محرز و التعمری در رینگ
دور دوم مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ با سرعتی سرسامآور به روزهای فوقحساس خود نزدیک میشود و در یکی از مرگبارترین دیدارهای
گروه J، تیمهای ملی اردن و الجزایر در ورزشگاه مجلل «لیوایز» آمریکا به مصاف یکدیگر خواهند رفت. مسابقهای که برای هر دو ارتش حکم یک فینال زودهنگام و واقعی را دارد؛ چرا که هر دو تیم پس از شکست در هفته نخست، بدون امتیاز در قعر جدول جا خوش کردهاند و به خوبی میدانند هر نتیجهای غیر از پیروزی، یعنی امضای حکم اخراج و وداع تلخ با معتبرترین آوردگاه فوتبال جهان.
اردن در رؤیای فرار از حذف زودهنگام؛ چشم امید «نشاما» به وینگر رن
اردن که برای نخستین بار در تاریخ خود، اتمسفر جام جهانی را لمس میکند، با کوهی از شور و انگیزه پا به این تورنمنت گذاشت. شاگردان جمال سلامی در گام اول مقابل اتریش منسجم پا پس نکشیدند و نمایش شجاعانهای داشتند، اما در نهایت اسیر تجربه حریف اروپایی شده و ۳ بر یک شکست خوردند. هرچند ثبت نخستین گل تاریخ فوتبال اردن در جام جهانی یک قاب ماندگار بود، اما حقیقت مستطیل سبز نشان داد که تاوان اشتباهات تدافعی در این سطح، بسیار سنگین است.
نماینده آسیا (ملقب به نشاما) در شرایطی وارد رینگ جام جهانی میشود که میداند باخت دوم یعنی پایان رسمی رؤیاها پیش از بازی سوم! موسی التعمری، ستاره تکنیکی باشگاه رن فرانسه و کاپیتان اردنیها، امید اول و آخر آنها در خط حمله است. او در کنار علی علوان مأموریتی انتحاری برای عبور از خط دفاعی فیزیکی الجزایر دارد. سلامی در تمرینات روزهای گذشته بارها روی مخ مهرههای دفاعی خود کار کرده تا کابوس بازی با اتریش دوباره تکرار نشود.
روباههای صحرا زخمخوردهاند؛ ارتش پتکوویچ با توپ پر میآید
در سوی دیگر میدان، شرایط برای الجزایر هم فرقی با جهنم ندارد. روباههای صحرا در دیدار نخست زیر چرخدندههای آرژانتینِ مدعی له شدند و با ۳ گل زمین را ترک کردند. با این حال، آن شکست نباید معیار سنجش عیار واقعی تیم ولادیمیر پتکوویچ باشد. الجزایریها پیش از جام جهانی فرم فوقالعادهای داشتند؛ تیمی که در بازیهای دوستانه هلند بزرگ را به زانو درآورد و با آتشبازی مقابل بولیوی و گواتمالا خط و نشان کشیده بود، اصلاً حریف دستوپاگیری نیست.
پتکوویچ برای این فینال مرگبار، روی ژن باجرام و کیفیت ستارههای کهکشانیاش حساب ویژهای باز کرده است. ریاض محرز، جادوگر پیر فوتبال الجزایر، همچنان فرمانده و مهره کلیدی این ارتش است؛ او در ۳۵ سالگی هم با یک جادوی ناگهانی میتواند سرنوشت بازی را عوض کند. در کنار او محمد عموره، مهاجم تند و تیز و چهارچوبشناس الجزایر، خطرناکترین اسلحه روی مخ خط دفاعی کند اردن خواهد بود.
تاریخچه تقابلها؛ فکتی از نیم قرن پیش!
این دو تیم سابقه چندانی در آرشیو فیفا ندارند. آخرین تقابل رسمی آنها به یک بازی دوستانه در سال ۲۰۰۴ برمیگردد که با تساوی یک - یک به پایان رسید. اما اگر خیلی به عقب برگردیم، الجزایر در سال ۱۹۷۴ موفق شده بود با نتیجه سنگین ۶ بر صفر اردن را در هم بکوبد.
کالبدشکافی تاکتیکی؛ شلیکهای انتحاری یا شطرنج صبورانه؟
سرنوشت این بازی را دوئل آتشبار الجزایر با مدافعان میانی اردن تعیین میکند. اگر شاگردان پتکوویچ از همان ثانیه اول پرس شدید را آغاز کنند، خط دفاع لرزان اردن خیلی زود از هم میپاشد. در مقابل، حربه تاکتیکی اردنیها کاملاً مشخص است: دفاع اتوبوسی در زمین خودی، چشم دوختن به ضدحملات برقآسا و سپردن توپ به ساقهای خلاق و مهارناپذیر موسی التعمری برای غافلگیر کردن مدافعان الجزایر.
برتری تجربه به سبک روباهها
روی کاغذ و بر اساس وزن مهرهها، کفه ترازو به شدت به نفع نماینده قاره آفریقا سنگینی میکند. اردن تیمی شجاع است، اما الجزایر بازیکنانی دارد که در اتمسفر مسابقات بزرگ اروپایی فرسوده شدهاند و راه و رسم پیروزی در بازیهای گرهخورده را بهتر بلدند.
پیشبینیها حاکی از یک بازی پربرخورد، فیزیکی و پرتنش است که در نهایت تجربه بینالمللی ریاض محرز و سرعت عموره به داد الجزایر خواهد رسید تا امیدهایشان را برای هفته پایانی زنده نگه دارند و نماینده آسیا را در آستانه وداع با جام قرار دهند.