اتفاق باورنکردنی در پرسپولیس و فوتبال ایران
مدیر تیم مهمتر از مدیر ورزشی باشگاه!
در فوتبال ایران همه چیز آنقدر پیچیده و بعضاً عجیب است که میتوان با قاطعیت گفت اینجا جدا از اینکه مناسبات فوتبالی بین مدیر و مربی و بازیکن و رسانه کاملاً متمایز از کل دنیا شده مناصب فوتبالی هم شرایط و کارکردهای متفاوتی با کل دنیا پیدا کرده است!
در روزهای اخیر شایعاتی درباره احتمال انتقال پست معاون ورزشی باشگاه به یکی از چهرههای شناخته شده فوتبال مطرح بوده است. واقعیت اینکه محسن خلیلی که قبلاً عهدهدار سمت ریاست آکادمی باشگاه پرسپولیس بوده و بعدتر در نقش معاون ورزشی به این باشگاه برگشت رسماً عهدهدار سمت مدیر تیم بزرگسالان یا همان سرپرست شد که پیش از این نیز سابقه حضور در این سمت را داشت. حالا و با قبول این مسئولیت طبیعتاً او نمیتواند همزمان سمت معاونت ورزشی باشگاه را هم برعهده داشته باشد و به همین خاطر بحث استفاده از گزینههای جدیدی به میان آمده است.
طی چند روز اخیر ظاهراً حسین خبیری که پیشتر در باشگاه پرسپولیس سمتهایی مثل ریاست مجموعه درفشیفر یا عضویت در هیأت مدیره باشگاه را برعهده داشته برای تصدی سمت معاونت ورزشی کاندیدا شده و تلاشهایی برای گرفتن این سمت داشته است. هر چند باشگاه پرسپولیس هر گونه تغییر در باشگاه را تکذیب کرده اما به نظر میرسد انتخاب گزینهای جدید برای پست معاونت ورزشی قریبالوقوع باشد و حتی اگر خبیری به این سمت دست نیابد به زودی فردی جدید جای خلیلی را در این پست خواهد گرفت.
با این حال آنچه در حال حاضر در باشگاه پرسپولیس جلب توجه میکند اینجاست که پست معاونت ورزشی در مقایسه با مدیریت در تیم بزرگسالان کمارزشتر و کوچکتر به نظر میرسد در حالی که در کل دنیا عکس این قضیه مصداق دارد و معاون ورزشی بعد از رئیس باشگاه شاید مهمترین پست باشد. در فوتبال روز دنیا مثلاً دکو یا متئو آلمانی در نقش مدیران ورزشی سابق و فعلی باشگاه بارسلونا نقش اول را در نقل و انتقالات، انتخاب کادر فنی و مسائل کلان تیمهای باشگاه ایفا میکنند. این مسأله فقط در مورد تیم بزرگسالان نیست و در مورد تیم بانوان و هر رشتهای که باشگاه بخواهد در آن تیمداری کند شامل میشود. در واقع گستردگی شرح وظایف و اقداماتی که معاون ورزشی برای باشگاه انجام میدهد این پست را تبدیل به یک پست حیاتی و سرنوشتساز میکند اما در باشگاه پرسپولیس و فوتبال ایران هنوز این پست نقش خود را به درستی پیدا نکرده است.
به همین خاطر خلیلی که خودش فردی فوتبالی است و سابقه بازی در این باشگاه را دارد به خاطر جذابیتهای حضور در پست مدیر تیم قید حضور در سمت معاون ورزشی باشگاه را میزند و شاید اگر افراد دیگری هم همزمان حق انتخاب یکی از این دو پست را داشتند چنین میکردند.
نکته دوم اما به دایره انتخاب گزینههای باشگاه برای این سمت مربوط میشود. حسین خبیری در پرسپولیس سمتهای مدیریتی داشته و غیر از ریاست در بخشهایی از هیأت فوتبال و ورزشگاه شیرودی، مدام در باشگاههای لیگ برتری از جمله آلومینیوم اراک، فولاد خوزستان، خیبر خرمآباد و صنعت نفت آبادان یا مدیرعامل بوده یا قائم مقام یا یک سمت مهم برعهده داشته است. در اینکه خبیری در فوتبال ایران تبدیل به یک مدیر باتجربه شده شکی نیست ضمن اینکه او فضای باشگاه پرسپولیس را خیلی خوب میشناسد اما واقعیت اینکه پست معاون ورزشی یک مدیر ورزشی و فوتبالی میخواهد. طی دو سال اخیر محمد انصاری، حسین بادامکی و محسن خلیلی در این سمت برای پرسپولیس فعالیت کردند و با اینکه بعضی از اقداماتشان نادیده گرفته شد یا اصلاً به آن پرداخته نشد اما فقط از یک مدیر ورزشی برمیآمد. در واقع آشنایی به مشکلات و لمس کردن مسائل درون تیم باعث شد تا این نفرات در نقش خود فعالیتهای مثبتی انجام دهند که شاید از عهده یک مدیر غیرورزشی برنیاید یا اصلاً به آن فکر نکند.
به هر حال باشگاه پرسپولیس که با تغییر مدیریت و ساختار باشگاه سعی کرده از این جهات سر و شکلی حرفهای پیدا کند باید در انتخاب خود این مهم را لحاظ کند حتی اگر واقعاً این پست همچنان در فوتبال ایران جا نیفتاده یا تعریف درستی از آن وجود نداشته باشد.