در حافظه موقت ذخیره شد...
شگفتی ویژه شناگران ایرانی با صعود به فینال
آبروداری عباسی و مطاعی در آبهای ناگویا
هومر عباسی یکی از چهرههای اصلی این اتفاق بود. او در ۵۰ متر کرال پشت، صبح روز مسابقه با ثبت زمان ۲۵.۳۷ ثانیه رکورد ملی را شکست و راهی فینال شد اما به این رکوردشکنی بسنده نکرد. عباسی در فینال هم سریعتر شنا کرد و زمان ۲۵.۲۳ ثانیه را به ثبت رساند تا در فاصله چند ساعت، دو بار رکورد ملی این ماده را جابهجا کند. او در فینال هفتم شد؛ نتیجهای که شاید بویی از مدال ندارد اما اهمیت حضور در فینال را نمیتوان نادیده گرفت. عباسی با این فینالیست شدن، یک اتفاق تاریخی دیگر هم برای شنای ایران رقم زد؛ نخستین شناگر ایرانی شد که در ۵۰ متر کرال پشت بازیهای آسیایی به فینال رسید تا انتظار ۱۶ ساله برای حضور یک شناگر ایرانی در فینال انفرادی بازیهای آسیایی را به پایان رساند. اما داستان فقط به عباسی ختم نشد. امیر مطاعی هم در ۱۰۰ متر قورباغه مسیر مشابهی را طی کرد. او در مرحله مقدماتی با ثبت یک دقیقه و ۰.۶۶ ثانیه رکورد ملی خودش را شکست و به فینال رسید. در فینال، مطاعی زمان یک دقیقه و ۰.۵۷ ثانیه را ثبت کرد تا باز هم رکورد خودش را پایین بیاورد و او هم در یک روز دو بار رکورد ملی را جابهجا کرده باشد. مطاعی در کنار شناگر چینتایپه هفتم شد؛ در رقابتی که مدال طلا با زمان ۵۸.۶۴ ثانیه به صورت مشترک به شناگران چین و ژاپن رسید. دو رتبه هفتم شاید در نگاه اول چندان چشمگیر نباشد، اما وقتی پای سابقه شنای ایران در بازیهای آسیایی وسط میآید، ماجرا شکل دیگری پیدا میکند. مطاعی در مادهای شنا کرد که پیش از این محمد علیرضایی در گوانگژو ۲۰۱۰ هشتم شده بود و افشین حضرتی در تهران ۱۹۷۴ به مقام پنجم رسیده بود. حالا پس از سالها، یک شناگر ایرانی دوباره در فینال این ماده حضور دارد. این اتفاق البته نباید بهانهای برای نادیده گرفتن فاصله موجود باشد. شنا در آسیا سالهاست با سرعت بیشتری حرکت کرده و ایران هنوز برای رسیدن به سطح مدعیان اصلی راه زیادی دارد. دو فینال و دو رکوردشکنی، به خودی خود به معنای رسیدن به نقطه مطلوب نیست بلکه بیشتر نشانهای است از اینکه مسیر درست، هرچند دیر و کند، بالاخره نشانههایی از پیشرفت را نشان میدهد. حالا ارزش این فینالها در این است که نباید به یک اتفاق مقطعی تبدیل شوند. اگر قرار است شنا از رکوردشکنی به مدالآوری برسد، این عملکرد باید نقطه شروعی برای برنامهریزی جدیتر، سرمایهگذاری بیشتر و ساختن نسلی باشد که حضور در فینال بازیهای آسیایی برایش اتفاقی تاریخی نباشد، بلکه یک امر معمول باشد. این پایان مأموریت شنای ایران نیست و باید دید شناگران در روزهای آینده چه اتفاقاتی را رقم خواهند زد.