از فرسودگی کیانی تا پایان شکستناپذیری زندی
قربانی تصمیمات اشتباه
فائزه زمانی
خبرنگار
تکواندو ایران اخیراً روزهای سیاهی را در «موجو» سپری کرد. دومین مرحله گرندپری به میزبانی موجو کره جنوبی، برگزار شد و سهم کاروان ۷ نفره تکواندو ایران در این رقابتها تنها یک برنز بود؛ برنزی که اگرچه نگذاشت کاروان ایران با دست خالی به کشور بازگردد، اما نتوانست مانع از این آبروریزی بزرگ شود. همانطور که پشت هر برد و عملکرد موفقی، طوماری از برنامهریزی و تدابیر نهفته است، پشت هر باخت، نوسان و عملکرد نامطلوبی نیز دلایل خاصی وجود دارد.
بعد از رفتن مینو مداح، تیم ملی بانوان دیگر آن تیم سابق نشد و سیر نزولی دختران تکواندوکار در میادین مختلف بهخوبی نمایان بوده است. در چنین شرایطی، بعد از فاجعه مسابقات جهانی و چهارمی تیم زنان در رقابتهای قهرمانی آسیا، انتظار میرفت مهروز ساعی از سمت خود برکنار شود؛ اما در اتفاقی برعکس، علی تاجیک را که تیمش نایبقهرمان آسیا شده بود، برکنار کردند و پیام خانلرخانی را به جای او نشاندند، اما مهروز ساعی که تیمش چهارم شده بود، ابقا شد. حالا همانطور که تا به امروز تیم بانوان تاوان این انتخاب را داده، باید حالا حالاها هم تاوان این ابقا را بدهد.
ناهید کیانی، ستاره ایران در دو رقابت اخیرش، یعنی مسابقات آزاد جهانی چین و گرندپری موجو، نتوانسته در حد و اندازههای خود ظاهر شود. بیشک این مسأله بیعلت نیست. تیم دختران در مدتزمان کوتاهی رقابتهای متعددی را پشت سر گذاشته است. ملیپوشان ابتدا در اردوی ترکیه حضور پیدا کردهاند و بعد از آن در پرزیدنت کاپ پاکستان، رقابتهای آزاد جهانی چین و گرندپری موجو بودهاند و حالا هم ۲۰ روز دیگر باید در میدان حساس و سنگین بازیهای آسیایی ناگویا حاضر شوند.
در چنین شرایطی سؤال اینجاست که این تیم چه زمانی تمرین میکند و چه زمانی ریکاوری؟ به عقیده بسیاری از کارشناسان، این تعدد مسابقات فقط و فقط عدم برنامهریزی درست و مشخص نبودن اولویتها را نشان میدهد. اینطور که پیداست، رعایت هیچ مهم و مهمتری در این تیم دیده نمیشود و سیاست نتیجهگرایی حرف اول را میزند.
بنابراین باید هم کیانی ناکام باشد و حالا معلوم نیست ستاره ایران با این فرمان در بازیهای آسیایی به اوج خود بازمیگردد یا نه. در رابطه با تیم پسران هم افت کاملاً محسوس است. تیم ملی بعد از رفتن مجید افلاکی، در مسابقاتی که به میدان رفته، بهجز رقابتهای میکس جام جهانی، نتایج درخوری نگرفته است و سهمش در همین گرندپری اخیر هم تنها یک برنز بوده است.
کار به جایی رسیده که ابوالفضل زندی، ستاره بیبدیل و توقفناپذیر تکواندو ایران که در تمامی میدانهای سال گذشته طلا گرفته است، بعد از ۳۰۰ روز در گرندپری موجو شکست خورد.
قطعاً ورزشکار ربات نیست که همیشه پیروز باشد، اما این باخت هم دلیل داشته است. زندی بهخاطر حضور در پرزیدنت کاپ پاکستان و گرندپری موجو، در مدتزمانی کوتاه وزن زیادی کم کرده است که همین موضوع نیز به او آسیب زده است. البته از آنجایی که او ۲۰ روز دیگر باید در شیاپچانگ بازیهای آسیایی نیز به میدان برود، همچنان باید وزن کم کند که این موضوع نگرانیهای زیادی را در رابطه با این ورزشکار به وجود آورده است و باید دید ستاره ایران در آسمان ناگویا میدرخشد یا فروغی نخواهد داشت. همچنین مهدی حاجموسایی که همیشه در وزن ۶۳ کیلوگرم مبارزه کرده، در بازیهای آسیایی قرار است در وزن ۶۸ کیلوگرم به میدان برود که این خود شانس این ورزشکار را برای کسب مدال با ابهام مواجه میکند. کادرفنی با یک دودوتا چهارتای ساده حداقل میتوانست حاجموسایی را در رقابتهای پرزیدنت کاپ در وزن ۶۸ کیلوگرم به میدان بفرستد تا این ورزشکار محک بخورد، اما این اتفاق نیفتاد تا حالا وضعیت او هم نگرانکننده باشد.
در چنین شرایطی، باز هم سؤال پیش میآید که نقش کمیته فنی فدراسیون تکواندو دقیقاً چیست؟ اعضای محترم کمیته فنی واقعاً حق اظهارنظر دارند و انتقادات آنها شنیده میشود یا در نهایت هادی ساعی بدون گوش شنوا، فقط نظرات خود را تحمیل میکند؟ اگر این چنین است که کمیته فنی را تعطیل کنید و خیال همه را هم راحت. میدان بازیهای آسیایی از رگ گردن نزدیکتر است و جواب تمامی این سؤالها ۲۰ روز دیگر در شیاپچانگ ناگویا مشخص میشود؛ اندکی صبر.