جودوی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا نه‌تنها به مدال نرسید، بلکه بار دیگر ثابت کرد که اوضاعش از آنچه دیده می‌شود، وخیم‌تر است. تیمی که با انتظار کسب مدال از سوی وزارت ورزش راهی بزرگ‌ترین میدان آسیایی شد، در نهایت دست خالی به کار خود پایان داد. این بار اما ناکامی را نمی‌توان صرفاً به پای یک روز بد، قرعه یا شکست اتفاقی یک ورزشکار گذاشت؛ چراکه هر ۶نماینده ایران از رسیدن به سکوی بازی‌های آسیایی بازماندند تا زنگ خطر برای جودو بلندتر از همیشه به صدا دربیاید. روز پایانی رقابت‌های جودو در ناگویا با حضور مریم بربط و امیرعباس چوپان دنبال شد؛ دو نماینده‌ای که می‌توانستند آخرین فرصت جودوی ایران برای فرار از یک کارنامه بدون مدال باشند، اما در نهایت آنها هم نتوانستند طلسم را بشکنند. چوپان در وزن منهای ۹۰کیلوگرم شروع خوبی داشت و در نخستین مبارزه ویتشیکا بایت از کامبوج را از پیش‌رو برداشت، اما در یک‌چهارم نهایی مقابل نوربک مورتوزیف از ازبکستان شکست خورد و راهی جدول شانس مجدد شد. او در این مرحله با شکست حاجی‌مراد عمروف از امارات، خود را به مبارزه مدال برنز نزدیک کرد، اما مقابل کیم جونگ هون از کره‌جنوبی حرفی برای گفتن نداشت و با ضربه فنی شکست خورد تا یکی دیگر از فرصت‌های جودوی ایران برای کسب مدال از بین برود. در بخش زنان هم بربط تا آستانه کسب مدال پیش رفت. او ابتدا نماینده مغولستان را شکست داد و سپس هونگتائوو از چین، نفر شانزدهم رنکینگ جهان را در مبارزه‌ای دیدنی از پیش‌رو برداشت. بربط در مبارزه با میزوکی سوگیمورا از ژاپن هم در شرایطی که از حریف پیش بود، در یک لحظه غافلگیر شد و با ایپون شکست خورد. آخرین تلاش او برای رسیدن به مدال برنز هم مقابل توکا ریوا از قزاقستان بی‌نتیجه ماند تا او که تنها مدال‌آور جودوی ایران در بازی‌های کشور‌های اسلامی بود در تاتامی ناگویا ناکام بماند. اما آنچه بیشتر از نتایج و مبارزات اهمیت دارد، تصویری است که مجموع این شکست‌ها از جودوی ایران ارائه می‌کند. جودو چهار سال قبل در هانگژو هم بدون مدال ماند و انتظار می‌رفت در مدت باقیمانده تا بازی‌های آسیایی بعدی فرصتی برای ترمیم باشد. با این حال، ناگویا نشان داد که دست‌کم در نتیجه نهایی، اتفاق متفاوتی رخ نداده است. این در حالی است که وزارت ورزش طی ماه‌های گذشته بارها از جودو انتظار کسب مدال و حتی طلا داشته است. وقتی چنین انتظاری به‌صورت رسمی مطرح می‌شود، طبیعی است که نتیجه نهایی هم با همان معیار سنجیده شود. حالا اما تیمی که با هدف مدال وارد رقابت‌ها شده بود، با 6ورزشکار و بدون حتی یک مدال به ایران بازمی‌گردد. مسأله فقط مدال نگرفتن نیست؛ مسأله دور باطل جودوی ایران است. بعد از ناکامی این رشته در میدان‌های اخیر، ناگویا می‌توانست محل اثبات اصلاحات و ترمیم جودو باشد، اما خروجی دوباره صفر شد. حالا پرسش اصلی این است که در فاصله چهار سال، مدیریت فدراسیون جودو دقیقاً چه کاری انجام داده که جودوی ایران در ناگویا حتی یک مدال هم کسب نکرد. جودو در ناگویا فقط مدال را از دست نداد؛ بخشی از اعتبار و وعده‌هایی را هم که درباره بازگشت این رشته به سطح اول آسیا داده شده بود، روی تاتامی جا گذاشت. اگر قرار است دست روی دست گذاشته و فقط مانورهای تبلیغاتی و وعده‌های پوچ داده شود، جودو ایران بیشتر از این در باتلاق خودخواسته فروخواهد رفت.
