کفشهایی که کار گزارشگران جام جهانی را سخت کردند
خوشرنگهای دردسرساز
ایمان گودرزی
خبرنگار
وقتی ویکی اسپارکس برای گزارش یک مسابقه جام جهانی در جایگاه گزارشگری مینشیند، ابتدا فهرست ترکیب دو تیم را که از قبل چاپ کرده، مقابل خود میگذارد و هنگام گرم کردن بازیکنان، با دقت زمین را زیر نظر میگیرد.
این گزارشگر بیبیسی، یکی از نخستین کارهایی که در ورزشگاه انجام میدهد، پیدا کردن نشانههایی است که به شناسایی سریع بازیکنان در طول مسابقه کمک کند. او کنار نام هر بازیکن، یادداشتهای کوتاهی مینویسد.
گزارشگران تلویزیونی معمولاً در بالاترین نقطه ورزشگاههای بزرگ مستقر میشوند؛ جایی که بازیکنان از آن فاصله بسیار کوچک به نظر میرسند. هرچند ساعتها برای مسابقه آماده شدهاند، اما باز هم از هر جزئیاتی استفاده میکنند تا هنگام گزارش، هیچ اشتباهی رخ ندهد.
آنها به دنبال تفاوتهایی مانند رنگ مو، مدل مو، بستن مچبند، بانداژ، آستینبلند یا آستینکوتاه بودن پیراهن و البته رنگ کفش بازیکنان هستند.
اما جام جهانی ۲۰۲۶ یک مشکل تازه برای گزارشگران ایجاد کرده است؛ تعداد زیادی از بازیکنان با کفشهای صورتی وارد زمین میشوند.
از فاصله زیاد جایگاه گزارشگری، فرقی نمیکند کفش متعلق به نایکی، آدیداس، پوما، نیوبالانس یا اسکچرز باشد؛ همه تقریباً یک رنگ و یک شکل دیده میشوند و تشخیص بازیکنان را دشوارتر میکنند.
البته استثناهایی هم وجود دارد؛ مانند کفشهای سفید و آبی روشن لیونل مسی یا کفشهای طلایی ویژه کریستیانو رونالدو، اما در مجموع کفشهای صورتی به یکی از رایجترین انتخابهای بازیکنان در این جام جهانی تبدیل شدهاند.
کفشهای صورتی؛ دردسر تازه گزارشگران جام جهانی
فراگیر شدن کفشهای صورتی تنها برای بازیکنان یک انتخاب ظاهری نیست؛ این موضوع برای گزارشگرانی مانند ویکی اسپارکس نیز به یک چالش جدی تبدیل شده است، بهویژه هنگام شناسایی بازیکنان تیمهایی که خارج از تورنمنتهای بزرگ کمتر در معرض دید مخاطبان قرار دارند.
در جام جهانی ۴۸ تیمی با فهرست
۲۶ نفره هر تیم، گزارشگران باید بیش از هزار بازیکن را بشناسند؛ یعنی تعداد بسیار زیادی کفش صورتی که تشخیص بازیکنان را دشوارتر میکند.
اسپارکس در مصاحبهای در این مورد گفت: «هدف این است که بازیکن را همان لحظه بشناسی و اسمش را بدون مکث بگویی. هر نشانه کوچکی که این کار را آسانتر کند، ارزشمند است و احتمال اشتباه را کمتر میکند؛ چیزی که برای یک گزارشگر اهمیت زیادی دارد.»
او ادامه میدهد: «چند بازی این جام جهانی را در ورزشگاه سوفای لسآنجلس گزارش کردهام. ورزشگاه فوقالعادهای است، اما جایگاه گزارشگران تقریباً در بالاترین نقطه قرار دارد. از آن بالا، بازیکنان مثل نقطههای کوچکی هستند که روی زمین حرکت میکنند. برای همین به دنبال هر نشانهای میگردید تا بتوانید آنها را از هم تشخیص دهید. رنگ کفشها معمولاً اولین چیزی است که به آن توجه میکنید، چون بیشتر به چشم میآید. وقتی کفشها رنگهای متنوعی داشته باشند، کار خیلی راحتتر میشود، اما حالا که تعداد زیادی از بازیکنان کفش صورتی پوشیدهاند، این مزیت تقریباً از بین رفته است.»
یان دارک، گزارشگر باسابقه که در جام جهانی ۲۰۲۶ برای فاکس اسپورتس فعالیت میکند، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
«شاید فقط گزارشگران به این موضوع اهمیت بدهند، اما چرا تقریباً همه بازیکنان جام جهانی کفشهای صورتی یکسان پوشیدهاند؟ حتماً دلایل تجاری دارد، اما واقعاً خستهکننده و تکراری است. مگر کفشها در رنگهای دیگر تولید نمیشوند؟»
درک ری، دیگر گزارشگر فاکس اسپورتس، حتی صریحتر به این موضوع واکنش نشان داد و با لحنی طنزآمیز گفت که «کفشهای صورتی را باید به سطل زباله تاریخ فرستاد.»
او در گفتوگویی توضیح داد: «مردم همیشه میپرسند برای اینکه بازیکنان را سریع و درست تشخیص بدهید چه کار میکنید. رنگ کفشها بخش مهمی از این فرایند است. به محض ورود تیمها به زمین، فهرست بازیکنان را آماده میکنم و هنگام گرم کردن، با دوربین دوچشمی تکتک آنها را زیر نظر میگیرم تا رنگ کفش و دیگر ویژگیهای ظاهریشان را یادداشت کنم.
در این جام جهانی، صورتی رنگ مد شده است و همین موضوع برای هر گزارشگری آزاردهنده است. معمولاً ترکیبی از کفشهای سفید، مشکی، قرمز، نارنجی و آبی میبینیم، اما این بار تقریباً همه کفشها صورتی هستند.»
اسپارکس با خنده میگوید: «همیشه از آن یکی دو بازیکنی که کفش صورتی نمیپوشند، ممنونم. کنار اسمشان با حروف درشت رنگ کفششان را مینویسم!»
او ادامه میدهد: «لئاندرو تروسارد، بازیکن بلژیک، تورنمنت را با کفشهای آبی شروع کرد. همان لحظه گفتم: «عالیه، ممنون تروسارد!» هنوز هم کنار اسمش روی برگهام با حروف بزرگ نوشتهام: «آبی».»
البته کفشها تنها چیزی نیست که کار گزارشگران را سخت کرده است.
سب هاتچینسون، گزارشگر شبکه ITV، هم با دوربین دوچشمی بازیها را دنبال میکند، اما بیشتر به مدل مو، نحوه دویدن و جایگاه بازیکنان در زمین توجه میکند. او میگوید یکی از مشکلات این جام، تشخیص شماره پیراهن بازیکنان بوده، بهویژه وقتی شمارهها روی پیراهنهای راهراه بهخوبی دیده نمیشوند.
یان دنیس، گزارشگر رادیو بیبیسی هم میگوید جایگاه گزارشگران در ورزشگاههای فوتبال آمریکایی که میزبان جام جهانی هستند، تشخیص بازیکنان را بسیار سخت کرده است. او برای آماده شدن، روش جالبی دارد؛ بازی EA FC را انجام میدهد.
دنیس میگوید: «در خانه معمولاً با بازی پسرم تمرین میکنم. گرافیک بازی آنقدر واقعی است که به من کمک میکند حرکات بازیکنان را بهتر به خاطر بسپارم. مثلاً یک مسابقه بوروسیا دورتموند مقابل بوروسیا دورتموند برگزار میکنم و فقط توپ را بین بازیکنان پاس میدهم. هدفم بازی کردن نیست؛ فقط میخواهم شماره بازیکنان را با حرکاتشان در ذهنم هماهنگ کنم.»
او ادامه میدهد: «رنگ کفشها معمولاً کمک بزرگی است، اما قبل از شروع مسابقه، در ۱۵ دقیقه گرم کردن، شماره پیراهن بازیکنان را هم نگاه میکنیم و آنها را با چهره و ویژگیهایشان تطبیق میدهیم. این زمان برای هر گزارشگر بسیار مهم است.»
دنیس همچنین میگوید: «در سه یا چهار تیم متوجه شدم که به خاطر گرمای هوا، بازیکنان با لباسهای تمرینی بدون شماره گرم میکردند؛ برخلاف چیزی که معمولاً در بریتانیا میبینیم. آنها تاپهای تمرینی و شورتهای مختلف پوشیده بودند و شمارهای روی لباسشان نبود. این موضوع را در تیمهای عربستان و عراق دیدم.»
«وقتی بازیکنان با لباسهای بدون شماره گرم میکنند، دیگر نمیتوانید شماره آنها را با ظاهرشان تطبیق دهید. معمولاً وقتی فهرست ترکیب تیم را میگیرم، کنار اسم هر بازیکن یادداشت میکنم؛ مثلاً «شماره ۱۵، کفش مشکی یا نارنجی، موی بلوند». این یادداشتها هنگام گزارش خیلی کمک میکنند.»
با این حال، درک ری معتقد است بزرگترین مشکل این جام همان کفشهای صورتی بوده است.
او میگوید: «کار ما این است که بازیکنان را از روی ظاهر و ویژگیهایشان بشناسیم، نه فقط رنگ کفش. اما وقتی بیشتر آنها کفشهای یکرنگ میپوشند، کار سختتر میشود. از طرفی، جایگاه گزارشگران در ورزشگاههای آمریکا معمولاً خیلی بالاتر و دورتر از ورزشگاههای اروپاست.»
ری ادامه میدهد: «احتمالاً این موضوع به طراحی ورزشگاههای NFL برمیگردد. همکارانی که فوتبال آمریکایی را پوشش میدهند، میگویند ترجیح میدهند از بالا زمین را ببینند؛ مثل اینکه صفحه شطرنج را تماشا میکنند. البته آنها یک نفر را کنار خود دارند که مدام میگوید توپ دست چه کسی است و چه بازیکنی تکل زده است.»
او اضافه میکند: «ما در فوتبال چنین کمکی نداریم و باید خودمان همه بازیکنان را تشخیص بدهیم. همیشه آماده این چالش هستیم و میدانیم قرار نیست کار آسانی باشد، اما واقعاً کفشهای صورتی امسال کار ما را سختتر کردهاند.»