جایزه فردی برای برونو، تیم منتخب برای توپچیها
وقتی تیم از ستاره مهمتر میشود
فرخ حسابی
خبرنگار
روز سهشنبه مراسم سالانه انتخاب برترینهای فصل فوتبال انگلیس از نگاه اتحادیه بازیکنان حرفهای برگزار شد و در نهایت همانطور که انتظار میرفت، برونو فرناندز پرتغالی پس از یک فصل فوقالعاده با شکستن رکورد ۲۱ پاس گل در یک فصل، عنوان ارزشمند برترین بازیکن فصل فوتبال انگلیس را تصاحب کرد. با این حال انتخاب برونو فرناندز بهعنوان بهترین بازیکن فصل گذشته لیگ برتر از نگاه اتحادیه بازیکنان حرفهای انگلیس، شاید بیش از آنکه خبر مهمی برای هواداران منچستریونایتد باشد، تأییدی بر یک واقعیت برای هواداران آرسنال باشد؛ اینکه قهرمانی این تیم در لیگ برتر بیش از هر چیز حاصل قدرت جمعی بود، نه درخشش یک ستاره بزرگ و تعیینکننده.
آرسنال در فصل گذشته بازیکنان برجسته کم نداشت. پنج بازیکن این تیم، دکلان رایس، داوید رایا، ویلیام سالیبا، گابریل ماگالاش و یورین تیمبر، در تیم منتخب سال PFA قرار گرفتند. با این حال، در خط حمله خبری از یک فوقستاره نبود؛ همان بازیکنی که معمولاً در چنین رقابتهای فردی شانس بیشتری برای بردن جایزه دارد. اینجاست که یک سؤال مهم برای آرسنال شکل میگیرد: آیا این تیم با وجود نداشتن یک ستاره بزرگ در خط حمله قهرمان شد یا اتفاقاً به دلیل همین شرایط به قهرمانی رسید؟ آیا اگر بازیکنی در حد فرناندز در خط حمله وجود داشت و تمام ساختار هجومی حول او شکل میگرفت، آرسنال تیم بهتری میشد؟ یا اینکه نبودن یک مهره محوری باعث شد قدرت تیم میان تمام بازیکنان تقسیم شود و هیچکس بالاتر از ساختار تیم قرار نگیرد؟
البته میتوان استدلالهای محکمی برای انتخاب رایس به جای کاپیتان منچستریونایتد مطرح کرد و حتی برخی منتقدان میگویند که هافبک آرسنال شایستهتر از فرناندز بود. اما نتیجه این انتخاب، فارغ از نظر شخصی درباره برنده جایزه، یک واقعیت بزرگتر را مقابل آرسنال قرار میدهد؛ واقعیتی که مدیران این باشگاه در تابستان نیز بهخوبی آن را درک کردهاند. آرسنال پس از پایان فصل تصمیم گرفت برای افزایش قدرت هجومی خود به سراغ ستارههای بزرگ برود. تلاش برای جذب مورگان راجرز و وینیسیوس جونیور، هرچند در نهایت به نتیجه نرسید، نشان داد که توپچیها به دنبال اضافه کردن یک چهره بزرگ به خط حمله هستند. حالا نیز نام جولیان آلوار، در اطراف این باشگاه شنیده میشود؛ مهاجمی که جذب او میتواند بیش از ۱۰۰ میلیون پوند هزینه روی دست آرسنال بگذارد.
اما یک تناقض جالب وجود دارد. موفقیت فصل گذشته آرسنال شاید نشان داد که لیگ برتر دیگر الزاماً مسابقهای برای ستارههای تکنفره نیست. سالهاست درباره کمبود مهاجمان در سطح جهانی در این لیگ صحبت میشود و بهجز ارلینگ هالند، نامهای زیادی در این سطح مطرح نیستند. شاید اما این موضوع نه نشانه ضعف بازیکنان، بلکه نشانه تغییر ماهیت لیگ برتر باشد. فلوریان ویرتز اگر همچنان در فوتبال آلمان بازی میکرد، بدون تردید بهعنوان یک ابرستاره شناخته میشد. مایکل اولیسه نیز اکنون که برای بایرن مونیخ بازی میکند، چنین جایگاهی پیدا کرده، اما زمانی که در لیگ برتر بود، کمتر کسی او را در این سطح میدید. حتی درباره جود بلینگام نیز این سؤال مطرح است که اگر به جای رئال مادرید راهی لیورپول میشد، آیا امروز همان ستارهای بود که همه میشناسیم؟ احتمالاً نه.
انتخاب فرناندز بهعنوان بهترین بازیکن فصل، در واقع نشان میدهد که در لیگ برتر امروز، قدرت فردی شاید به اندازه گذشته تعیینکننده نیست. آرسنال بهترین تیم فصل بود و با اختلاف هفت امتیاز قهرمان شد، بدون اینکه بهترین مهاجم یا مؤثرترین ستاره هجومی لیگ را در اختیار داشته باشد. سازماندهی، مقاومت، انسجام و اراده جمعی برای آنها مهمتر از داشتن یک مهاجم فوقستاره بود. این اتفاق میتواند برای آرسنال یک هشدار جدی باشد. جذب یک ستاره بزرگ لزوماً به معنای بهتر شدن تیم نیست. توپچیها حالا باید مراقب باشند که در جستوجوی «مرد بزرگ» برای خط حمله، چیزی را از دست ندهند که آنها را به قهرمانی رساند: قدرت گروهی. لیگ برتر امروز بیش از هر زمان دیگری نشان میدهد که یک تیم منسجم میتواند از مجموعهای از ستارههای بزرگ، خطرناکتر باشد؛ جایی که قدرت جمعی، گاهی بسیار بیشتر از نبوغ فردی پیش میرود.