استکی: بیاحترامی به تیم امید بیشتر از لغو اعزام، آزارم داد
سیبل شدهام تا دیگران خودشان را پنهان کنند
فائزه زمانی
خبرنگار
لغو ناگهانی اعزام تیم بوکس جوانان و امید به مسابقات قهرمانی آسیا، سکوت فدراسیون را با روایت تند علیرضا استکی شکست. سرمربی تیم امید اینطور میگوید که ملیپوشان پس از چهار ماه اردو درحالی که چمدانهایشان را بسته بودند، درست شب قبل از اعزام، با یک پیام از لغو سفر باخبر شدند؛ اتفاقی که استکی، آن را ترکیدن بمب و نابودی انگیزه بوکسورهای جوان توصیف میکند.
چه شد که به رغم تمرین در شرایط سخت و خاص اخیر کشور، تیم به قهرمانی آسیا اعزام نشد؟
در جنگ تحمیلی 39 روزه روزه بود که حسینی به من زنگ زد و گفت سریعاً تیم امید را برای اعزام به مسابقات قهرمانی آسیا جمع و آماده کن. من خیلی موافق نبودم چرا که شرایط خاصی بر کشور حاکم بود اما هر طور بود تیم را جمع کردیم، انتخابی گذاشته و 4 ماه اردو را پشت سر گذاشتیم. در این میان چندین بار شرایط خاصی برای کشور پیش آمد اما به ملیپوشان اجازه ترک اردو را ندادیم و بوکسورها خیلی اذیت شدند. اعزام یا عدم اعزام ایرادی ندارد، مهم احترامی است که باید برای من و تیمم قائل میشدند که نشدند. درست شب قبل از اعزام که خانوادهها برای بدرقه آمده و بوکسورها چمدانهایشان را بسته بودند، از طریق یک فردی به من پیام دادند که اعزام کنسل است. این موضوع از لحاظ روحی خیلی ما را به هم ریخت. به شخصه تمام تلاشم را هم کردم که حاشیهای ایجاد نشود و تیم اعزام شود اما نشد. حتی ملیپوشان و خانوادههایشان قصد داشتند برای اعتراض به وزارت ورزش بروند اما من نگذاشتم.
مثل همیشه پای مسائل مالی در میان بود؟
بعد از پیگیری متوجه شدیم که از ابتدا قصد اعزام این تیم را نداشتند و این موضوع بیشتر از هر چیزی اعصاب ما را به هم ریخت. اینطور که من شنیدم مشکل، مسائل مالی بوده است اما وقتی پولی وجود ندارد تا روز آخر هم جور نمیشود. پس بهتر بود حداقل یک ماه زودتر اطلاع میدادند که یا تمرینات را ادامه ندهیم یا تیم را با هزینه شخصی بفرستم.
شما که اکثراً خودتان برای تیمهای تحت هدایتتان اسپانسر جور میکردید. اگر زودتر اعلام میکردند، میشد کاری کرد؟
همینطور است. من همیشه کمک میکنم. اخلاقم اینگونه است که هرجایی که بروم، صدم را میگذارم؛ حالا یا قدر میدانند و یا مثل اینجا قدر ما را نمیدانند. در این فدراسیون هرکسی هر کاری دلش بخواهد میکند و ما هم سیبل شدهایم، کوچک و خراب میشویم و بقیه خود را پشت ما پنهان میکنند. بحث من اعزام نیست اما اگر از اول قرار بر این بود که تیم را نفرستند، دو هفته زودتر میگفتند تا من از لحاظ روحی ملیپوشان را آماده کنم و این خبر را آرام آرام به آنها بدهم نه اینگونه که حکم ترکیدن بمب را داشت. بعد میگویند چرا جوانان مملکت دلسرد می شوند، همین رفتارها را میبینند که زده میشوند و فرار میکنند.
با این شرایط همکاری با فدراسیون را ادامه میدهید؟
برای من فرقی نمیکند. حسینی خودش اصرار به سرمربیگری من در تیم امید داشت. خودش من را انتخاب کرد و هر زمان هم بخواهد میتواند من را حذف کند.
پس استعفایی در کار نخواهد بود؟
من اصلاً نبودهام که بخواهم استعفا دهم یا برکنار شوم. سالی یکبار تیم را جمع کرده و به قهرمانی آسیا اعزام میکردم. این موضوع هم به حسینی بستگی دارد. اگر خواست همکاری ادامه مییابد و نخواست هم کنار میروم اما اگر بمانم باید با قدرت ادامه دهیم.
گفته شده که کادرفنی تیم بزرگسالان قصد داشتند سام پسر شما را در لیست اعزامی به بازیهای آسیایی قرار دهند اما شما مخالفت کردهاید...
10 روز قبل از اینکه تیم اعزام شود، امیری سرمربی بزرگسالان به من گفت تلاش میکنیم موافقت دنیامالی را بگیریم و سام را در وزن 90کیلوگرم در لیست اعزامی به بازیهای آسیایی قرار دهیم. من هم گفتم اجازه دهید عملکرد او در مسابقات قهرمانی آسیا را ببینیم و اگر به فینال رفت و طلا گرفت موافق هستم. اما آنها اصرار داشتند که این اتفاق بیفتد. بعد از اینکه به این موضوع بیشتر فکر کردم به امیری گفتم که من نمیتوانم این امتیاز را از شما بپذیرم، سام را بفرستم و چشمم را روی بقیه بچهها ببندم. بعد از این ماجرا امیری مصاحبه و ماجرا را اینطور مطرح کرد که پدر اجازه اعزام پدر را نمیدهد اما نگفت که چرا اجازه نمیدهم. این درحالی است که این موضوع بین خانواده بوکس بود و اصلاً چرا باید چنین چیزی در رسانهها اعلام شود!
حواشی مربوط به مبارزه تیم ملی بزرگسالان و امید چه بود؟
بعد از این هم درخواست دادم که تیم ملی و تیم امید یک مسابقه رسمی با حضور داور و نماینده وزارت ورزش برگزار کنند اما دوباره مصاحبه کردند و علیه من حرف زدند. این مبارزات هم میتوانست حکم رقابتی تدارکاتی داشته باشد و هم اینکه هر کسی برد به تیم بزرگسالان ملحق شود اما موضوعی که میشد در خانواده حل شود را جار زدند و انتظار دارند که در جوابشان هم سکوت کنیم.
ویروس لغو اعزامها در فدراسیون بوکس
حمله به انگیزه نسل جوان
عدم اعزام تیمهای ملی بوکس به رقابتهای بینالمللی دیگر یک اتفاق مقطعی نیست، بلکه ویروسی است که از تیم بزرگسالان شروع شده و حالا دامان تیمهای جوانان و امید را هم گرفته است؛ تصمیمی که علاوه بر از بین بردن فرصتهای فنی، میتواند ضربهای جدی به انگیزه نسل آینده بوکس ایران وارد کند.
چند ماه پیش، تیم ملی بزرگسالان به دلیل شرایط خاص کشور از حضور در مسابقات قهرمانی آسیا بازماند. در آن مقطع، مسئولان این تصمیم را با شرایط خاص حاکم بر کشور توجیه کردند که البته در همان شرایط رشتههای دیگر اعزامهای خود را انجام میدادند. حالا هم تیمهای جوانان و امید از اعزام به رقابتهای قهرمانی آسیا محروم شدهاند که باز هم پای داستان تکراری بیپولی درمیان است.
نکته قابل تأمل این است که ملیپوشان جوان و امید نزدیک به چهار ماه در اردوهای فشرده تمرین کردند؛ اردوهایی که حتی در روزهای دشوار و شرایط جنگ تحمیلی هم متوقف نشد. با این حال، درست در آستانه اعزام و تنها یک شب پیش از سفر، به اعضای تیم اعلام شد که به دلیل مشکلات مالی، برنامه حضور در مسابقات لغو شده است. چنین تصمیمی بدون تردید علاوه بر هدر رفتن ماهها تلاش ورزشکاران و کادر فنی، تأثیر منفی عمیقی بر روحیه این نسل خواهد گذاشت.
اگر مشکل اصلی کمبود بودجه بوده، این سؤال مطرح میشود که چرا این موضوع از ابتدا بهصورت شفاف اعلام نشده؟ نگه داشتن ورزشکاران در اردوهای طولانی و ایجاد امید برای حضور در یک رویداد رسمی، آن هم در شرایطی که امکان اعزام وجود ندارد، تصمیمی است که با هیچ بهانهای قابل دفاع نیست. مسابقات قهرمانی آسیا مهمترین رویداد سالانه بوکس در قاره محسوب میشود و بسیاری از کشورها با بهترین نفرات خود در آن شرکت میکنند. غیبت در چنین میدانی، فاصله بوکسورهای ایران را با رقبای آسیایی بیشتر میکند و فرصت کسب تجربه بینالمللی را از آنها میگیرد. این در حالی است که تیمهای پایه ایران طی سالهای اخیر در چندین تورنمنت خارجی نتایج امیدوارکنندهای کسب کرده و تا حد زیادی بار افتخارات بوکس کشور را بر دوش کشیدهاند. بدیهی است که شرایط سخت اقتصادی تنها مختص فدراسیون بوکس نیست و بسیاری از رشتههای ورزشی با این چالشها دست و پنجه نرم میکنند. با این حال، یکی از مهمترین وظایف مدیران ورزشی، جذب منابع مالی، تعامل با حامیان مالی و برنامهریزی برای حفظ حضور تیمهای ملی در رویدادهای مهم است. ادامه روند عدم اعزام تیمهای ملی، آن هم در تمامی ردههای سنی، میتواند آینده بوکس ایران را با چالشهای جدیتری روبهرو کند؛ موضوعی که اگر برای آن چارهای اندیشیده نشود، خسارتش تنها متوجه یک نسل از بوکسورها نخواهد بود، بلکه کل ساختار این رشته را تحت تأثیر قرار خواهد داد.