جذب ولبک و هندرسون، نشانه تغییر استراتژی نقل و انتقالاتی چلسی
هیولاهای ذهنی باتجربه در استمفوردبریج
انتقال دنی ولبک ۳۵ ساله به چلسی و نزدیک شدن جردن هندرسون ۳۶ ساله به استمفوردبریج، شاید غیرمنتظرهترین تصمیمهای نقلوانتقالاتی آبیهای لندن در سالهای اخیر باشد. باشگاهی که از زمان روی کار آمدن کنسرسیوم تاد بولی و کلیرلیک، سیاست جذب بازیکنان جوان و آیندهدار را در اولویت قرار داده بود، حالا مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است؛ تغییری که بیش از آنکه به سن بازیکنان مربوط باشد، به کمبود تجربه و شخصیت در رختکن چلسی ارتباط دارد. مدیران چلسی در سالهای ابتدایی مالکیت خود نیز سراغ چند ستاره باتجربه مانند رحیم استرلینگ، کالیدو کولیبالی و پیر امریک اوبامیانگ رفتند اما هیچکدام نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. همین تجربه ناموفق باعث شد باشگاه از زمستان ۲۰۲۳ تمرکز خود را روی خرید استعدادهای جوان بگذارد. نتیجه اما آن چیزی نبود که انتظار میرفت. چلسی در سه فصل گذشته یکی از جوانترین تیمهای لیگ برتر بود اما نوسان عملکرد، جایگاههای دور از انتظار در جدول و ناکامی در رقابتهای بزرگ نشان داد تنها داشتن استعداد برای ساختن یک تیم مدعی کافی نیست.
در واقع مشکل اصلی از نگاه مدیران باشگاه، کیفیت فنی بازیکنان نبود؛ بلکه کمبود بلوغ ذهنی و شخصیتی در لحظات حساس مسابقات بود. گفته میشود در جلسات داخلی باشگاه بارها به این موضوع اشاره شده که تیم پس از دریافت یک گل، تصمیم اشتباه داور یا حتی یک اتفاق ساده در زمین، تمرکز خود را از دست میدهد و برای دقایقی کاملاً از جریان مسابقه خارج میشود؛ ضعفی که بارها باعث از دست رفتن نتایج شده است. نمونه بارز این اتفاق، شکست سنگین برابر پاریسنژرمن در لیگ قهرمانان اروپا بود. اشتباه دروازهبان چلسی، فروپاشی کامل تیم را به دنبال داشت و بازیکنان نتوانستند واکنش مناسبی نشان دهند. حتی رفتارهای عصبی برخی نفرات، از جمله درگیری پدرو نتو با توپجمعکن، زنگ خطر را برای مدیران باشگاه به صدا درآورد. آمار انضباطی چلسی نیز وضعیت مشابهی داشت؛ تیمی که در سالهای اخیر همواره یکی از بدترین عملکردها را از نظر کارتهای زرد و قرمز در لیگ برتر ثبت کرده و حتی بازیکنان کلیدی و رهبران فنی مانند انزو فرناندس و مویسس کایسدو نیز بارها با اعتراضهای بیمورد یا خطاهای غیرضروری به تیم آسیب زدهاند.
به همین دلیل، هم مدیران باشگاه و هم ژابی آلونسو که هدایت چلسی را برعهده گرفته، به این نتیجه رسیدند که تیم به «هیولاهای ذهنی» نیاز دارد؛ بازیکنانی که صرفاً با کیفیت فنی شناخته نمیشوند، بلکه بتوانند فرهنگ برنده بودن را به رختکن منتقل کنند. ولبک و هندرسون دقیقاً با همین هدف انتخاب شدهاند. از نگاه چلسی، هندرسون بازیکنی است که استاندارد تمرینات را بالا میبرد، در لحظات سخت مسئولیت میپذیرد و بدون ایجاد حاشیه، سایر بازیکنان را به پیشرفت وادار میکند. او اهل انتقادهای نمایشی نیست اما اگر تیم در جریان مسابقه افت کند، از بیان مشکلات در رختکن هم ابایی ندارد.
در مقابل، ولبک بیشتر به عنوان یک شخصیت مثبت و الهامبخش شناخته میشود؛ مهاجمی که میتواند فضای رختکن را آرامتر کند، بازیکنان را به هم نزدیک کند و در ایجاد اتحاد نقش مؤثری داشته باشد. اتفاقاً پیش از جذب این دو نفر، چلسی برای خرید گرانیت ژاکا نیز تلاش کرده بود اما باشگاهش با جدایی او مخالفت کرد. همچنین جان استونز، مدافع باتجربه انگلیسی، دیگر گزینه آبیها بود که در نهایت اینتر را انتخاب کرد.
البته تغییر رویکرد چلسی به معنای کنار گذاشتن سیاست جذب بازیکنان جوان نیست. خریدهایی مانند مورگان راجرز، ماکسانس لاکروا و مارکو پالسترا نشان میدهد باشگاه همچنان به دنبال استعدادهای رو به رشد است اما حالا میخواهد این استعدادها در کنار چند چهره باتجربه رشد کنند. مدیران چلسی معتقدند حتی اگر ولبک و هندرسون تنها دو فصل در استمفوردبریج حضور داشته باشند، انتقال تجربه، افزایش کیفیت رهبری و تغییر فضای رختکن، سرمایهای خواهد بود که ارزش این سرمایهگذاری را دارد؛ تغییری که میتواند سرآغاز فصل تازهای در پروژه بلندمدت آبیهای لندن باشد.