فوتبال حرفهای جایی برای بازیکن مسن ندارد
مجید سلطانی
خبرنگار
تیم ملی ایران دومین تیم پیر جام جهانی 2026 بود. میانگین سنی 30 سال و 3 ماه بسیار بالا بود و تنها تیم پاناما (با میانگین سنی 30 سال و 4 ماه) جلوتر از ما قرار گرفته بود.
نمیگوییم این تیم مسن، عملکرد فاجعهباری داشت. اگر بخواهیم تحلیلی منصفانه و عادلانه از جام جهانی داشته باشیم، باید بگوییم تیم ما در حد خودش عمل کرد نه درخشان و نه فاجعهبار.
اما برای تیمی با چنین سنی، هیچ مقصد رؤیایی و هیچ آرزوی بلندپروازانهای نیست. هیچ باشگاه بزرگی برای بازیکنان مسن چنین تیمی آغوش باز نمیکند چون تیمهای بزرگ فوتبال و به صورت کلیتر، تیمهای حاضر در لیگهای معتبر دنیا، فقط به دنبال ساختن آینده خود هستند. روزهای بعد از حضور تیم ملی در جام جهانی 1998 فرانسه، روزهای امیدوارکنندهای بود چرا که یک دوجین بازیکن جوان و مستعد داشتیم و نهتنها بازیکنان تیم ملی که بسیاری از بازیکنانی که به جام جهانی نرفتند هم به فوتبال اروپا ترانسفر شدند.
مهدی مهدویکیا در 22 سالگی، مهدی پاشازاده در 25 سالگی و وحید هاشمیان در 23 سالگی به فوتبال آلمان و بوندسلیگای یک رفتند و سیل بازیکنان «جوان» ما راهی اروپا شدند.
حالا هیچ توقعی وجود ندارد تیمهای اروپایی برای بازیکنان 32 ساله و 34 ساله ما فرش قرمز پهن کنند. این فرجام، نتیجه بیسلیقگی در انتخاب بازیکن است که موجب میشود بهشت بازیکنان تیم ملی ایران فقط لیگ ایران باشد.
ما بازیکن جوان کم نداریم. این کشور نه در فوتبال که در همه عرصهها، رشتههای مختلف اجتماعی و حوزههای علمی، استعداد بینظیر فراوان دارد. برای جوان شدن تیم، فقط شجاعت میخواهیم. اسپانیا در ترکیب کلی پنجمین و در ترکیب اصلی دومین تیم جوان جام بود و مزد شجاعت خود را با قهرمانی جهان گرفت. در این تیم 12 بازیکن زیر 25 سال حضور داشت و کوبارسی و یامال زیر 20 سال در همه بازیهای این تیم به طور ثابت بازی کردند. چرا ما باید برای انتخاب بازیکن زیر 25 سال واهمه داشته باشیم؟
تیم ملی ایران میتواند با همین ترکیب و شکل و شمایل راهی جام ملتهای عربستان شود؛ اما بازیکنان چنین تیمی فقط باید به لیگ ایران برگردند چون چشمهای تیز استعدادیابها و نمایندگان تیمهای بزرگ، فقط به دنبال بازیکنان زیر 23 سال میگردند.