مجموعهای به نام تیم ملی بزرگسالان نداریم
روزبهانی: دستاوردسازی بزرگترین ظلم به بوکس است
فائزه زمانی
خبرنگار
احسان روزبهانی کاپیتان سابق تیم ملی بوکس با انتقاداتی صریح از وضعیت فدراسیون، مدعی است بوکس ایران امروز نهتنها از روزهای اوج خود فاصله گرفته، بلکه عملاً تیم ملی بزرگسالان ندارد. او از دستاوردسازیهای نمایشی، حذف بوکسورهای باتجربه و نبود برنامهریزی بهعنوان مهمترین دلایل افول این رشته یاد و تأکید میکند که ادامه این مسیر فقط ظلم بیشتر به بوکس ایران است.
ارزیابی شما از وضعیت فعلی فدراسیون بوکس و شرایط تیم ملی بزرگسالان چیست؟
وضعیت فدراسیون در شرایط نامطلوبی قرار دارد و بینظمی مشهودی در تصمیمگیریها و فقدان برنامهریزی استراتژیک به چشم میخورد. من و ابراهیم موسوی از جمله افرادی بودیم که برای انتخاب روحالله حسینی تلاش بسیاری کردیم چرا که تصور میکردیم با حضور یک چهره خانواده بوکس، اتفاقات مثبتی رقم خواهد خورد، اما متأسفانه عملکردها برخلاف انتظارات پیش رفت. در حال حاضر، ما عملاً فاقد تیم ملی بزرگسالان هستیم. عدم کسب مدال در بازیهای آسیایی، ناکامی در کسب سهمیه المپیک، دستخالی ماندن در رقابتهای جهانی و عدم اعزام به قهرمانی آسیا، گواه این ادعاست.
شما به رویکرد فدراسیون در قبال کسب مدالهای اخیر انتقاد دارید. دلیل این انتقاد چیست؟
متأسفانه هر زمان که بوکسوری مدالی کسب میکند، با هیاهوی بسیار از آن به عنوان «طلسمشکنی» یاد میشود. من شخصاً از موفقیت علی حبیبینژاد خوشحالم، اما نباید این ورزشکار را تحت فشارهای رسانهای قرار داد چون این رویکرد غیرمنصفانه است. واژههای «تاریخی» یا «طلسمشکنی» با واقعیتهای تاریخی بوکس ایران همخوانی ندارد. مگر مدال برنز جهانی دانیال شهبخش، یا مدال من در رقابتهای APB و کسب مستقیم سهمیه المپیک، دستاوردهای تاریخی نبودند؟ یا مدال ابراهیم موسوی در جام جهانی چه جایگاهی دارد؟ دستاوردسازی با واقعیت متفاوت است؛ برای بزرگنمایی موفقیتها نباید حقایق تاریخی را نادیده گرفت.
در مورد وضعیت جوانگرایی و کنار گذاشتن بوکسورهای باتجربه چه نظری دارید؟
این مسیر هیچ آیندهای ندارد چون تمامی باسابقهها کنار گذاشته شدهاند. حذف نسلی از بوکسورها تنها به دلیل کار با مربیان دیگر، منطقی نیست. برخوردهایی که با بوکسورهای ۲۸ تا ۳۰ ساله صورت میگیرد و آنها را مجبور به خداحافظی یا ترک اردو میکنند، تجربه این ورزش را به یغما میبرد. جوانگرایی نباید به بهای نابودی استعدادهای کمتجربه تمام شود. من با قاطعیت میگویم اگر بوکسورهای کنار گذاشته شده نظیر شاهین موسوی، اشکان رضایی و مسلم مقصودی را در کنار هم قرار دهم، تیم ملی فعلی را بهراحتی شکست میدهند. من به عنوان یک قهرمان، امروز ۸۰ درصد اعضای تیم ملی را نمیشناسم؛ در حالی که جوان باید آرزوی رسیدن به تیم ملی و داشتن الگو را داشته باشد.
عدم اعزام تیمهای امید و جوانان به مسابقات قهرمانی آسیا تا چه اندازه به ضرر آینده این رشته است؟
تمرکز بیش از حد روی تیمهای پایه که در نهایت به مسابقات اعزام نمیشوند، بیثمر است. این جوانان ماهها در اردوهای تمرینی بودهاند، اما در نهایت اعزامی صورت نگرفت. این روند تنها به درجا زدن بوکس منجر میشود.
تحلیل شما از وضعیت مدیریت و مقایسه آن با دورههای قبلی چیست؟
مدیریت فعلی در ایجاد وفاق ضعیف عمل کرده و تیم ملی به انزوا کشیده شده است. مسئولان و کادر فنی تمایل دارند در سایه حرکت کنند که این امر به هیچوجه حرفهای نیست. زمانی نام بوکسورهای ما در رسانهها مطرح بود و به واسطه تلاشهای ما و امثال علیرضا استکی، بوکس ایران جایگاه مشخصی داشت. البته خیلی از قهرمانان بزرگ دیگر بودند که با کسب مدالهای رنگارنگ بوکس را سر زبانها میانداختند که خیلی از آنها هم الان معلوم نیست کجا هستند و چرا از این نفرات استفاده نمیشود. حیف از جوانهایی که استعدادشان میسوزد.
چرا تیم ملی بوکس در حال حاضر اینقدر کم مدال شده است؟
در دوران استکی، ما موفق به کسب سهمیه المپیک، مدالهای نقره و برنز آسیا و اولین مدال تاریخ جهانی شدیم؛ اما حالا این تیم با شرایط فعلی اصلاً قابل قیاس نیست. از دوستان میخواهم گذشته خود را فراموش نکنند و با خود صادق باشند. ادامه این مسیر، بوکس ایران را به نتیجه نخواهد رساند. دستاوردسازی تنها ظلم به بوکس است.