مخالف توسعه ورزش نیستیم؛ اما
علی جوادی
سردبیر
بازیهای آسیایی آرام آرام پیش میرود تا به هفته دوم برسیم. از دیر باز، رسم غلطی وجود داشته که در المپیک، چشم امید به هفته دوم داشتهایم تا کشتی، تکواندو و وزنهبرداری برای ما مدال بیاورند.
این رویه نادرست به بازیهای آسیایی هم کشیده شده است تا امیدوارانه به روزهای ابتدایی تورنمنتهای اینچنینی نگاه نکنیم.
از ماهها قبل، شنیده بودیم که قرار است رشتههای مختلف کاروان ایران، گزیدهسنجی شوند. انتخاب رشتهها بر اساس کیفیتی که کارشناسان ناظر کمیته ملی المپیک میبینند و نمراتی که به رشتهها میدهند، صورت گیرد تا به این ترتیب فدراسیونها بر اساس عملکرد 4 سال گذشته، امتیاز بگیرند.
این روال، مطلوبترین شیوه برای نظارت بر فدراسیونها و تقسیم بودجه و اعتبار است؛ اما آیا واقعاً این گونه عمل میشود؟
نگاهی به عملکرد ورزشکاران رشتههای مختلف نشان میدهد سیستم ارزشیابی و نظارت چگونه نمره داده و اعزامها به شکلی حقیقی بر اساس نظارت و نگاهی عادلانه صورت گرفته یا خیر.
اگر قرار است مانند المپیک، در بازیهای آسیایی هم نگاهمان به همان رشتههای قدیمی و سنتی باشد، دلیلی برای تقسیم بودجه وجود ندارد. کل اعتبار را بین همان 3 رشته سنتی تقسیم کنید. اما اگر قرار است توسعه ورزش صورت گیرد، باید مبنای تقسیم بودجه و نگاه مهربانانه به رشتهها، بر اساس استعدادهای موجود، برنامهریزیهای علمی صورت گرفته، مدیریت به روز و برنامه محور و از همه مهمتر، میزان پیشرفت فدراسیونها با در نظر گرفتن برنامههای طولانی مدت باشد.
با این متر مشخص، به راحتی میتوان رشتهها را از هم تفکیک کرد و برای اعزام آنها به رویدادهای بزرگ، تصمیم گرفت. هیچ علاقهمندی در ایران، مخالف توسعه ورزش نیست؛ اما توسعه، تعریف کاملاً روشنی دارد که باید بر اساس همان مختصات عمل کرد.
توسعه ورزش آرزوی همه ماست ولی رشتههایی که سالهاست به رویدادهای بزرگ اعزام میشوند و صعودشان در نمودار عملکردی مشهود و ملموس نیست، باید به ورزش و به مردم ایران پاسخ دهند.