در حافظه موقت ذخیره شد...
یک مدال در تورنمنت جام جهانی و هیاهوی تاریخسازی در بوکس
شلوغبازی روی رینگ
مسابقات جام جهانی بوکس همانند بسیاری از رشتههای دیگر به صورت سری برگزار میشود و یک تورنمنت آمادهسازی است و کمتر بوکسور مطرح جهانی در آن حضور دارد. این رقابتها در طول سال چند دوره و در چند شهر متفاوت برگزار میشود و طبیعی است که فقط برای برگزاری مسابقات بیشتر و افزایش میزان آمادگی بوکسورها طراحی شده که خودشان را برای رویدادهای مهم دیگر آماده کنند. این در حالی است که مسابقات بوکس قهرمانی جهان یا همان
World Championships بعد از مسابقات بوکس المپیک مهمترین و معتبرترین رویداد این رشته در جهان است که در طول تاریخ بوکس ایران فقط یک بار و توسط دانیال شهبخش در آن به مدال برنز دست پیدا کرده است. در مسابقات جام جهانی پیش از این هم حدود 30سال پیش بوکسورهای ایران دو مدال کسب کرده بودند و حالا هم بعد از 30سال علی حبیبینژاد توانسته به جمع چهار نفر برسد اما واقعاً اهمیت دیگری ندارد. اینکه فدراسیون بوکس سر و صدا راه انداخته و از تاریخسازی گفته واقعاً عجیب است البته بعید است که خودشان ندانند رفتن و مدال گرفتن در یک تورنمنت را نمیتوان تاریخسازی نامید اما با اینحال اصرار به این موضوع دارند. در حالی که واقعیت ماجرا این است که همین تیم چند ماه دیگر در بازیهای آسیایی ناگویا باید محک بخورد. البته اگر مسئولان کمیته تصمیمات اشتباه خود را تکرار کنند و باز هم به این تیم بوکس سهمیه بدهند، آنها باید در ناگویا مدال بگیرند و همه خواهند دید که این تاریخسازان چه در چنته دارند.
همین الان تیم امید سومین اردوی خود را برای حضور در قهرمانی آسیا برگزار میکند که اتفاقاً آخرین مرحله اردوی آمادهسازی این تیم هم هست. یعنی تیم پایه و آیندهساز بوکس با سه مرحله اردو و بدون هیچگونه مسابقه تدارکاتی باید راهی قهرمانی آسیا شود. فدراسیون بوکس به جای اینکه وقت خود را صرف بزرگ کردن یک تورنمنت بینالمللی در حد مسابقات قهرمانی جهان کند، بهتر است که به اداره صحیح فدراسیون خود بپردازد تا شاید در آینده هم چند بوکسور به تیم ملی برسند.