ایتالیای پیرلو چگونه بازی خواهد کرد؟
با نزدیک شدن آندرهآ پیرلو به نیمکت تیم ملی ایتالیا، یکی از مهمترین پرسشها درباره دوران جدید آتزوری به سبک بازی او مربوط میشود. اسطوره فوتبال ایتالیا که با حمایت پائولو مالدینی و لئوناردو به گزینه نخست هدایت تیم ملی تبدیل شده، ایدههای تاکتیکی متفاوتی را در سالهای مربیگری خود به نمایش گذاشته و به نظر می رسد در صورت انتخاب، پروژهای تازه را برای بازگرداندن ایتالیا به جام جهانی ۲۰۳۰ آغاز خواهد کرد.
فوتبال مالکانه و هجومی
پیرلو از همان روزهای نخست ورود به دنیای مربیگری، فلسفه فوتبالی خود را بهصورت شفاف ترسیم کرده بود. او در پایاننامه مربیگریاش در کاورچیانو، فوتبال مطلوب خود را «هجومی، مبتنی بر مالکیت توپ و فعال بودن تمام بازیکنان در فاز دفاع و حمله» توصیف کرد؛ سبکی که هدف آن کنترل فضا و زمان در جریان مسابقه
است.
الهامبخشهای فوتبالی او نیز نامهای بزرگی هستند؛ از بارسلونای یوهان کرویف و پپ گواردیولا گرفته تا آژاکس لوئیس فنخال، میلان کارلو آنچلوتی و یوونتوس آنتونیو کونته. ترکیب این ایدهها باعث شده پیرلو به فوتبالی مدرن و منعطف اعتقاد داشته باشد.
انعطاف به جای تعصب
برخلاف بسیاری از مربیان، پیرلو چندان به یک سیستم ثابت وفادار نیست. او بارها تأکید کرده که برایش نحوه اشغال فضاها از سوی بازیکنان مهمتر از آرایش عددی تیم است. به همین دلیل، تیمهای او در طول مسابقه بارها تغییر شکل میدهند.
در سالهای مربیگری، سیستمهای ۴-۳-۳ و ۴-۱-۴-۱ بیشترین استفاده را در تیمهای پیرلو داشتهاند، اما او در مقاطع مختلف از ۳-۵-۲ نیز بهره برده است. در واقع، پیرلو یکی از مربیانی است که مرز میان دفاع سه نفره و چهار نفره را بسیار سیال میبیند.
دفاع سه نفره پنهان
یکی از ویژگیهای تاکتیکی پیرلو استفاده از مدافعان کناری با وظایف متفاوت است. معمولاً یک مدافع کناری آزادی بیشتری برای اضافه شدن به حملات دارد و مدافع سمت مقابل در زمان مالکیت توپ به مدافع سوم تبدیل میشود. به همین دلیل، تیمهای او در فاز هجومی عملاً با سه مدافع بازی میکنند؛ موضوعی که انعطاف زیادی به ساختار تاکتیکی تیم میدهد.
این ویژگی میتواند برای تیم ملی ایتالیا نیز اهمیت زیادی داشته باشد. حضور بازیکنانی مانند ریکاردو کالافیوری، الساندرو باستونی و فدریکو دیمارکو، گزینههای متنوعی را برای اجرای چنین ایدهای در اختیار پیرلو قرار خواهد داد.