محمدحسین جمشیدی
نماز دیروز که شروع شد، فقط صدای شیون شنیده میشد. این محسوسترین نشانه عزای ما ایرانیهاست. این بار عزای ما تفاوتی آشکار با سوگهای دیگرمان دارد. این داغ، ما را متحد کرد، مشتهایمان را گره کرده به آسمان برد، دلهایمان را به هم پیوند داد، بیدارترمان ساخت، مقاومتر شدیم و برای رسیدن به هدفی که رهبر شهیدمان ترسیم نموده بود، راسخترمان کرد.
حالا کنار هم ایستادهایم؛ آن گونه که رهبر شهیدمان دوست داشت. زیر پرچمی که عزتش همه فکر رهبر شهیدمان بود.
اکنون همه یک پیکریم با روح و فکری واحد. حالا به دستور رهبر فکر و عمل میکنیم. به ایران قدرتمند، علمی، صنعتی و خودکفا در همه زمینهها تا دستمان به جای التماس به بیگانه، روی زانوی خودمان باشد. به رهبر شهید و عزیزمان اطمینان میدهیم همان گونه گام برداریم که او میخواست.
اطمینان میدهیم که برای سربلندی ایران عزیز و اسلامی، با همه وجودمان تلاش کنیم. رهبر شهیدمان را امروز با این دعا تشییع میکنیم که پاسدار خوبی برای ایران اسلامی باشیم.
