آخرین ایستگاه دشان و فرصت جبران برای توخل
جدال زخمیها
فرخ حسابی
خبرنگار
فرانسه و انگلیس بامداد یکشنبه در ورزشگاه هارد راک میامی مقابل یکدیگر قرار میگیرند، اما هیچکدام در جایی که آرزویش را داشتند نیستند و از این بابت ناراحتند. دو تیمی که با رؤیای قهرمانی وارد جام جهانی ۲۰۲۶ شدند، حالا باید برای مدالی بجنگند که تا پیش از آغاز مسابقه کمتر کسی برای آن اشتیاق دارد، دیدار ردهبندی یا همان «فینال برنزی» جام جهانی.
فرانسه پس از شکست ۲ بر صفر مقابل اسپانیا از رسیدن به سومین فینال متوالی جام جهانی بازماند و انگلیس نیز در حالی که تا دقایق پایانی از آرژانتین پیش بود، با دریافت دو گل دیرهنگام، یکی از تلخترین ناکامیهای سالهای اخیر خود را تجربه کرد. حالا دو قدرت بزرگ فوتبال اروپا باید در مسابقهای حیثیتی، پرونده حضور خود در جام جهانی را ببندند.
پایان دوران دشان
برای دیدیه دشان، این مسابقه تنها یک دیدار ردهبندی نیست. سرمربی ۵۷ ساله فرانسه پس از ۱۴ سال حضور روی نیمکت خروسها، آخرین مسابقه خود را هدایت خواهد کرد. مردی که فرانسه را به قهرمانی جام جهانی ۲۰۱۸ و نایبقهرمانی ۲۰۲۲ رساند، امیدوار است دوران درخشان خود را با یک پیروزی به پایان برساند.
فرانسه تا پیش از نیمهنهایی یکی از آمادهترین تیمهای جام بود. تیم دشان با عبور مقتدرانه از مرحله گروهی و حذف سوئد، پاراگوئه و مراکش، خود را به جمع چهار تیم پایانی رساند و بسیاری آن را شانس نخست قهرمانی میدانستند. اما مقابل اسپانیای آماده و منظم لوئیس دلافوئنته، همه چیز فرو ریخت.
فرانسویها در آن مسابقه تنها ۰.۳۱ امید گل خلق کردند و خط حملهای که در طول تورنمنت یکی از خطرناکترین خطوط آتش جام بود، تقریباً هیچ حرفی برای گفتن نداشت. کیلیان امباپه نیز پس از مسابقه به شکل غیرمستقیم از رویکرد تاکتیکی تیم انتقاد کرد؛ اتفاقی که نشان داد حتی در رختکن فرانسه نیز رضایت کاملی از نمایش نیمهنهایی وجود نداشته است.
خودزنی توخل
اگر شکست فرانسه مقابل اسپانیا نتیجه برتری فنی حریف بود، ناکامی انگلیس برابر آرژانتین بیشتر به یک خودزنی شباهت داشت. تیم توماس توخل تا دقیقه ۸۵ با گل آنتونی گوردون از مدافع عنوان قهرمانی پیش بود، اما عقبنشینی بیش از حد و تغییرات محافظهکارانه سرمربی آلمانی باعث شد آرژانتین بازی را برگرداند و راهی فینال شود.
این شکست، بار دیگر خاطرات تلخ سال ۲۰۱۸ را برای هواداران انگلیس زنده کرد، زمانی که سهشیرها نیز پس از پیش افتادن مقابل کرواسی در نیمهنهایی، در نهایت حذف شدند. آمارها نیز چندان امیدوارکننده نیست. انگلیس اکنون در هفت مسابقه حذفی جام جهانی برابر تیمهای حاضر در جمع ۱۰ تیم برتر رنکینگ جهان شکست خورده و همچنان در عبور از سد قدرتهای بزرگ ناکام مانده است.
توخل که با هدف پایان دادن به شصت سال انتظار انگلیسیها برای قهرمانی استخدام شد، حالا با شدیدترین انتقادات دوران حضورش در تیم ملی مواجه است. با این حال، کسب مقام سوم میتواند تا حدی فشارها را کاهش دهد و به او فرصت دهد پروژه خود را تا یورو ۲۰۲۸ ادامه دهد.
دو تیم، دو انگیزه متفاوت
برخلاف ظاهر کماهمیت این مسابقه، انگیزههای فردی متعددی در آن وجود دارد. مهمترین آنها رقابت بر سر کفش طلای جام جهانی است. کیلیان امباپه با هشت گل در کنار لیونل مسی صدرنشین جدول گلزنان است و امیدوار است با درخشش مقابل انگلیس، این عنوان را از آن خود کند.
در سوی مقابل، هری کین و جود بلینگام با شش گل همچنان شانس رسیدن به صدر جدول را دارند. البته خستگی شدید هر دو بازیکن باعث شده احتمال استراحت آنها مطرح شود، اما اگر در ترکیب قرار بگیرند، انگیزه شخصی بزرگی برای درخشش خواهند داشت.
از سوی دیگر، این مسابقه میتواند فرصتی برای نمایش بازیکنانی باشد که در طول تورنمنت کمتر فرصت بازی پیدا کردهاند. انتظار میرود هر دو سرمربی تغییراتی در ترکیب ایجاد کنند و برخی چهرههای ذخیره را به میدان بفرستند.
برتری تاریخی با فرانسه
نگاهی به تقابلهای اخیر دو تیم نشان میدهد فرانسه دست بالا را دارد. انگلیس تنها یکی از ۹ دیدار اخیر خود مقابل خروسها را با پیروزی پشت سر گذاشته است و آخرین تقابل دو تیم در جام جهانی ۲۰۲۲ نیز با برتری ۲ بر یک فرانسه در مرحله یکچهارم نهایی به پایان رسید.
در مجموع نیز فرانسویها در سالهای اخیر بارها ثابت کردهاند که در مسابقات بزرگ بهتر از انگلیس عمل میکنند. این موضوع میتواند از نظر روانی نقش مهمی در دیدار شنبه داشته باشد؛ بهخصوص برای تیمی که هنوز زخم شکست مقابل آرژانتین را بر تن دارد.
نبرد سرعت و خلاقیت
اگر فرانسه با ترکیبی نزدیک به نفرات اصلی وارد میدان شود، سرعت و تکنیک بازیکنانی مانند امباپه، اولیسه، دوئه و شرکی میتواند خط دفاع انگلیس را به دردسر بیندازد. در سوی مقابل، انگلیس احتمالاً با اتکا به انتقالهای سریع و استفاده از فضای پشت مدافعان فرانسه به دنبال خلق موقعیت خواهد بود.
هر دو تیم پس از شکست در نیمهنهایی از نظر روحی آسیب دیدهاند و همین موضوع میتواند باعث شود مسابقهای باز و پرگل شکل بگیرد. معمولاً دیدارهای ردهبندی جام جهانی با فشار روانی کمتری همراه هستند و همین مسأله فضا را برای فوتبال تهاجمیتر فراهم میکند.
آخرین فرصت برای لبخند
شاید هیچکدام از دو تیم در آغاز جام جهانی رویای ایستادن روی سکوی سوم را در سر نداشتند، اما حالا این آخرین فرصت آنها برای پایان دادن به تورنمنت با حسی مثبت است. برای دشان، این مسابقه پایان یک عصر طلایی خواهد بود و برای توخل، شاید آغاز مسیری باشد که قرار است به یورو ۲۰۲۸ ختم شود.
در شبی که دو تیم زخمی و ناامید به میدان میروند، تنها یک تیم میتواند با مدال برنز و اندکی آرامش میامی را ترک کند.