مورینیو برگشت اما رئال هنوز تراز نیست
پرستاره و بدون تعادل
فرخ حسابی
خبرنگار
ژوزه مورینیو بازگشت رسمی خود به نیمکت رئالمادرید را با پیروزی آغاز کرد، اما برد ۲ بر یک مقابل اسپانیول بیش از آنکه خیال هواداران را راحت کند، پرسشهایی جدی درباره ساختار تیم جدید او ایجاد کرد. گل دقیقه ۹۰ کارلوس اسپی سه امتیاز را برای رئال به ارمغان آورد، اما نمایش تیم در نیمه دوم نشان داد که جمع کردن ستارههای بزرگ در یک ترکیب، الزاماً به معنای ساختن تیمی متعادل نیست.
بلینگام
مهمترین پیام ترکیب مورینیو، جایگاه جود بلینگام بود. هافبک انگلیسی که تنها یک هفته پس از بازگشت از جام جهانی به تیم اضافه شده بود، بهعنوان شماره ۱۰ در سیستم 1-3-2-4 به میدان رفت و خیلی زود اهمیت خود را نشان داد.
بلینگام نهتنها با حضور بین خطوط به بازی رئال نظم میداد، بلکه مانند فصلهای گذشته با ورود به محوطه جریمه یک تهدید دائمی بود و گل نخست را نیز با ضربه سر به ثمر رساند. مورینیو معتقد است این بازیکن زمانی بیشترین تأثیر را دارد که به دروازه نزدیک باشد و حتی اگر توانایی بازی در پستهای شماره ۶ و ۸ را داشته باشد، استفاده از او در عمق زمین بخشی از کیفیت هجومیاش را از بین میبرد.
با این حال، آمادگی بدنی بلینگام یک علامت سؤال بود و تعویض دیرهنگام او نشان داد رئال هنوز باید میان استفاده حداکثری از ستارهاش و مدیریت شرایط بدنی او تعادل برقرار کند.
مشکل قدیمی
شاید مهمترین نگرانی مورینیو نه در خط دفاع یا حمله، بلکه در فاصله میان این دو بخش باشد. حضور همزمان کیلیان امباپه، وینیسیوس جونیور و یان دیومانده جذابیت هجومی رئال را افزایش میدهد، اما اگر این بازیکنان در زمان از دست رفتن توپ مشارکت کافی در دفاع نداشته باشند، ساختار تیم بهشدت آسیبپذیر میشود.
این مشکل مقابل اسپانیول نیز نمایان شد. در چند انتقال، امباپه، وینیسیوس و دیومانده عقب نکشیدند و فضای زیادی در اختیار حریف قرار گرفت. نکته نگرانکنندهتر این بود که این برتری عددی و هجومی رئال، لزوماً به خلق موقعیتهای بیشتر منجر نشد.
مورینیو برای موفقیت در رئال باید پاسخ این معادله را پیدا کند: چگونه میتوان همزمان از تمام استعدادهای هجومی استفاده کرد و تیمی متعادل ساخت؟
اسپی در نقش قهرمان
در شرایطی که ستارههای بزرگ رئال درخشش مورد انتظار را نداشتند، کارلوس اسپی ۲۱ ساله نقش قهرمان را ایفا کرد. مهاجمی که تابستان از لوانته با ۲۵ میلیون یورو به مادرید آمده، در پیشفصل نیز نشانههای خوبی از خود بروز داده بود و این بار در دقیقه ۹۰ با واکنشی سریع، توپ را از دست مدافعان ربود و گل پیروزی را به ثمر رساند.
قد ۱۹۴ سانتیمتری، قدرت بدنی و حضور در محوطه جریمه باعث شده همتیمیهایش او را «خوسلو جدید» بنامند. اسپی میتواند ویژگیای را به خط حمله رئال اضافه کند که در میان ستارههای تکنیکی این تیم کمتر دیده میشود: یک شماره ۹ کلاسیک و قدرتمند.
مورینیو همان مورینیو است؟
اگر کسی تصور میکرد بازگشت مورینیو به مادرید، نسخهای آرامتر از مربی پرتغالی را به همراه دارد، نخستین بازی پاسخ متفاوتی ارائه کرد. اعتراضهای کنار زمین، حساسیت روی جزئیات و حتی تذکر به فدریکو والورده پس از گل، نشان داد مورینیو هنوز همان مربی جزئیاتمحور و پرانرژی است.
رئال برنده شد، اما مهمتر از سه امتیاز این است که مورینیو حالا باید برای بزرگترین چالش خود پاسخ پیدا کند: چگونه میتوان یک تیم «کهکشانی» ساخت که علاوه بر درخشش فردی، بهعنوان یک تیم نیز متعادل باشد؟ پیروزی برابر اسپانیول شروع خوبی بود؛ اما پاسخ این سؤال، سرنوشت فصل جدید رئال را تعیین خواهد کرد.