.
دیگر انتخاب اول نیستی
رونالدو پس از پیروزی پرتغال برابر نروژ، بدون اینکه حتی یک دقیقه به میدان برود، در کانون توجه قرار گرفت. این اتفاق برای بازیکنی که ۲۳۴ بازی ملی و ۱۴۶ گل در کارنامه دارد، عادی نبود. ژرژ ژسوس نیز پیش از دیدار با دانمارک تأیید کرد که رونالدو بار دیگر از ابتدا روی نیمکت خواهد نشست.
سرمربی پرتغال البته تلاش کرد ماجرا را فنی نگه دارد. او گفت با رونالدو درباره میزان بازی کردنش در مسابقاتی که فاصله کمی با یکدیگر دارند صحبت کرده و حتی قرار بوده این مهاجم در نیمه دوم دیدار با نروژ وارد زمین شود، اما روند بازی چنین نیازی را ایجاد نکرد.
اما رونالدو ظاهراً این تصمیم را به سادگی نپذیرفت. او پس از جلسه با پدرو پروئنسا، رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال، تصمیم گرفت اردوی تیم را ترک کند و در پیامی اعلام کرد که «در زمان مناسب» دلایل این تصمیم را برای مردم پرتغال توضیح خواهد داد. همین جمله کافی بود تا ماجرا از یک اختلاف فنی به یک بحران عمومی تبدیل شود.
ژسوس خط قرمز را کشید
اهمیت ماجرا زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم ژسوس و رونالدو رابطه‌ای تازه و البته نزدیک دارند. این دو فصل گذشته در النصر با یکدیگر کار کردند و سرمربی پرتغال به‌خوبی ویژگی‌های این مهاجم را می‌شناسد.
با این حال، ژسوس از همان نخستین روزهای حضورش در تیم ملی یک پیام روشن فرستاد: رونالدو نماد پرتغال است، اما حق حضور تضمین‌شده در ترکیب اصلی ندارد.
این شاید مهم‌ترین تغییر نسبت به سال‌های گذشته باشد. پرتغال طی سال‌های طولانی تیمی بود که بخش قابل توجهی از ساختار هجومی خود را برای رساندن توپ به رونالدو طراحی می‌کرد. اکنون ژسوس می‌خواهد تیمی داشته باشد که بر اساس نیازهای مسابقه شکل بگیرد، نه جایگاه تاریخی یک بازیکن.
جواب پرتغال در کپنهاگن
بهترین پاسخ از سوی ژسوس را نه در کنفرانس مطبوعاتی، بلکه بازیکنانش در زمین دادند. گونسالو راموس برای دومین بازی متوالی مهاجم اصلی پرتغال بود و این بار با یک گل و یک پاس گل، اعتماد مربی را پاسخ داد. ژائو کانسلو، ویتینیا و ژائو فلیکس نیز گل‌های دیگر پرتغال را به ثمر رساندند تا تیم ژسوس با نتیجه ۴ بر ۲ از سد دانمارک عبور کند.اهمیت این پیروزی فقط به 4 گل محدود نمی‌شد. پرتغال در شرایطی به این نتیجه رسید که بحران رونالدو تمام فضای رسانه‌ای اطراف تیم را تحت تأثیر قرار داده بود. بازیکنان اما در زمین نشان دادند که می‌توانند فارغ از این حاشیه‌ها فوتبال مورد نظر سرمربی را اجرا کنند.
ویتینیا پس از مسابقه از این دیدار به عنوان یکی از بهترین نمایش‌های پرتغال در شروع دوره ژسوس یاد کرد و گونسالو راموس نیز از شفاف‌تر شدن وظایف بازیکنان در سیستم جدید سخن گفت.
این واکنش‌ها نشان می‌دهد مسأله فقط «جایگزینی رونالدو» نیست بلکه پرتغال در حال تجربه تغییر شکل فوتبال خود است.
راموس، نماد یک پرتغال تازه
گونسالو راموس شاید هرگز نتواند به میراث رونالدو نزدیک شود، اما ویژگی‌هایی دارد که با فوتبال مورد نظر ژسوس هماهنگ‌تر است.
مهاجم میلان می‌تواند مدافعان را تحت فشار قرار دهد، در پرس شرکت کند، در عمق حرکت کند و با دوندگی بدون توپ فضای بیشتری برای هم‌تیمی‌هایش ایجاد کند. این همان چیزی است که ژسوس از یک مهاجم مرکزی می‌خواهد.
رونالدو در ۴۱ سالگی همچنان توانایی تمام‌کنندگی و شم گلزنی بالایی دارد، اما نقش او بیش از گذشته به حضور در محوطه جریمه و دریافت خدمات از هم‌تیمی‌ها وابسته شده است. بنابراین اختلاف فعلی فقط درباره این نیست که چه کسی بازی کند، بحث بر سر این است که پرتغال چگونه باید بازی کند.
پایان رونالدو؟
هنوز هیچ‌کس نمی‌تواند با قطعیت بگوید خروج رونالدو از اردوی پرتغال به معنای پایان دوران ملی اوست. خود بازیکن چنین چیزی را اعلام نکرده و فدراسیون نیز پایان همکاری را مطرح نکرده است.
اما اتفاقات اخیر یک واقعیت را آشکار کرده است: جایگاه رونالدو در تیم ملی دیگر مانند گذشته غیرقابل بحث نیست.
او همچنان رکورددار بازی و گل ملی در فوتبال مردان جهان است و بخشی جدایی‌ناپذیر از بزرگ‌ترین موفقیت‌های تاریخ فوتبال پرتغال محسوب می‌شود. اما ژسوس اکنون نشان داده که حاضر است تصمیمات فنی را مستقل از نام بازیکنان اتخاذ کند.
شاید مهم‌ترین تصویر این بحران، نه خروج رونالدو از اردوی پرتغال، بلکه جشن بازیکنان پرتغال در کپنهاگن باشد؛ تیمی که بدون کاپیتان تاریخی خود 4 گل زد و یکی از مهم‌ترین بازی‌های آغاز دوره ژسوس را با پیروزی پشت سر گذاشت.
رونالدو هنوز تمام نشده است؛ اما پرتغال، برای نخستین بار در سال‌های اخیر، به‌وضوح نشان داده که آماده فکر کردن به فوتبال پس از رونالدو است.
ادای احترام هویلوند به رونالدو
راسموس هویلوند پس از شکست ۴ بر ۲ دانمارک مقابل پرتغال، درباره شادی گل خود توضیح داد؛ جشنی که به سبک معروف کریستیانو رونالدو انجام داد. مهاجم دانمارک گل دوم تیمش را به ثمر رساند و سپس شادی همیشگی ستاره پرتغالی را تکرار کرد. هویلوند پس از مسابقه گفت این حرکت صرفاً ادای احترام به بازیکنی بوده که از کودکی الگوی او محسوب می‌شود و هیچ جنبه بی‌احترامی نداشته است. این اقدام در شرایطی مورد توجه قرار گرفت که رونالدو یک روز پیش از مسابقه اردوی پرتغال را ترک کرده بود و درباره آینده ملی او گمانه‌زنی‌هایی شکل گرفته است. هویلوند پیش از این نیز بارها از تأثیر رونالدو بر مسیر فوتبالی خود صحبت کرده و حتی علاقه‌اش به منچستریونایتد را تا حدی مرتبط با ستاره پرتغالی دانسته بود. هویلوند پس از مسابقه نیز واکنش عجیبی نسبت به ژسوس سرمربی پرتغال داشت و او را هل داد!