عدالت عادل
مجید سلطانی
خبرنگار
روند برنامههای عادل فردوسیپور در ویژه برنامه جام جهانی، به گونهای پیش میرفت که همه گمان میکردند قرار است همین گونه بیشگفتانه به پایان راه برسد؛ اما آنچه او را عادل فردوسیپور کرده، تصمیمهای درست در زمانهای مناسب است. دو برنامه داغ در نیمه نهاییهای جام جهانی کافی بود تا به همه بگوید چند سر و گردن از همه بالاتر است؛ اما آنچه فردوسیپور را متمایز کرد، نه میهمانانش که شیوه برخورد با موضوعات روز است.
همه میدانند عادل با فدراسیون فعلی و البته با سرمربی تیم ملی زاویهای ملموس دارد. او در همه این سالها با افرادی که آینده فوتبال ایران را نامعلوم ساختهاند برخوردی دوستانه نداشت.
برنامه نیمهنهایی دوم با حضور علی دایی و کریم باقری، دو اسطوره پاکنشدنی فوتبال ایران، بهترین فرصت برای عادل بود تا تیغ تیز انتقادش را به صورت دشمنانش بکشد.
اما عادل ترجیح داد آن گونه رفتار کند که عدالت به حلقه گمشده برنامهاش تبدیل نشود. او همیشه و در تمام سالهای برنامه 90 معتقد به ایجاد فضا برای دو سوی مناقشه بود و این بار هم در دادگاهی یکطرفه، کادر فنی تیم ملی (که ایرادهای فراوانی به آنها شده) را قربانی نکرد.
عادل فقط گفت: «آن طور که برخی میگویند تاریخسازی کردهایم نبود؛ اما این را هم قبول ندارم که نتایج ما فاجعهبار بود چون میتوانست بسیار بدتر از این باشد.
عادل میتوانست با اهرم «ناکامی در صعود»، دشمنانش را زیر تازیانه ببرد و از آن سو، ماجرای افتضاح معرفی نماینده ما در لیگ قهرمانان 2 آسیا را به ابزاری برای بیکفایت نشان دادن فدراسیوننشینان تبدیل کند؛ اما او از کنار همه اینها گذشت تا نشان دهد در دادگاهی که یک سوی دعوا حضور ندارد، بیرحمی نمیکند.
عادل بارها نشان داده هوش رسانهای بالایی دارد و همین موجب شده فوتبالدوستان حسرت نبودش در تلویزیون را بخورند. او این بار هم ثابت کرد جدا از تسلطش به زبان فارسی و استفاده بهنگام از کلمات و اطلاعات در گزارشگری که او را در این عرصه دستنیافتنی کرده، در مقوله اجرای ورزشی هم به دلیل رعایت استانداردها، نگاه محترمانه، پرهیز از لودگی و استفاده نکردن از کلمات و رفتار مبتذل (برای دیده شدن در فضای مجازی)، منحصر به فرد است و باید خوشحال باشیم که حتی خارج از تلویزیون او را در کنارمان داریم.