در حافظه موقت ذخیره شد...
سیفی، مهمترین مسافر جامانده از پرواز ناگویا
محمدسیفی که همه فکر و ذکرش کسب چهارمین طلای بازیهای آسیایی بود، چند ماه مانده به این رقابتها و در جریان مبارزه انتخابی تیم ملی مقابل عرفان محرمی دچار مصدومیت شد؛ آسیبی که معادلات را به هم زد و در نهایت او را از ترکیب تیم اعزامی به ناگویا خارج کرد. سیفی پس از این اتفاق، با انتشار متنی رسماً از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد تا یکی از پرافتخارترین ووشوکاران ایران، پیش از آنکه آخرین مأموریت آسیایی خود را به پایان برساند، دستکشهایش را بیاویزد.
پایان کار سیفی، البته پایان یک مسیر معمولی نیست. او سالها یکی از ستونهای اصلی ووشوی ایران بود و در بازیهای آسیایی گوانگژو، اینچئون و جاکارتا به مدال طلا رسید؛ سه دوره، سه طلا و سه بار ایستادن روی بلندترین سکوی آسیا. در هانگژو اما این روند متوقف شد و سیفی به مدال نقره بسنده کرد. با این حال، هدف او تغییر نکرده بود؛ میخواست در ناگویا دوباره به قله بازگردد، چهارمین طلای آسیاییاش را به دست بیاورد و پس از آن، با ویترینی کاملتر از تیم ملی خداحافظی کند.
مصدومیت اما اجازه نداد داستان مطابق سناریوی مورد نظر او پیش برود. حالا غیبت سیفی فقط به معنای حذف یک نام بزرگ از فهرست تیم ملی نیست؛ ووشوی ایران در ناگویا با ترکیبی جوان و میانگین سنی حدود ۲۲ سال راهی میدان خواهد شد. در چنین شرایطی، حضور ورزشکاری با تجربه سیفی میتوانست علاوه بر ارزش فنی، از نظر روحی نیز وزنه سنگینی برای نسل تازهنفس تیم باشد. او میتوانست حلقه اتصال نسل طلایی ووشوی ایران با جوانانی باشد که حالا باید بار سنگین رقابتهای آسیایی را بر دوش بکشند.
به این ترتیب، محمدسیفی یکی از مهمترین غایبان ناگویا خواهد بود؛ غایبی که نه به دلیل افت یا کنار گذاشته شدن، بلکه به اجبار مصدومیت از آخرین پرده دوران قهرمانیاش جا ماند. چهارمین طلای آسیایی هرگز به دست نیامد، اما سه طلای متوالی و سالها افتخار، نام محسن محمدسیفی را در تاریخ ووشوی ایران ماندگار کرده است.