قابل احترام؛ اما نه در حد قهرمان جهان!
مجید سلطانی
خبرنگار
حسام حسن 10 دقیقه تا خوشبختی و حذف آرژانتین فاصله داشت؛ اما بیتردید او و همه مردم مصر از نمایش شجاعانه تیم مصر راضی هستند. مصر در مرحله حذفی باید در برابر آرژانتین بازی میکرد. این فرصت و تهدید توأمان بود که هم میتوانست بازیکنان مصر را به چشم فوتبال دنیا بیاورد تا در مارکت تابستان به تیمهای بهتری نقل مکان کنند و هم خطر حذف در برابر یکی از قدرتهای امروز فوتبال دنیا را در پیداشت.
یکی از بازیکنان آیندهدار تیم ملی مصر، بیتردید مصطفی شوبیر، دروازهبان 26 ساله این تیم بود که فرصتهای فراوانی را از آرژانتین گرفت و حتی پنالتی مسی را هم مهار کرد.
مصر در برابر آرژانتین نه ترسید نه عقب کشید. گل اول را زد و به دفاع محض هم نپرداخت و نتیجه این روحیه، ثبت گل دوم و سوم به آرژانتین بود که گل دوم پذیرفته نشد.
مصر آنقدر دلیر بازی کرد و آنقدر عرصه را بر حریف نامدار تنگ کرد که مسی و همتیمیهایش در پایان بازی اشک شوق ریختند. آنها از برد مقابل برزیل یا اسپانیا و فرانسه شاد نبودند. آنها از سد بلند مصر گذشته بودند که با بازی پایاپای مقابل قهرمان دوره گذشته جام جهانی، برای خود احترام خرید. حسام حسن به جای آنکه از واژهها برای توصیف خود و تیمش استفاده کند یا شرکای رسانهای را به خدمت بگیرد، ترجیح داد روی برنامههای فنی تیمش کار کند و به نظر میرسد کاملاً موفق بود چون دنیای فوتبال برای تیم او کلاه از سر برداشت. مصر نه دفاعی بازی کرد و نه ترسو. با روحیه و شکلی وارد زمین شد که کمتر کسی توقع آن را داشت. پیشبینی اهالی فوتبال، شکستی پرگل برای مصر در یک بازی یکطرفه بود در حالی که مصر تا دقیقه 79 بازی، با 2 گل از آرژانتین پیش بود و دقیقه 83 گل تساوی را پذیرفت. وصف حماسی در مورد هر تیمی باید از سوی اهالی فوتبال صورت بگیرد نه اعضای همان تیم. مصر شایسته احترام است چون در زمین برای خود احترام خرید. بیتردید استفاده از واژههای غلو شده در سطح «قهرمان جهان» برای این تیم اشتباه است. برای کار بزرگ مصر باید در حد کاری که انجام شد، نوشت و از بازیکنان و کادر فنی این تیم تجلیل کرد.