ایران با پیروزی نفسگیر برابر بحرین به نیمهنهایی رسید
حالا نوبت عبور از کرهجنوبی است
فائزه زمانی
خبرنگار
تیم ملی بسکتبال ایران در یک بازی حساس، بحرین معمولی اما پردردسر را شکست داد تا نشان دهد از باختهای اخیر درس گرفته است. در یکچهارم نهایی بازیهای آسیایی ناگویا، ملیپوشان ایران بهخوبی میدانستند که هر اشتباه میتواند به پایان رؤیای سکوی ناگویا منجر شود. همین موضوع باعث شده بود شاگردان مانولوپولوس با احتیاط بیشتر، اشتباهات کمتر و شوتهای دقیقتری وارد زمین شوند. بحرین، حریفی که بازیکنان دوتابعیتی آمریکایی و آفریقایی در اختیار داشت، آمده بود تا دست به شکار بزرگی بزند، اما در نهایت این ایران بود که نشان داد اسیر حریفی معمولی اما پردردسر نمیشود.
مسأله اصلی ایران در این مسابقه، حفظ برتری بود. تیم ملی در نیمه نخست فاصلهای مناسب ایجاد کرد و با ۹ امتیاز برتری به رختکن رفت، اما این اختلاف در نیمه دوم خیلی زود رنگ باخت. بحرین بهتدریج خودش را از زیر فشار خارج کرد و با افزایش کیفیت شوتزنی و استفاده از اشتباهات ایران، اختلاف را بهشدت کاهش داد. ایران وقتی ریتم بازی را در اختیار داشت، تیم راحتتری به نظر میرسید؛ توپ بهتر میچرخید و بازیکنان مختلف در امتیازگیری سهم داشتند. وقتی بحرین فشار را بیشتر کرد، حملات ایران ریتم کندتری به خود گرفت. حریف توانست فاصله ۱۰ امتیازی را جبران کند و حتی در کوارتر چهارم برای لحظاتی پیش بیفتد. یعنی ایران نهفقط یک برتری، بلکه بخشی از کنترل روانی مسابقه را هم از دست داده بود؛ اتفاقی که در چند بازی اخیر برای تیم ملی تکرار شده و شاگردان مانولوپولوس بهراحتی برتری خود را از دست میدهند. در این بازی یک تفاوت مهم وجود داشت؛ در لحظهای که برد میتوانست بهراحتی از دستان ایران سر بخورد، تجربه به داد تیم رسید.
محمد جمشیدی یکی از مهمترین چهرههای بازی و بهویژه کوارتر چهارم بود. نقش او فقط در تعداد امتیازهایش خلاصه نمیشد؛ اهمیت جمشیدی در این بود که وقتی بازی به مالکیتهای حساس میرسید، با استفاده از فرصتهای طلایی ورق را به نفع ایران برمیگرداند. شوت دوامتیازی همراه با خطا و پرتاب آزاد او در دقایق پایانی، همان جایی بود که ایران توانست دوباره از بحرین فاصله بگیرد و حکم برد خود را امضا کند. آرمان زنگنه هم در لحظهای که بحرین برای گرفتن ابتکار عمل فشار میآورد، با شوت سهامتیازی به ایران اجازه داد دوباره برتری را پس بگیرد. همچنین ارسلان کاظمی با تجربه و حضور مؤثرش در دفاع و انتقال توپ، یکی از مهرههایی بود که به ایران کمک کرد از آن مقطع بحرانی عبور کند. این مسابقه بهنوعی نشان داد که در بازیهای حذفی، فقط داشتن بازیکنانی که بتوانند امتیاز بگیرند کافی نیست؛ بازیکنانی لازمند که در لحظهای که همهچیز به چند مالکیت محدود میشود، بدانند چه تصمیمی باید بگیرند. در کنار بازیکنان باتجربه، ملیپوشان جوانی مثل حیدری هم سهم ویژهای ایفا کردند تا ایران در این مسابقه با تلفیق نیروی جوانی و تجربه، تیم برتر زمین باشد.
البته این برد نباید ضعفهای ایران را پنهان کند. تیم ملی در نیمه دوم به بحرین اجازه داد بیش از اندازه به بازی برگردد. دفاع روی شوتهای سهامتیازی و کنترل جریان حمله حریف در مقاطعی دچار مشکل شد و همین موضوع باعث شد تیمی که میتوانست مسابقه را با فاصله بیشتری ببرد، در نهایت برای پیروزی تا ثانیههای پایانی بجنگد؛ مشکلی که انگار هنوز در ایران حل نشده و در بازیهای اخیر بارها تکرار شده است.
این مسأله برای مرحله نیمهنهایی اهمیت بیشتری دارد. بحرین نشان داد اگر به یک تیم اجازه داده شود چند حمله موفق متوالی داشته باشد، حتی اختلاف دورقمی هم در بسکتبال امروز آسیا امنیت چندانی ایجاد نمیکند. ایران باید از این بازی درس بگیرد که برتری امتیازی بدون کنترل ریتم مسابقه، تضمین پیروزی نیست.
در طرف مقابل، یک نکته امیدوارکننده برای ایران وجود دارد؛ تیم ملی با وجود نداشتن لژیونرهایش، در لحظهای که بازی به تجربه نیاز داشت، دست خالی نبود. در نهایت، ایران در روزی که مثلث مصطفی راشد، سمپسون آمریکایی و توماس کار را برایش سخت کرده بود، با درخشش جمشیدی، شوتهای زنگنه و حیدری جوان گلیم خود را از آب بیرون کشید و حالا باید در نیمهنهایی این رقابتها مقابل کره جنوبی قرار بگیرد.
تأثیرگذارترین مهره کرهایها لی هیونگ جون است که در لیگ NBA با پیراهن تیم پورتلند بازی میکند و حالا باید دید شاگردان مانولوپولوس فردا میتوانند کره جنوبی مدعی را شکست داده و راهی فینال ناگویا شوند یا نه.