آینده عبدالله ویسی روی نیمکت ذوبآهن همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد. سرمربی سبزپوشان پس از شروعی نهچندان موفق در لیگ برتر، تا مرز جدایی از این تیم پیش رفت، اما مخالفت هیأتمدیره با استعفای او باعث شد ویسی بار دیگر به تمرینات بازگردد و کارش را ادامه دهد؛ تصمیمی که نشان میدهد مدیران باشگاه، دستکم در مقطع فعلی، همچنان به ادامه همکاری با سرمربی خود تمایل دارند؛ هرچند این حمایت بدون قید و شرط نیست. شش هفته ابتدایی برای ذوبآهن با نتایجی همراه بود که نمیتوان از کنار آنها به سادگی عبور کرد. یک پیروزی، سه تساوی و دو شکست، حاصل عملکرد تیمی است که در بخشهایی از مسابقات نشانههایی از توانایی کسب امتیاز را نشان داد، اما در حفظ ثبات و تبدیل موقعیتها به نتیجه نهایی موفق نبود. قرار گرفتن ذوبآهن در رتبه چهاردهم با ۶ امتیاز نیز نشان میدهد فاصله این تیم با منطقه خطر چندان زیاد نیست و هر لغزش در هفتههای آینده میتواند شرایط جدول را پیچیدهتر کند. استعفای ویسی پس از شکست برابر پرسپولیس، نقطه اوج فشارهایی بود که در هفتههای نخست روی سرمربی ذوبآهن وجود داشت. مخالفت هیأتمدیره با این استعفا، فرصت دیگری در اختیار ویسی قرار داده است؛ فرصتی که احتمالاً قرار نیست برای مدت نامحدود ادامه پیدا کند. مدیران باشگاه با حفظ ویسی، عملاً بخشی از مسئولیت فنی تیم را به او سپردهاند و انتظار دارند این تصمیم در نتایج هفتههای آینده بازتاب پیدا کند. چهار مسابقه پیشروی ذوبآهن برابر نساجی، سپاهان، چادرملو و آلومینیوم اراک میتواند نقش مهمی در ترسیم آینده این تیم داشته باشد. این دیدارها از نظر امتیازی اهمیت زیادی دارند و نتیجه آنها میتواند نگاه مدیران باشگاه به ادامه همکاری با ویسی را تغییر دهد. ذوبآهن برای عبور از این مقطع، بیش از هر چیز به ثبات، انسجام و افزایش قدرت امتیازگیری نیاز دارد. مسأله اصلی ویسی در هفتههای آینده فقط کسب امتیاز نیست؛ او باید نشان دهد تیمی که در شش هفته نخست نوسان زیادی داشت، توانایی تغییر مسیر را دارد. اگر ذوبآهن بتواند از این چهار مسابقه با عملکردی قابل قبول عبور کند، ادامه همکاری با ویسی میتواند وارد مرحله تازهای شود؛ در غیر این صورت، فشار هواداران و حساسیت مدیران باشگاه احتمالاً بار دیگر آینده نیمکت ذوبآهن را در کانون توجه قرار خواهد داد.
