آکادمیها؛ سرمایههایی که فوتبال ایران نادیده میگیرد
فوتبال ایران سالهاست برای ساختن بازیکن هزینه میکند، اما هنگام بهرهبرداری از این سرمایه، مسیر دیگری را انتخاب میکند. بسیاری از باشگاهها به جای آنکه تیم بزرگسالان خود را بر پایه استعدادهای آکادمی بنا کنند، نخستین راهحل را در بازار نقلوانتقالات جستوجو میکنند؛ بازاری که هر فصل هزینههای بیشتری به باشگاهها تحمیل میکند و در نهایت نیز به انباشت بدهی و افزایش وابستگی مالی میانجامد. این چرخه معیوب باعث شده آکادمیها بیشتر به مراکز تولید بازیکن برای سایر باشگاهها تبدیل شوند تا پشتوانهای برای تیمهای اصلی. استعدادها سالها در ردههای پایه رشد میکنند، اما پیش از آنکه فرصت حضور در تیم بزرگسالان را پیدا کنند، از باشگاه جدا میشوند و چند سال بعد با قراردادهایی چندین برابر گرانتر دوباره به بازار بازمیگردند. استقلال یکی از روشنترین نمونههای این روند است. باشگاهی که همواره یکی از غنیترین آکادمیهای فوتبال ایران را در اختیار داشته، اما در سالهای اخیر سهم تولیدات خود در ترکیب اصلی را به حداقل رسانده است.
