چرا بازیکنان بزرگسال را به ناگویا میبریم؟
فوتبال ایران به مدال بازیهای آسیایی نیاز ندارد
حمیدرضا عرب
خبرنگار
مصاحبههای رئیس فدراسیون فوتبال را که مرور کنیم به نقطهای میرسیم که مهدی تاج درباره لزوم دستیابی به مدال در بازیهای آسیایی از سوی تیم امید ایران اشاره کرده بود. او تأکید داشت که این تیم با توجه به کیفیت بازیکنان، برنامههای تدارکاتی و اردوهای پیشبینیشده توانایی رسیدن به مدال بازیهای آسیایی ناگویا را دارد.
در آن مقطع، این هدفگذاری نشان میداد که فدراسیون با اعتماد به شرایط تیم انتظار موفقیتی قابل توجه را دارد.
اکنون اما پس از برگزاری مراسم قرعهکشی، شرایط متفاوت به نظر میرسد. قرار گرفتن ایران در کنار چین، کرهشمالی و امارات باعث شده صحبتها رنگ و بوی دیگری پیدا کند.
هرچند حسین عبدی هنوز موضع مشخصی درباره دشواری این گروه نگرفته است، اما در اطراف تیم امید صحبتهایی درباره سخت بودن مسیر صعود شنیده میشود.
همین تغییر فضای اظهارنظرها این پرسش را ایجاد میکند که آیا از همین امروز قرار است زمینه برای توجیه احتمالی ناکامی فراهم شود؟ این نگاه با اعتمادبهنفسی که چند هفته قبل از سوی مسئولان فوتبال مطرح میشد تفاوت محسوسی دارد و طبیعی است که چنین تغییری مورد توجه افکار عمومی قرار بگیرد.
اما گذشته از همه این مصاحبهها و تحلیلها سؤال این است که آیا اساساً فوتبال ما نیازی به مدال بازیهای آسیایی ناگویا دارد؟ اهمیت این مدال در حوزه فوتبال چه اندازه است؟ پاسخ روشن است. هیچ!
اساساً وقتی که موفقیت در بازیهای آسیایی به مسأله و رویکرد فدراسیون فوتبال تبدیل میشود جای سؤال دارد. اینکه تاج براساس فشارهای بیرونی این صحبتها را به میان آورده یا اینکه نظر قلبی او است مشخص نیست اما اگر بخواهیم به ماجرا فوتبالی نگاه کنیم باید رویکردمان را برای آینده فوتبال هم که شده نسبت به این بازیها که ارزش چندانی برای فوتبال ندارد، تغییر دهیم.
کسب مدال بدون تردید برای کاروان ایران در بازیهای آسیایی تغییر زیادی ایجاد نخواهد کرد و مدالگیری با هدفگذاری مناسب در این مسابقات و رویکردی کاملاً آیندهنگرانه و اثرات آن با ساختن یک نسل قدرتمند برای آینده فوتبال کشور قابل مقایسه نیست.
آنچه میتواند فوتبال ایران را متحول کند، تربیت بازیکنانی است که در آینده در المپیک و سپس تیم ملی بزرگسالان نقشآفرین باشند.
نگاهی به سیاست بسیاری از کشورهای موفق آسیایی نیز همین واقعیت را نشان میدهد. آنها از رقابتهای امید و بازیهای آسیایی بیشتر بهعنوان بستری برای رشد استعدادهای جوان استفاده میکنند و نتیجهگیری را در کنار فرایند بازیکنسازی میبینند، نه بهعنوان عالیترین هدف.
درعین حال در فوتبال ایران اخباری درباره احتمال استفاده از سه بازیکن بزرگسال در ترکیب تیم امید مطرح شده است. شاید چنین تصمیمی بتواند شانس موفقیت را در کوتاهمدت افزایش دهد یا موجب معافیت برخی بازیکنان در صورت قهرمانی شود، اما این سؤال همچنان باقی است که آیا این انتخاب در مسیر توسعه فوتبال ایران نیز مؤثر خواهد بود؟
هر جایگاه اشغالشده توسط یک بازیکن باتجربه، به معنای از دست رفتن فرصت حضور یکی از استعدادهای جوانی است که میتواند سرمایه سالهای آینده فوتبال کشور باشد.
فوتبال ایران سالهاست از نبود برنامهریزی بلندمدت و توجه ناکافی به جوانگرایی آسیب دیده است. البته نهاینکه توجهی نبوده باشد، اما همواره کم بوده و کاستیهای بسیار.
شاید یکی از دلایل اصلی این وضعیت، تمرکز بیش از اندازه بر نتایج مقطعی باشد. اگر تمام تصمیمها تنها با هدف کسب یک مدال اتخاذ شوند، فرصت سرمایهگذاری روی آینده بار دیگر از بین خواهد رفت.
تیم امید باید پیش از هر چیز نقش پل ارتباطی میان فوتبال پایه و تیم ملی بزرگسالان را ایفا کند. اگر این مأموریت بهدرستی انجام شود، موفقیتهای مقطعی نیز در ادامه بهدست خواهند آمد. اما اگر نگاه کوتاهمدت بر تصمیمها حاکم باشد، فوتبال ایران همچنان با همان چالشهای قدیمی در مسیر پشتوانهسازی روبهرو خواهد ماند.
یک بار هم که شده بیایید از حصار و قید هدفگذاریهای اینچنینی خارج شویم. رفتن بازیکنان بزرگسال با تیم امید ایران به ناگویا به سود فوتبال ما نیست.