در حافظه موقت ذخیره شد...
پدیدهای که پیش از اوج گرفتن اسیر حاشیه شد
خداحافظی موقت محمودی با پیراهن ملی
اردوی اخیر تیم فوتبال امید ایران در ترکیه آغاز شد اما غیبت محمودی در فهرست اعزامی بیش از هر موضوع دیگری جلب توجه میکرد. بازیکنی که پس از همراهی تیم ملی بزرگسالان در جام جهانی ۲۰۲۶، با موافقت حسین عبدی، سرمربی وقت تیم امید چند روز مرخصی دریافت کرده بود اما در نهایت نیز به اردوی امیدها ملحق نشد و در تمرنیات پیشفصل پرسپولیس حضور یافت. این اتفاق نهتنها باعث نگرانی کادرفنی تیم امید شد، بلکه سرمربی این تیم را بر آن داشت تا پرونده غیبت محمودی را برای بررسی و تصمیمگیری به فدراسیون فوتبال ارجاع دهد.
این اقدام محمودی باعث خواهد شد تا احتمالاً حسین عبدی سرمربی تیم امید احتمالاً دیگر او را دعوت نکند. عبدی مربی با دیسیپلینی است و بهخاطر رفتارهای مشابه رضا غندیپور که قبلاً شاگرد خودش در تیم جوانان و نوجوانان بوده و البته لژیونر هم هست را کنار گذاشت.
بهنظر میرسد غرور این بازیکن که در 19سالگی به جام جهانی رفت و با اینکه از فهرست 26نفره خط خورد اما در کنار تیم ملی بود به او لطمه بزند. شاید محمودی تصور کرده وقتی در حد تیم ملی بزرگسالان است دیگر نیازی به حضور در تیم امید ندارد.
نکته مهمتر این است که ماجرا فقط به تیم امید محدود نمیشود و میتواند پیامدهای جدیتری برای آینده ملی این بازیکن داشته باشد. امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی بزرگسالان، همواره تأکید ویژهای بر نظم و تعهد بازیکنان داشته و در گذشته نیز نشان داده که در مسائل انضباطی با هیچ بازیکنی تعارف ندارد. سابقه برخوردهای قاطعانه او با بازیکنان خاطی، گواه این مدعاست. اگر این پرونده به یک سابقه منفی در کارنامه محمودی تبدیل شود، بعید نیست در دعوتهای آینده تیم ملی نیز روی نگاه کادر فنی تأثیر بگذارد.
اخیراً هومن افاضلی یکی از مربیان تیم ملی در یک برنامه اینترنتی از اقدام محمودی گلایه شدیدی کرد و گفت وقتی تیم ملی بازیکنی را صدا میزند نباید درنگ کرد. واقعیت این است که در فوتبال ملی، هیچ استعدادی بالاتر از انضباط نیست و این یک اصل خدشهناپذیر است. محمودی با این رفتار، ممکن است جایگاه خود را در تیم ملی که با تلاش فراوان به دست آورده بود، به سادگی از دست بدهد. در واقع این احتمال وجود دارد که او برای فیفادی شهریورماه به تیم ملی دعوت نشود و اینطوری هم از تیم بزرگسالان و هم از امید دور بماند.
محمودی بدون تردید یکی از سرمایههای فوتبال ایران است. حضور در جام جهانی در این سن، اتفاقی نیست که برای هر بازیکنی رخ دهد و نشان میدهد او از نظر فنی آیندهای روشن پیشرو دارد. اما درست از همین نقطه، مسئولیت او نیز سنگینتر میشود. هر رفتار، هر تصمیم و هر حاشیه میتواند آینده فوتبالیاش را تحت تأثیر قرار دهد. او در آستانه تبدیل شدن به یک ستاره بزرگ است اما در عین حال، در معرض وسوسهها و حواشی دنیای فوتبال نیز قرار دارد. مدیریت صحیح این وضعیت، نیازمند هوشمندی و درایت خود بازیکن و اطرافیان اوست. شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشد، اما یک نکته روشن است؛ امیرحسین محمودی امروز بیش از آنکه به یک دریبل یا گل زیبا نیاز داشته باشد، به مدیریت حرفهای، تصمیمهای درست و دوری از حاشیه احتیاج دارد. فوتبال ایران پدیدههای زیادی را دیده که پیش از رسیدن به قله، در پیچهای انضباطی متوقف شدند. حالا این وینگر جوان باید ثابت کند که قرار نیست نامش به آن فهرست اضافه شود. او فرصت دارد تا با بازگشت به مسیر صحیح، تعهد به اصول حرفهای و دوری از حاشیه، بار دیگر تواناییهای خود را به اثبات برساند و آینده درخشانتری را برای خود رقم بزند.