چرا فوتبال، حالت جنگی نمیگیرد؟
مجید سلطانی
خبرنگار
جنگ 12 روزه، جنگ 40 روزه، تحریمهای نفتی، محاصره دریایی و هر آنچه اقتصاد ایران را نشانه رفته، موجب نشده فوتبال، قیافه و گارد جنگی به خود بگیرد. انگار فوتبال در جزیرهای جداگانه از کشور زندگی میکند و اعتقادی به وضعیت خاص در کشور ندارد.
نگاهی به فوتبال بکنید: سرمربی تیم ملی برای صعود به جام جهانی 48 تیمی 180 میلیارد تومان پاداش گرفته. بازیکنان فوتبال همچنان روی قراردادهای 150 میلیاردی تأکید دارند، دلالها همچنان به دنبال تحمیل بازیکن و مربی خارجی به باشگاهها هستند و تیمها هم از هماکنون زمزمه اردوهای خارج از کشور برای تمرینات پیش فصل را آغاز کردهاند.
این نشان میدهد عزیزان سکاندار فوتبال همچنان گمان میکنند لباس اشرافی بر تن فوتبال است و میتوانند خرجهای نجومی را به بدنه دولت تحمیل کنند.
80 درصد فوتبال ما وابسته به منابع عمومی است و همچنان روی همان دور باطل حرکت میکنیم. اوضاع آنقدر خراب است که بازیکن فوتبال با عکسی خاص از رفاه منحصر به فردش، دل همه را میسوزاند.
به نظر میرسد عناصر دخیل در فوتبال ایران فکر میکنند تئوری همیشگی خاص بودن فوتبال، در این روزهای غیرعادی، کاربرد دارد.
روزهایی بود که جنگ نبود، اقتصاد ایران تا این حد تحت فشار نبود و زندگی مردم بر اثر حمله 2 ارتش متجاوز و کودککش، به عذاب نیفتاده بود. آن زمان میشد از خاص بودن فوتبال و فوتبالیستها حرف زد و عکسهای زندگی لاکچری و خاصشان را توجیه کرد؛ اما اکنون کشور با 2 جنگ ناجوانمردانه که به ما تحمیل شد، در موقعیت اضطرار قرار گرفته. ضرورت دارد دستورالعملی برای فوتبال نوشته شود تا مانند فصل قبل، باشگاه 6 هزار میلیارد تومانی نداشته باشیم... از بریز و بپاش خبری نباشد و حسابها و قراردادها کنترل شوند تا مدیران نتوانند با گشادهدستی، حساب دلالها را پر کنند.
بپذیریم کشور در شرایط ویژه قرار گرفته و معیشت و زندگی مردم در اولویت اول است. در آن صورت اجازه میدهیم به جای حساب دلالها، سفره مردم پر شود.