جنبشی که جهانی شد
مجید سلطانی
خبرنگار
تیم ملی فوتبال ایرلند در لیگ ملتهای اروپا باید با تیم رژیم صهیونیستی بازی میکرد. این بازی از زمان قرعهکشی به بحث اول فوتبال اروپا و دنیا تبدیل شد.
کمپینهای فراوان مجازی از یک سو و میل شدید بازیکنان تیم ملی ایرلند به لغو این بازی موجب شد این مسابقه به گره اول و آخر یوفا تبدیل شود. یوفا زمانی که دید اراده بازیکنان ایرلند برای بازی نکردن، جدی است، دست به تهدید زد و غیر از دروازهبان ایرلند که از اردو جدا شد، دیگر بازیکنان، وادار شدند به میدان بروند.
اما آنها با بازوبند مشکی وارد زمین شدند، با بازیکنان تیم حریف دست ندادند و در مراسم ابتدای بازی، پرچم هم رد و بدل نکردند تا مجموعهای از اعتراضات مدنی را در قالب یک بازی رسمی فوتبال به نسلکشی رژیم صهیونیستی اعلام کنند.
روزگاری ورزشکاران ما برای بازی نکردن مقابل ورزشکاران رژیم صهیونیستی متهم و محروم میشدند. یکبار، در اقدامی که نمونه بارز بیعدالتی بود، جودوی ایران از فعالیتهای بینالمللی محروم شد. آن تصمیم، نتیجه رفاقت رئیس فدراسیون جودوی رژیم صهیونیستی و رئیس فدراسیون جهانی بود.
زمان بسیاری گذشت تا چهره واقعی رژیم صهیونیستی به دنیا نشان داده شد. حالا نه تنها ورزشکاران ایران را سرزنش نمیکنند که بسیاری از ورزشکاران دنیا با این جریان همراه شدهاند.
حالا دیگر تنها نیستیم چون جنبش مبارزه با نسلکشی، کودککشی و تروریسم، جهانی شده است.
حالا در قلب اروپا، بازیکنان ایرلند نمایشی میدهند که دنیا را شگفتزده میکند. حالا دیگر در جشن قهرمانی بارسلونا در لالیگای اسپانیا، یامال فوقستاره آبیاناریها پرچم فلسطین را به دست میگیرد تا نتانیاهو، خشمگینانه و مأیوس از همراهی اسپانیا با جنبش انسانی علیه تروریسم، نخستوزیر اسپانیا (پدرو سانچز) را بیعرضه خطاب کند.
حالا مشخص شد خیل ورزشکاران ایرانی که به دلیل مبارزه نکردن با ورزشکاران رژیم صهیونیستی، ماهها از میادین ورزشی محروم شدهاند، تا چه اندازه بحق و مظلوم بودهاند.