کودکانی که آموزش نمیبینند
مجید سلطانی
خبرنگار
ویدیویی که از درگیری خونین تیمهای نوجوانان شاهین و استقلال در فضای مجازی منتشر و فراگیر شده، دل همه هواداران فوتبال را به درد آورده است.
یک بار با دقت ویدیو را ببینید. هر یک از مشتهایی که «بیفکر» و «بدون واهمه» به صورت و پیکر بازیکنان حریف وارد میشوند، میتوانند به خسارتی جبرانناپذیر یا نقص عضو منجر شوند.
مدارس فوتبال که بسیاری از آنها پولهای کلان از والدین میگیرند و خوبهایشان هم تمام هوش و حواس و فکر خود را تنها معطوف به آموزش مهارتهای فوتبال کردهاند، از کلیدیترین و مهمترین آموزش غافل ماندهاند. آنها باید مهارتهای زندگی اجتماعی، درس چگونه زیستن و هنر انسانیت را به کودکان بیاموزند تا اگر آنها فوتبالیستهای خوبی نشدند، انسانهای شایستهای برای آینده این کشور بشوند.
فوتبالیست خوب پرورش دادن، کار خوبی است؛ اما هنر طلایی مربیان این است که انسانهای شریف و مسئولیتپذیر تحویل جامعه دهند.
کودکانی که به آکادمیهای فوتبال سپرده میشوند، پدران و مادران آینده این سرزمین هستند. آنها باید این کشور را بسازند و قطعاً باید تکنیکهای زندگی را بیاموزند تا در دوران بلوغ جامعه بهتری بسازند.
ویدیویی که منتشر شد، نه تنها ذهن اهالی فوتبال که ذهن جامعه را خراش داد. همه از خود میپرسند در آکادمیهای فوتبال چه به نونهالان و نوجوانان آموزش داده میشود که کودکان این گونه به جان هم میافتند و مشت و لگد نثار هم میکنند؟
سؤال مهمتر این است: آیا جامی که در انتهای مسابقات به تیم قهرمان داده میشود، آنقدر ارزشمند است که این دعواهای خونین را توجیه کند؟
آیا مربیان به شاگردانشان گفتهاند برای رسیدن به پیروزی و جام، هر عمل غیر اخلاقی و هر جنایتی مجاز است؟
حال 2 پرسش اساسی مطرح میشود:
1- نفس برگزاری مسابقات مهم است یا جان و سلامت بازیکنان هم اهمیت دارد؟
2- برگزارکنندگان مسابقات آیا عواملی در اختیار ندارند که در چنین مواقعی از بروز درگیری و دعواهای اینچنینی جلوگیری کنند؟
نکته پایانی: فوتبال، ورزشی تأثیرگذار در همه لایههای اجتماعی است؛ اما ما چنین فوتبال زشتی نمیخواهیم.