فاصله میان این دو رویکرد را میتوان با چند رقم ساده نشان داد. آکادمی اتلتیکو مادرید با بیش از صد متخصص، شامل مربی، مربی بدنساز، کارشناس دروازهبانی، نزدیک به هزاروصد بازیکن از حدود چهل ملیت مختلف را آموزش میدهد و جلسات آموزش اخلاق، برابری جنسیتی و پیشگیری از خشونت، بخشی ثابت از برنامه هفتگی همه ردههای سنی است. در مقابل، گزارشهای میدانی از ایران نشان میدهند که بسیاری از آکادمیها و مدارس فوتبال کشور، حتی در ابتداییترین سطح با کمبود زمین استاندارد، تجهیزات کافی و امکانات رفاهی مناسب دست به گریبان هستند؛ چه رسد به برنامه منظم آموزش اخلاق.
در لاماسیا، آموزش ارزشها از همان سنین پایین آغاز میشود و در تمام فعالیتهای روزانه جاری است؛ در آژاکس، «شخصیت» بازیکن، دقیقاً مانند مهارت فنیاش، اندازهگیری و ثبت میشود. در ایران، اما آموزش اخلاق بیشتر به شکل رویدادهای پراکنده و عمدتاً محدود به سطح تیمهای ملی برگزار میشود، نه برنامهای نظاممند که ریشه در همه سطوح آکادمیها داشته باشد.
