کالبدشکافی سفرهای توریستی–ورزشی
پشتپرده قرنطینه لوکس جوانان و امیدها در ترکیه
در شرایطی که اقتصاد کشور با محدودیتهای ارزی و تنگناهای مالی مواجه است، فدراسیون فوتبال در تیرماه ۱۴۰۵ دو تیم پایه خود، یعنی امید و جوانان را با صرف هزینههای ارزی قابلتوجه به کمپهای تمرینی در ترکیه اعزام کرد. این گزارش، به بررسی ابعاد مالی و کارشناسی این اعزامها میپردازد؛ تصمیمی که پرسشهایی جدی درباره اولویتبندی منابع عمومی به همراه دارد.
جزئیات اعزام تیمهای پایه به ترکیه
بر اساس اطلاعات منتشرشده در سایت رسمی فدراسیون فوتبال، کاروان تیمهای ملی امید (زیر ۲۳ سال) و جوانان (زیر ۱۹ سال) در تاریخ ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ با پرواز اختصاصی (چارتر) از تهران راهی ترکیه شدند تا اردویی ۱۲ روزه را برگزار کنند.
تیم ملی امید، به سرمربیگری حسین عبدی، با ۲۷ بازیکن در شهر قیصریه مستقر شد و تیم ملی جوانان، به سرمربیگری قاسم حدادیفر، با همین تعداد بازیکن در کمپ قزلچهحمام اردو زد.
برآوردهای مالی
هزینههایی قابلتأمل
اگرچه فدراسیون فوتبال رقم دقیق این اردوها را بهصورت تفکیکی اعلام نکرده است، اما در مقایسه با اردوی تیم ملی بزرگسالان در فروردینماه (حدود یک میلیون و ۲۰۰ هزار دلار) و در نظر گرفتن تعداد مشابه بازیکنان (در مجموع ۵۴ نفر)، میتوان تخمین زد که هزینه هر یک از این اردوهای ۱۲ روزه بین ۷۰۰ تا ۹۰۰ هزار دلار بوده است.
بر این اساس، مجموع هزینه این دو اردو به بیش از ۱.۵ میلیون دلار میرسد؛ رقمی که با احتساب نرخ ارز، معادل دهها میلیارد تومان است و میتوانست در حوزههایی مانند توسعه زیرساختهای ورزشی در مناطق کمتر برخوردار هزینه شود.
پرسش فنی
ضرورت این هزینهها چه بود؟
در حالی که تیم ملی بزرگسالان خود را برای رقابتهای مهمی همچون جامجهانی۲۰۲۶ آماده میکرد، تیمهای امید و جوانان در این مقطع فاقد مسابقات رسمی فوری بودند. تیم امید در مسیر آمادهسازی برای بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ و المپیک ۲۰۲۸ قرار دارد و تیم جوانان نیز در مراحل ابتدایی چرخه انتخابی خود است. از این رو این پرسش مطرح میشود که آیا برگزاری اردویی پرهزینه در خارج از کشور، آن هم در شرایطی که ترکیب نهایی این تیمها هنوز تثبیت نشده، ضرورتی فنی داشته یا میتوانست با برنامهریزی متفاوت انجام شود؟
پارادوکس زیرساختها
ظرفیتهای داخلی مغفول مانده
ایران از امکانات تمرینی متعددی برخوردار است؛ از جمله کمپ تیمهای ملی در تهران و زمینهای استاندارد در شهرهایی مانند اصفهان، شیراز و تبریز که میتوانستند در همان بازه زمانی میزبان این اردوها باشند. بدیهی است هزینه برگزاری اردو در داخل کشور بهمراتب کمتر از اردوهای خارجی است. از سوی دیگر، اگر هدف، برگزاری بازیهای تدارکاتی بینالمللی بوده، باید توجه داشت که این اردو در بازه فیفادی برگزار نشده و امکان رویارویی با تیمهای ملی فراهم نبوده است. حتی بر اساس گزارشها، در این اردوها بازی دوستانهای نیز برگزار نشده و تیمها صرفاً به تمرینات درونگروهی بسنده کردهاند.
در مجموع، اردوهای خارجی زمانی توجیهپذیر هستند که در چهارچوب برنامهای مشخص و در آستانه رقابتهای رسمی برگزار شوند. اعزام همزمان دو تیم پایه با چنین ابعاد و هزینهای، در نبود ضرورت فوری، نیازمند شفافسازی بیشتری است. انتظار میرود فدراسیون فوتبال با ارائه توضیحات دقیق، افکار عمومی را در جریان دلایل این تصمیم و نحوه تخصیص منابع قرار دهد.