این تیم را نباید رها کرد
مجید سلطانی
خبرنگار
تیم ملی فوتبال زیر 15سال ژاپن با مربیگری فیلیپ تروسیه فرانسوی درخشید. مدیران فدراسیون فوتبال ژاپن در تصمیمی درست، تروسیه را یک پله بالاتر آوردند تا او سرمربی تیم زیر 17سال شود. تروسیه همان تیم را یک رده بالا آورد و تا فینال جام جهانی پیش رفت؛ اما در فینال در برابر تیمی که ژاوی و اینیستا را در اختیار داشت، شکست سختی خورد.
آن شکست در فینال جام جهانی هم موجب نشد مدیران فدراسیون فوتبال ژاپن دست از حمایت از تروسیه بردارند. تروسیه با همان تیم به المپیک 2000 سیدنی رفت و سرانجام سرمربی تیم ملی بزرگسالان ژاپن شد تا در جام جهانی که ژاپن میزبانش بود، شرکت کند.
آن تیم زیر 15سال با مدیریت درست تا رده بزرگسالان بالا آمد و زمینه رشد و پیشرفت فوتبال ژاپن را فراهم کرد تا اکنون ژاپن در برابر بزرگان فوتبال دنیا هم به برد فکر کند.
زمانی که آرش صادقیانی، سرمربی تیم ملی زیر 17سال والیبال ایران با تیم شایسته و باغیرتش قهرمان جهان شد، همه به این فکر میکردیم که چرا ما نمیتوانیم ستارههای موفق ردههای پایه را تا بزرگسالان هدایت و کنترل کنیم؟ ما در ردههای مختلف پایه، قهرمان جهان شدهایم؛ اما چرا این تیمها در رده بزرگسالان روی سکو نمیروند؟ مسیر رسیدن بازیکنان نوجوان تا رده بزرگسالان چه موانعی دارد که نمیبینیم؟ آیا مشکلات پیشرو آنقدر ترسناک و بزرگ هستند که از پسشان برنمیآییم؟
اکنون تیم آرش صادقیانی پیشروی ماست. تیمی یکدست که جنگیدن، بازیابی توان روحی و قواعد حضور در میادین بزرگ بینالمللی را به نیکی آموخته. آیا نمیتوانیم این تیم را به جوانان و پس از آن به بزرگسالان تبدیل کنیم؟ آیا نمیشود برای یک تیم و ستارههای بالیاقتش، برنامه بلندمدت ریخت و موفقیت این تیم را ادامهدار کرد؟
مدیران والیبال و ورزش ایران اکنون مسئولیتی بزرگ دارند؛ این تیم را نباید رها کرد.