بیرانوند، چگونه قانون را دریبل زد؟
حامد حسینی
خبرنگار
ماجرای سربازی نرفتن علیرضا بیرانوند دیگر صرفاً یک حاشیه فوتبالی نیست؛ این پرونده حالا به یک پرسش جدی در افکار عمومی تبدیل شده که مرز میان «قانون» و «استثنا» دقیقاً کجاست. وقتی صحبت از دروازهبان اول تیم ملی میشود، انتظار میرود رفتار او نهتنها در زمین، بلکه بیرون از آن نیز الگوی حرفهایگری و قانونمداری باشد. اما آنچه در این پرونده دیده میشود، تصویری متفاوت و البته نگرانکننده است.
در فوتبال ایران، مسأله سربازی همیشه یکی از گلوگاههای مهم برای بازیکنان بوده است. از محرومیتها گرفته تا مهاجرتهای اجباری و حتی پایان زودهنگام برخی مسیرهای حرفهای. نمونههایی مثل مهرداد پولادی هنوز در حافظه فوتبال ایران زندهاند؛ بازیکنی که بهدلیل همین مسأله، عملاً از چرخه فوتبال داخلی حذف شد. حال سؤال اینجاست؛ چه اتفاقی رخ داده که در مورد بیرانوند این روند به شکل دیگری پیش میرود؟
اظهارات صریح مسئول ورزش دانشگاه آزاد مبنی بر اینکه بیرانوند نه دانشجو است و نه فارغالتحصیل دکترا، ابهامات را دوچندان کرده است. اگر مسیرهای قانونی برای تعویق خدمت سربازی مشخص و شفاف است، چگونه یک بازیکن میتواند با روشهایی که حالا محل تردید است، از این مسیر عبور کند؟ آیا این یک خلأ قانونی است یا نوعی چشمپوشی مدیریتی در فوتبال ایران؟
نکته قابل تأمل، سکوت معنادار مدیران فوتبال در این پرونده است. فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و حتی برخی باشگاهها ترجیح دادهاند در قبال این موضوع، موضعی شفاف اتخاذ نکنند. این در حالی است که کوچکترین تخلف از سوی بازیکنان دیگر، معمولاً با واکنش سریع و قاطع مواجه میشود. این دوگانگی در برخورد نهتنها عدالت را زیر سؤال میبرد، بلکه اعتماد عمومی به ساختارهای مدیریتی فوتبال را نیز خدشهدار میکند.
از سوی دیگر، اظهارات مدیرعامل باشگاه فجر شهیدسپاسی مبنی بر شنیده شدن «سرباز بودن» بیرانوند، موضوع را وارد فاز تازهای کرده است. اگر چنین ادعایی صحت داشته باشد، بدیهی است که این بازیکن باید مطابق قانون در یکی از تیمهای نظامی به میدان برود. در غیر این صورت، باید بهصورت شفاف توضیح داده شود که وضعیت او دقیقاً چگونه تعریف شده است. پرونده بیرانوند یک آزمون جدی برای فوتبال ایران است؛ آزمونی برای سنجش میزان پایبندی به قانون، عدالت و شفافیت. اگر قرار است ستارهها از مسیرهای متفاوتی عبور کنند، باید این مسیرها برای همه تعریف شود، نهفقط برای نامهای بزرگ. در غیر این صورت، فوتبال ایران بیش از آنکه زمین رقابت باشد، به زمین تبعیض تبدیل خواهد شد.