چرا فینال لیگ قهرمانان دوباره به مونیخ رسید؟
ورزشگاه استاندارد در دسترس نیست!
آلیانتسآرهنا در سال ۲۰۲۸ بار دیگر میزبان بزرگترین بازی باشگاهی اروپا خواهد بود؛ انتخابی که در نگاه نخست عجیب به نظر میرسد، اما محدودیتهای یوفا در انتخاب ورزشگاههای مناسب، آن را منطقیتر میکند.
کمتر از سه سال پس از برگزاری فینال لیگ قهرمانان اروپا در آلیانتسآرهنا، یوفا بار دیگر مونیخ را برای میزبانی این مسابقه انتخاب کرده است. فینال سال ۲۰۲۵ در همین ورزشگاه برگزار شد و پاریسنژرمن با پیروزی پرگل برابر اینتر، نخستین قهرمانی خود در اروپا را جشن گرفت. حالا در سال ۲۰۲۸، مهمترین شب فوتبال باشگاهی اروپا دوباره به همین ورزشگاه بازخواهد گشت. این انتخاب در ابتدا تکراری به نظر میرسد، اما واقعیت این است که تعداد ورزشگاههایی که تمام استانداردهای مورد نظر یوفا را برای میزبانی فینال دارند، چندان زیاد نیست. آلیانتسآرهنا در حال حاضر یکی از معدود ورزشگاههای اروپاست که از نظر ظرفیت، کیفیت زمین، امکانات، دسترسی شهری و زیرساختهای اقامتی شرایط ایدهآلی دارد.
انتخابی که رقیب جدی نداشت
یکی از مهمترین دلایل انتخاب مونیخ این است که آلیانتسآرهنا تنها پیشنهاد رسمی برای میزبانی فینال ۲۰۲۸ بود. مونیخ برای ششمین بار میزبان فینال رقابتهای باشگاهی اروپا خواهد شد؛ سه بار در ورزشگاه المپیک مونیخ و دو بار در آلیانتسآرهنا پیش از انتخاب جدید، این شهر میزبان چنین رویدادی بوده است.
یوفا برای فینال لیگ قهرمانان الزاماتی مشخص دارد؛ از جمله زمین چمن طبیعی با ابعاد ۱۰۵ در ۶۸ متر و ظرفیت حداقل ۶۳ هزار تماشاگر. اما موضوع فقط تعداد صندلیها نیست. فرودگاه بینالمللی، تعداد هتلها، امکانات اقامتی لوکس، حملونقل شهری و امکانات ویژه ورزشگاه نیز در تصمیمگیری نقش مهمی دارند.
به همین دلیل، بسیاری از ورزشگاههای مشهور اروپا در شرایط فعلی گزینههای ایدهآلی محسوب نمیشوند.
برنابئو؛ غایب بزرگ
شاید مهمترین نامی که در فهرست غایبان دیده میشود، سانتیاگوبرنابئو باشد. ورزشگاه رئال مادرید پس از بازسازی گسترده، یکی از مدرنترین استادیومهای جهان است، اما آخرین میزبانی آن از فینال لیگ قهرمانان به سال ۲۰۱۰ بازمیگردد. اختلاف دیرینه فلورنتینو پرز رئیس رئال مادرید با یوفا و ماجرای پروژه سوپرلیگ اروپا از جمله عواملی است که در تحلیلها درباره این غیبت مطرح میشود. جالب اینکه در سال ۲۰۲۷ فینال به ورزشگاه متروپولیتانو، دیگر ورزشگاه بزرگ مادرید، سپرده شده است. در سوی دیگر، بازگشت نوکمپ به نقشه میزبانی نیز قابل توجه است. پس از سالها بازسازی و تأخیر، ورزشگاه جدید بارسلونا قرار است در سال ۲۰۲۹ میزبان فینال لیگ قهرمانان باشد.
چرا انتخابها محدود شدهاند؟
سنسیرو که سالها یکی از نمادهای فوتبال اروپا بوده، از نظر زیرساختی دیگر در شرایط ایدهآل قرار ندارد و آینده آن نیز با طرح ساخت ورزشگاهی جدید گره خورده است. ورزشگاههای المپیک رم، آتن و برخی دیگر از شهرها نیز به دلیل داشتن پیست دوومیدانی و امکانات محدودتر، نسبت به استانداردهای جدید یوفا جذابیت کمتری دارند. حتی ورزشگاههایی مانند اولدترافورد، سیگنال ایدوناپارک دورتموند و ورزشگاه ملی باکو نیز با وجود اعتبار و ظرفیت بالا، در برخی شاخصهای مورد نظر یوفا در رده گزینههای درجه اول قرار نمیگیرند. در نتیجه، فهرست ورزشگاههای مناسب کوتاهتر از چیزی است که تصور میشود. آلیانتسآرهنا، ومبلی، متروپولیتانو، پوشکاشآرهنا، استاد دوفرانس، دالوز لیسبون و المپیک برلین در میان گزینههای شاخص قرار دارند.
بنابراین، بازگشت فینال به مونیخ بیش از آنکه نشانه کمبود انتخاب باشد، نتیجه تغییر استانداردهای میزبانی فوتبال مدرن است؛ جایی که نام و تاریخ ورزشگاه دیگر بهتنهایی کافی نیست و یک شهر باید بتواند تمام الزامات یک رویداد جهانی را همزمان برآورده کند.