در حافظه موقت ذخیره شد...
اعتراض تند و سخت پرسپولیس به سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال
مرز بین اجرا یا ایجاد قانون را روشن کنید
موضوع پرسپولیس صرفاً لغو یک مسابقه نیست. مسأله، رویهای است که امروز بر اساس آن یک مسابقه لغو میشود، فردا برنامه یک تیم تغییر میکند و روز دیگر ممکن است همان موضوع درباره باشگاهی دیگر با معیاری متفاوت مورد تصمیمگیری قرار گیرد. پرسپولیس معتقد است فوتبال حرفهای بیش از هر چیز نیازمند قواعد روشن، از پیش تعیینشده و قابل پیشبینی است؛ قواعدی که نام باشگاهها و شرایط مقطعی در نحوه اجرای آنها تأثیری نداشته باشد.
چرا برنامه مسابقات به گونهای تنظیم شده است که برخی رقبای پرسپولیس بارها در روزهای پنجشنبه و جمعه به میدان میروند، اما برای پرسپولیس حتی یک مسابقه در روز جمعه در نظر گرفته نشده است؟
اگر همکاری با تیم ملی یک تکلیف است، این تکلیف باید برای همه باشد و اگر عدم همکاری دارای تبعات انضباطی است، این تبعات نیز باید بدون توجه به نام باشگاه برای همه یکسان اعمال شود.
سازمان لیگ باید به صورت مشخص اعلام کند بر اساس کدام ماده، تبصره، آییننامه یا مصوبه، شرایط موجود در باشگاه خیبر موجب تعویق این مسابقه شده است؟ اگر ملاک، تعداد بازیکنان حاضر در تیم امید است، این تعداد دقیقاً چند نفر است و حد نصاب مورد استناد سازمان لیگ در کدام مقررات مسابقات پیشبینی شده است؟
با توجه به پرسشها و شائبههایی که درباره ارتباطات استانی برخی مسئولان مرتبط با برگزاری مسابقات مطرح شده است، بهترین راه برای پایان دادن به هرگونه برداشت و شائبه، انتشار فرایند تصمیمگیری و مستندات مربوط به آن است.
چگونه ممکن است در یک هفته و در شرایط مشابه، برخی مسابقات برگزار و برخی دیگر معوق شوند؟ سازمان لیگ باید قاعده را اعلام کند؛ قاعدهای روشن، مکتوب، از پیش تعیینشده و قابل اعمال برای همه، نه تصمیمی که پس از اعلام آن، باشگاهها تازه مجبور شوند درباره مبنای قانونیاش سؤال کنند.
نمیتوان باشگاهی را که همکاری میکند متحمل هزینه کرد و در مقابل، باشگاهی را که همکاری نمیکند از همان هزینهها مصون نگه داشت. چنین رویهای نه تنها مشوق همکاری باشگاهها با تیمهای ملی نیست، بلکه میتواند پیامی کاملاً معکوس به باشگاههای فوتبال ایران ارسال کند.
تصمیم یک مقام یا نهاد اجرایی، صرفاً به دلیل اعلام یا ابلاغ آن، تبدیل به قانون نمیشود. اگر برای تعویق یک مسابقه ضابطهای وجود دارد، مستند آن باید اعلام شود و اگر چنین ضابطهای وجود ندارد، نمیتوان ابتدا تصمیم گرفت و سپس از همان تصمیم، قاعده ساخت. مرز میان «اجرای قانون» و «ایجاد قانون» باید در فوتبال ایران روشن بماند.
بحث امروز فقط پرسپولیس و خیبر نیست. اگر چنین رویهای پذیرفته شود، فردا هر باشگاهی میتواند با تصمیمی مواجه شود که مستند آن نه یک قانون یا آییننامه از پیش تعیینشده، بلکه صرفاً تشخیص موردی یک مقام اجرایی باشد.