باشگاههای ایرانی سالها برای گرفتن حق پخش تلویزیونی تلاش کردهاند و این مطالبه همچنان یکی از مسائل اصلی اقتصاد فوتبال کشور است. اما تا زمانی که این مشکل حل شود، رسانههای دیجیتال میتوانند بخشی از خلأ موجود را پر
کنند.
البته به شرطی که تلویزیون باشگاه به یک دکور رسانهای یا محلی برای قراردادهای پرهزینه تبدیل نشود. یک باشگاه حرفهای باید بتواند در پایان هر فصل به هوادارانش بگوید برای رسانه چقدر هزینه کرده و این رسانه چقدر درآمد داشته است. اگر هزینه از درآمد بیشتر بوده، دلیلش باید روشن باشد؛ شاید باشگاه در حال سرمایهگذاری بلندمدت بوده است. اگر درآمد بیشتر بوده، باید مشخص شود این درآمد از کدام مسیر به دست آمده است. پنهان ماندن این اعداد، بزرگترین مانع برای ارزیابی عملکرد رسانههای باشگاهی است.
