برندگان خاموش یک بازار آشفته

پلتفرم‌ها در این رقابت، برندگان خاموش نامیده می‌شوند؛ زیرا بدون آنکه همیشه مالک اصلی رویداد یا تولیدکننده محتوای ورزشی باشند، از تغییر مسیر مخاطب سود می‌برند. آنها تماشاگر را از تلویزیون به محیط دیجیتال می‌آورند و سپس در کنار پخش مسابقه، مجموعه‌ای از خدمات و تبلیغات را به او عرضه می‌کنند.
هرچه مخاطب زمان بیشتری در پلتفرم بگذراند، ارزش او برای سامانه افزایش می‌یابد. کاربر ممکن است ابتدا فقط برای دیدن یک بازی وارد شود، اما پس از آن به تماشای خلاصه مسابقه، مصاحبه، تحلیل، برنامه سرگرمی یا محتوای دیگری بپردازد. پلتفرم از این زمان مصرف‌شده برای افزایش نمایش تبلیغات، ارتقای فروش اشتراک یا جمع‌آوری داده‌های رفتاری استفاده می‌کند.
در این مدل، مسابقه فوتبال نقش «محتوای کشنده» را ایفا می‌کند؛ محتوایی که مخاطب را وارد سامانه می‌سازد و امکان فروش خدمات دیگر را فراهم می‌کند. به همین دلیل است که شرکت‌های بزرگ فناوری حاضرند برای برخی حقوق ورزشی، مبالغ بسیار سنگینی بپردازند. آنها الزاماً سود خود را از همان مسابقه به دست نمی‌آورند؛ بلکه از افزایش تعداد کاربران، طولانی‌تر شدن زمان حضور و تقویت جایگاه برند خود در بازار بهره می‌برند.
اما در ایران، این مدل با مسائل پیچیده‌تری روبه‌رو است. بخشی از پلتفرم‌ها ممکن است به دلیل نبود نظام شفاف حق پخش، دسترسی آسان به سیگنال‌های غیررسمی یا ضعف نظارت، بدون پرداخت هزینه متناسب از محتوای ورزشی استفاده کنند. این وضعیت در کوتاه‌مدت برای پلتفرم سودآور و برای مخاطب جذاب است، اما در بلندمدت موجب فرسایش اقتصاد ورزش، کاهش درآمد باشگاه‌ها و تضعیف حرفه‌ای‌گری رسانه‌ای می‌شود.
جستجو
آرشیو تاریخی