یک شروع فاجعهبار و یک بازگشت امیدوارکننده
نساجی؛ از کابوس شهریور تا رؤیای صعود
حامد حسینی
خبرنگار
نساجی قائمشهر در فصل بیستوششم لیگ برتر، بیشتر از آنکه یک تیم فوتبال باشد، شبیه داستانی با فصلهای کوتاه و پایانهای غیرقابل پیشبینی است؛ داستان تیمی که تازه از لیگ یک برگشته، اما خیلی زود فهمید فاصله میان رؤیای ماندن و کابوس سقوط، تنها چند نتیجه است. عجیبتر اینکه روی نیمکت این تیم، مجتبی حسینی نشسته؛ مربیای که طی سالهای اخیر نشان داده تیمهایش گاهی درست زمانی از بحران خارج میشوند که همه از آنها قطع امید کردهاند.
نساجی چهار هفته نخست را با یک امتیاز پشت سر گذاشت؛ شروعی که برای تیمی تازهصعودکرده میتوانست زنگ خطر جدی باشد. شکست برابر شمسآذر در ورزشگاه وطنی، اوضاع را حتی ملتهبتر کرد. شعارهای روی سکوها علیه بازیکنان و کادر فنی نشان میداد صبر هواداران قائمشهری خیلی زود به پایان رسیده است. آن روز، به نظر میرسید پروژه بازگشت نساجی به لیگ برتر قرار است خیلی زود به پروژهای برای بقا تبدیل شود.
اما فوتبال گاهی بیرحمانه و گاهی سخاوتمندانه با مربیان رفتار میکند. تنها ۱۰ روز بعد، همان سکوهایی که علیه حسینی موضع گرفته بودند، شاهد دومین پیروزی متوالی تیمشان بودند. نساجی ابتدا ملوان را در خانه خودش شکست داد و سپس در وطنی از سد خیبر گذشت. هفت امتیاز از دو بازی، دو کلینشیت و بازگشت اعتمادبهنفس؛ این همان چرخش ناگهانی بود که تیم حسینی در سالهای گذشته بارها تجربه کرده است.
الگوی حسینی البته قابل توجه است، اما نمیتوان همیشه آن را به حساب «فرمول موفقیت» گذاشت. آلومینیوم در فصل ۲۴، لیگ را با سه تساوی و دو شکست آغاز کرد و سپس سه برد متوالی به دست آورد. فصل بعد نیز تیم اراکی شروعی بدون امتیاز داشت، اما چهار پیروزی پشت سر هم شرایط را تغییر داد. حالا نساجی هم همان مسیر را طی میکند: چهار هفته بدون برد و سپس دو پیروزی پیاپی.
این شباهتها شاید برای حسینی یک امتیاز باشد، اما از زاویهای دیگر، یک هشدار هم محسوب میشود. تیمی که برای رسیدن به ثبات، ابتدا باید وارد چالش شود، نمیتواند همیشه روی بازگشتهای دیرهنگام حساب کند. نساجی در هفتههای ابتدایی ایرادهای آشکاری داشت؛ از ضعف در گلزنی و اشتباهات فردی گرفته تا ناتوانی در حفظ نتیجه و فشار روانی سنگینی که خیلی زود روی بازیکنان ایجاد شد.
پیروزی مقابل خیبر، بخشی از این مشکلات را پنهان کرد؛ بهخصوص اینکه تیر دروازه این بار برخلاف مسابقه با شمسآذر، با نساجی مهربان بود. جواد آقاییپور هم پس از فرصتسوزیهای متعدد، بالاخره گل 3 امتیازی زد و علیرضا جعفرپور عملکرد مطمئنتری ارائه داد. اما دو برد نباید باعث شود مشکلات چهار هفته ابتدایی فراموش شوند.
حالا مس شهربابک ایستگاه بعدی است؛ دیداری که میتواند مشخص کند بازگشت نساجی یک موج کوتاه بوده یا آغاز یک روند واقعی. حسینی برای اثبات اینکه این بار هم میتواند تیمش را از چالش بیرون بکشد، به سومین برد متوالی نیاز دارد. نساجی برای رسیدن به امتیازات دورقمی، بیش از هر چیز به ثبات نیاز دارد؛ چیزی که تاکنون بزرگترین خلأ فصلش بوده است.
هواداران قائمشهری حق دارند از دو برد اخیر خوشحال باشند، اما حق دارند نگران فردای آن هم باشند. نساجی برای بقا نباید هر چند هفته یکبار از چالش به آرامش و از آرامش دوباره به چالش برسد. حسینی زمان خواست و فعلاً با نتایج اخیر بخشی از آن را به دست آورده است؛ حالا نوبت اوست که نشان دهد این فرصت صرفاً نتیجه یک بازگشت سینوسی دیگر نیست، بلکه آغاز ساختن تیمی است که بتواند در لیگ برتر بماند و برای ماندن، هر هفته منتظر یک معجزه نباشد.