درس سهراب و کریم
علی جوادی
سردبیر
دربی جذاب پایتخت تمام شد. داور که سوت پایان را زد برای اولینبار در 20 سال اخیر به خودمان گفتیم کاش این بازی تمام نمیشد. 90 دقیقه پر از صحنههای جذاب، التهاب فراوان، نمایشی که آدرنالین خالص به خون هواداران دو تیم ریخت و مسابقهای که مدیون تفکرات شجاعانه، تاکتیکهای هجومی و دستورات متهورانه دو سرمربی و البته بازی تحسینبرانگیز بازیکنان دو تیم بود که فارغ از جدول و سرنوشت امتیازهای مسابقه و درگیریهای کسلکننده میانه زمین، یک مسابقه شیک و قابل تحسین به فوتبالدوستان ایرانی هدیه کردند؛ دیداری که میشود آن را قاب کرد و به عنوان آبروی فوتبال ایران به آسیا ارائه داد.
از زیباییهای فنی این بازی که بگذریم، باید به صحنهای اشاره کنیم که بعد از آن بازی جذاب، حالمان را خوب کرد.
در پایان بازی سهراب بختیاریزاده به سمت کریم باقری رفت و گونه او را بوسید. کریم برگشت و سهراب را در آغوش گرفت تا صمیمیت این دو همبازی قدیمی و مربی امروز، به دل همه اهالی فوتبال بنشیند. کاری که سهراب کرد، در فوتبال ما مرسوم نیست چون عادت کردهایم پرخاشگریهای پس از بازی را در ذهن ثبت کنیم.مدتها بود که فوتبال ما محل ضرب و شتم و دعوا و فحاشیهای پس از بازی شده بود. قاعدهاش هم همین است. فوتبالی که متن نداشته باشد به اجبار، سرشار از حاشیه میشود. برخورد محترمانه و اخلاق حرفهای سهراب بختیاریزاده و کریم باقری باید برای این فوتبال درس شود. برخوردهای محترمانه وحید هاشمیان، محرم نویدکیا، مجتبی جباری و مربیانی از این دست باید برای این فوتبال درس شود تا بازیکنانی که میخواهند مربی شوند، رفتار جنتلمنانه و به شکل کلی، واژه «احترام» را در فوتبال بیاموزند.
در این فوتبال به شکل همزمان نیاز داریم سطح فنی و رفتار و اخلاق حرفهای را بالا ببریم و برخوردهایی به این شکل میتواند درس خوبی برای تمام فوتبال ما باشد.