لیگ ملتها و یک جای خالی بزرگ
مجید سلطانی
خبرنگار
مرحله یکچهارم نهایی لیگ ملتهای والیبال از دیروز در چین آغاز شد.
8 تیم اسلوونی، ترکیه، ژاپن، ایتالیا، آمریکا، لهستان و اوکراین در کنار چین میزبان این مرحله را برگزار میکنند و ما همچنان غایب میدانهای بزرگ هستیم.
اینکه میخواهیم در میدانهای اصلی والیبال نباشیم، به خواست و اراده خودمان ارتباط دارد. گاتزتا دلواسپورت رسانه معروف ایتالیا، پس از بازگشت روبرتو مانچینی به تیم ملی فوتبال این کشور نوشت: «اینکه ما (قهرمان 4دوره جام جهانی) 3دوره به جام جهانی نرسیدیم، خواست و اراده مدیران فوتبال کشور است و نمیتوانیم به هیچ فرد و نهاد دیگری حمله کنیم. مدیریت فوتبال ایتالیا بهگونهای بود که ما را از رسیدن به آرزوهایمان محروم کرد. دقت کنید؛ ما دیگر برای قهرمانی در جام جهانی نمیجنگیم. سقف آرزوهایمان تنها به رسیدن به جام جهانی محدود شده است.»
وقتی رسانه معتبر ایتالیا، شکست را اینگونه تعریف میکند، نمیتوان ماجرا را طور دیگری دید. اینکه سقف آرزوهای والیبال ایران فقط به ماندن در لیگ ملتها محدود و محصور شده هم به جهانبینی و شیوه مدیریت مدیران والیبال برمیگردد. زمانی که آلمان را بردیم، با تمام وجود ذوق کردیم که سال آینده هم در لیگ ملتها هستیم؛ اما در واقع به پایین آمدن سقف آرزوهایمان رأی دادیم.
روزگاری رؤیای ما ایستادن روی سکوهای جهانی و المپیک بود. اینکه چرا آرزوهایمان تا این حد کوچک شده، پرسشی است که باید به شکل جدی به آن فکر کرد و به پاسخش رسید. نیاز جدی والیبال ما در این روزها رسیدن به پاسخ این پرسشهاست و نیاز جدیتر، یافتن راهی برای خروج از این بنبست. راهی که ما را به پلههای بالاتر ببرد. ضرورت دارد به این فکر کنیم که چرا در زمان ولاسکو، به ایستادن روی سکوی المپیک فکر میکردیم و حالا برای ماندن در لیگ ملتها شادی میکنیم. اگر بازیکنان ولاسکو استعداد ایرانی بودند، آن استعداد هنوز هم در این خاک یافت میشود. بیتردید ایراد از ماست که آن روزها آن بالا بودیم و حالا در انتهای جدول لیگ دیده میشویم. مرحله یکچهارم نهایی لیگ ملتها از دیروز آغاز شد و گمان میکنیم جای خالی نام ایران در میان 8تیم برتر بازیها کاملاً حس میشود.