صفحات
  • صفحه اول
  • مدیریت ورزش
  • منهای فوتبال
  • ورزش جهان
  • فوتبال ایران
  • پرسپولیس
  • استقلال
  • صفحه آخر
شماره هشت هزار و دویست و دوازده - ۲۴ شهریور ۱۴۰۵
روزنامه ایران ورزشی - شماره هشت هزار و دویست و دوازده - ۲۴ شهریور ۱۴۰۵ - صفحه ۷

فاصله با تیم ایده‌آل

طبیعی است که استقلال از نظر کیفیت فنی هنوز با تیم ایده‌آل فاصله داشته باشد. طبیعی است که بختیاری‌زاده برای برخی پست‌ها گزینه‌های محدودی در اختیار داشته باشد و طبیعی است که در طول یک فصل طولانی، چنین محدودیتی خودش را بیشتر نشان دهد. اما همین که استقلال با چنین شرایطی توانسته در جمع مدعیان باقی بماند، نشان می‌دهد عملکرد سرمربی این تیم را نمی‌توان صرفاً با نتایج مقطعی سنجید.
از سوی دیگر، شکست تراکتور مقابل استقلال خوزستان نیز نشان داد حتی تیم‌هایی که با ترکیب پرستاره و امکانات بیشتر وارد مسابقات شده‌اند، نمی‌توانند خودشان را از پیش برنده بدانند. پرسپولیس نیز اگر بازی عقب‌افتاده خود را با پیروزی پشت سر بگذارد، می‌تواند به صدر جدول برسد و استقلال در شرایطی مشابه در رده سوم قرار خواهد گرفت. اما فاصله جدولی نباید باعث شود تفاوت شرایط این تیم‌ها را فراموش کنیم.
پرسش مهم اینجاست که اگر نکونام یا تارتار در ابتدای فصل با محدودیت‌هایی مشابه بختیاری‌زاده مواجه می‌شدند، چه نتیجه‌ای به دست می‌آوردند. اگر آنها اجازه جذب بازیکن مورد نظر خود را نداشتند، اگر تیمشان مطابق تفکرات‌شان بسته نشده بود و اگر مجبور بودند با ترکیبی که از قبل در اختیارشان قرار گرفته بود، وارد یک رقابت سنگین شوند، آیا امروز تراکتور و پرسپولیس نیز همین جایگاه را داشتند؟
پاسخ این سؤال را نمی‌توان با قطعیت داد، اما همین پرسش نشان می‌دهد چرا باید برای عملکرد بختیاری‌زاده وزن بیشتری قائل شد.
مربی وقتی می‌تواند اثر واقعی خود را نشان دهد که ابزار لازم را در اختیار داشته باشد. با این حال گاهی هنر یک مربی دقیقاً در شرایطی نمایان می‌شود که ابزار کافی ندارد. بختیاری‌زاده تاکنون مجبور بوده با ترکیبی کار کند که انتخاب خودش نبوده و حتی برای ترمیم نقاط ضعف آن نیز دستش بسته بوده است. با وجود این استقلال همچنان در رقابت باقی مانده است.
شاید در ادامه فصل شرایط تغییر کند. شاید استقلال بتواند در نیم‌فصل بازیکنان مورد نیازش را جذب کند و آن زمان قضاوت درباره بختیاری‌زاده دقیق‌تر شود. اما تا همین‌جای کار نیز یک واقعیت قابل انکار نیست. استقلال با دست خالی در کورس مانده و سرمربی این تیم در شرایطی با نکونام و تارتار رقابت می‌کند که از نظر امکانات نقل و انتقالاتی و عمق ترکیب، فاصله قابل توجهی با آنها دارد.
به همین دلیل، اگر قرار باشد عملکرد مربیان را فقط با توجه به جایگاه جدول نسنجیم و شرایطی را که هر کدام در آن کار می‌کنند نیز وارد معادله کنیم، بختیاری‌زاده فعلاً حرف زیادی برای گفتن دارد. او تیمی را در کورس نگه داشته که خودش آن را نساخته و حتی اجازه تقویت آن را هم نداشته است. همین موضوع به تنهایی می‌تواند یک امتیاز بزرگ برای سرمربی استقلال محسوب شود.
حالا باید دید در ادامه فصل این استقلال تا کجا می‌تواند با همین داشته‌ها پیش برود و اگر در نیم‌فصل ابزار مورد نیاز بختیاری‌زاده در اختیارش قرار بگیرد، آیا تیم او می‌تواند فاصله خود را با تراکتور و پرسپولیس کمتر کند یا نه. فعلاً اما یک حقیقت روشن است؛ بختیاری‌زاده با کمترین امکانات، در رقابتی حضور دارد که رقبایش با بیشترین امکانات ممکن وارد آن شده‌اند و همین تفاوت، ارزش کار او را بیشتر از چیزی می‌کند که جدول لیگ برتر در نگاه اول نشان می‌دهد.
 
جستجو
آرشیو تاریخی