ژولیان آلافیلیپ از دوچرخهسواری خداحافظی کرد
پایان قصه یک قهرمان فرانسوی
فرخ حسابی
خبرنگار
ژولیان آلافیلیپ، یکی از محبوبترین دوچرخهسواران سالهای اخیر، در ۳۴ سالگی تصمیم به خداحافظی از دوچرخهسواری حرفهای گرفت، پایانی که در آخرین حضورش در تور دو فرانس ۲۰۲۶ و در مسیر صعود به مونمارتر، تصویری ماندگار برای هواداران فرانسوی ساخت. او در حالی که دست راستش را بالا برده بود، آخرین کیلومترهای دوران حرفهای خود را رکاب زد تا یکی از مهمترین فصلهای دوچرخهسواری فرانسه به پایان برسد.
آلافیلیپ که در مرکز جغرافیایی فرانسه و شهر سنآمان-مونترون متولد شده، قرار بود در منطقهای روستایی مکانیک موتور شود، اما سرنوشت او را به یکی از نمادهای دوچرخهسواری فرانسه تبدیل کرد. او در میانه دهه ۲۰۱۰، در دورهای که تیم اسکای با رویکردی کاملاً حسابشده بر مسابقات مسلط بود، با سبک هجومی و غیرقابل پیشبینی خود وارد صحنه شد و نظم تاکتیکی حاکم بر پلوتون را به چالش کشید.
کارنامهای فراتر از آمار
آلافیلیپ در طول دوران حرفهای خود به افتخاراتی دست یافت که کارنامه بسیاری از همنسلانش را تحتالشعاع قرار میدهد. دو قهرمانی جهان، پیروزی در میلان–سانرمـو، استراده بیانکه، سه قهرمانی در فلش والون و چندین پیروزی در مراحل هر سه گرندتور دوچرخهسواری، تنها بخشی از افتخارات
اوست.
با این حال، شاید مهمترین میراث او به تور دو فرانس مربوط شود که ۱۸ روز پیراهن زرد را بر تن کرد و در تور ۲۰۱۹ با عملکردی فراموشنشدنی، موجی از شور و هیجان را در فرانسه به راه انداخت. پیروزی در تایمتریل مرحله سیزدهم همان تور، یکی از نمادینترین لحظات دوران حرفهای او بود، جایی که آلافیلیپ پس از عبور از خط پایان تقریباً توان ایستادن روی دوچرخه را نداشت، اما به نخستین فرانسوی پس از لوران فینیون تبدیل شد که در حالی که پیراهن زرد را بر تن داشت، یک مرحله تور را برد.
او در همان تور تا آستانه یک شگفتی بزرگ پیش رفت. آلافیلیپ برای مدتی طولانی صدرنشین بود و اگر ریزش زمین در مسیر کل دو ایزرن رخ نمیداد، شاید میتوانست پس از سالها انتظار فرانسه برای قهرمانی در تور دو فرانس را پایان دهد.
زیبایی در شکستها
اما میراث آلافیلیپ فقط به پیروزیهایش خلاصه نمیشود. شاید مهمترین دلیل محبوبیت او، آمادگیاش برای شکست خوردن باشد؛ حملههایی که گاهی به فروپاشی کامل منجر میشد، پیروزیهایی که از دست میرفت و تصمیمهایی که بیشتر بر اساس غریزه گرفته میشد تا محاسبات آماری.
شکست برابر پریموژ روگلیچ در لیژ–باستون–لیژ ۲۰۲۰، نمونهای از همین روحیه بود. آلافیلیپ در بسیاری از مسابقات به جای آنکه منتظر بهترین لحظه بماند، خودش مسابقه را به حرکت درمیآورد؛ ویژگیای که او را به یکی از جذابترین چهرههای دوچرخهسواری مدرن تبدیل کرد.
الهامبخش نسل جدید
تأثیر آلافیلیپ تنها در تعداد جامها و پیراهنهایش خلاصه نمیشود. سبک هجومی او بخشی از جریان تازه دوچرخهسواری در دهه ۲۰۲۰ را شکل داد و بسیاری از ستارههای نسل جدید، از ماتئو فاندرپول گرفته تا دیگر رقبایش، از او به عنوان یکی از الهامبخشهای اصلی خود یاد کردهاند. آخرین تور او نیز نشان داد که زمان خداحافظی فرا رسیده است. روحیه حملهورزی همچنان وجود داشت، اما آن انفجارهای همیشگی دیگر دیده نمیشد. آلافیلیپ میگوید تصمیم به بازنشستگی نیز مانند بسیاری از تصمیمهای دوران حرفهایاش، بر اساس غریزه گرفته شد؛ یک روز در اردوی تمرینی از خواب بیدار شد و احساس کرد این آخرین سال اوست. او بدون حسرت کنار رفت؛ همانطور که همیشه رکاب زده بود، بر اساس احساس، نه اعداد. آلافیلیپ در پایان دوران حرفهایاش شاید بیش از آنکه صرفاً یک قهرمان باشد، نماد سبک خاصی از دوچرخهسواری است، دوچرخهسواریای که در آن حمله، ریسک، شکست و پیروزی همگی بخشی از زیبایی مسابقهاند.