شمارش معکوس برای یوزهای ایرانی در بزرگترین ترنمنت جهان
نبرد برای جاودانگی
حمیدرضا عرب
خبرنگار
شمارش معکوس برای آغاز نخستین بازی تیم ملی ایران در جام جهانی آغاز شده است. تورنمنتی که شاید برای بسیاری از بازیکنان فرصتی برای دیده شدن باشد، اما برای امیر قلعهنویی معنایی فراتر از یک حضور ساده در بزرگترین رویداد فوتبال جهان را دارد.
این جام برای سرمربی تیم ملی مهمترین تجربه تمام دوران مربیگریاش به شمار میرود. مردی که سالها در فوتبال ایران روی نیمکت تیمهای مختلف نشست، جامهای متعددی در فوتبال داخلی به دست آورد، اما هرگز نتوانست در سطح قاره آسیا به آن موفقیت بزرگ و ماندگار دست پیدا کند.
قلعهنویی حالا در ۶۳ سالگی به جایی رسیده که سالها برای آن انتظار کشیده بود. هدایت تیم ملی در جام جهانی همان نقطهای است که بسیاری از مربیان آرزوی رسیدن به آن را دارند و برای او نیز این تورنمنت میتواند حکم سکوی پرتابی را داشته باشد که سالها در انتظارش بوده است.
فراتر از یک تورنمنت
برای امیر قلعهنویی، جام جهانی فقط یک رقابت فوتبالی نیست. این چالش میتواند جایگاه او را در فوتبال آسیا و حتی فراتر از آن تغییر دهد. در تمام سالهایی که او در فوتبال باشگاهی فعالیت کرد، بارها تا مراحل بالای رقابتهای آسیایی پیش رفت، اما هر بار به دلایل مختلف از رسیدن به جام قهرمانی بازماند.
همین مسأله باعث شد کارنامه او با وجود موفقیتهای فراوان داخلی، همچنان فاقد یک افتخار بزرگ بینالمللی باشد.
اکنون شرایط متفاوت است. یک پیروزی در جام جهانی، ارزشی فراتر از بسیاری از جامهای باشگاهی دارد. موفقیت در این سطح میتواند اعتبار فنی یک مربی را چند برابر کند. حتی یک نتیجه بزرگ مقابل تیمهای مطرح جهان نگاه فوتبال آسیا را نسبت به او تغییر میدهد. قلعهنویی این واقعیت را بهتر از هر کسی میداند. او آگاه است که عملکرد موفق در جام جهانی نه تنها اعتبارش را افزایش میدهد، بلکه میتواند زمینهساز دریافت پیشنهادهای مهم خارجی نیز باشد.
اما برای رسیدن به این نقطه، تنها انگیزه کافی نیست. جام جهانی میدان برنامهریزی و تصمیمگیریهای دقیق است.
کلید صعود در بازی اول
تیم ملی ایران برای خلق یک دستاورد متفاوت، بیش از هر چیز به موفقیت در بازی نخست نیاز دارد. دیدار مقابل نیوزیلند شاید روی کاغذ سادهترین مسابقه ایران در مرحله گروهی باشد، اما در واقع میتواند مهمترین بازی تیم ملی در کل تورنمنت تلقی شود.
تجربه جامهای جهانی گذشته نشان داده تیمهایی که مسابقات را با پیروزی آغاز میکنند، از نظر روحی و روانی در موقعیت کاملاً متفاوتی قرار میگیرند. اعتماد به نفسش افزایش پیدا میکند، فشار روانی کاهش مییابد و بازیکنان با آرامش بیشتری وارد مسابقات بعدی میشوند.
این موهبت را در جام جهانی 2018 به وضوح درک کردیم. جایی که مراکش را بردیم و تا آستانه صعود پیش رفتیم.
در چنین شرایطی، مهمترین آزمون قلعهنویی به نحوه مدیریت این مسابقه بازمیگردد. اگر تیم ملی با رویکردی بیش از حد محتاطانه وارد زمین شود درصد نتیجهگیریاش کاهش خواهد یافت، حمله بیمحابا نیز میتواند خطرناک باشد. بنابراین جایی میان این دو یک تیم را به سرمنزل مقصود خواهد رساند.
به طور قطع موفقیت ایران در این دیدار به ایجاد تعادل میان نظم دفاعی و جسارت هجومی وابسته است. تیم ملی باید بتواند بازی را کنترل کند، اما همزمان در زمان مناسب ضربه نهایی را نیز وارد کند.
اهمیت انعطافپذیری در تصمیمات فنی
یکی از نکاتی که میتواند سرنوشت این مسابقه را تعیین کند، میزان انعطافپذیری کادر فنی در جریان بازی است. در جام جهانی نمیتوان با یک نقشه ثابت برای ۹۰ دقیقه به میدان رفت. هر مسابقه چندین مسابقه در دل خود دارد. شرایط در طول بازی تغییر میکند و مربی باید توانایی واکنش سریع به اتفاقات را داشته باشد.
اگر قلعهنویی برای دقایق مختلف مسابقه برنامههای متفاوتی طراحی کرده باشد، شانس موفقیت ایران افزایش خواهد یافت. تغییر ریتم بازی، جابهجاییهای تاکتیکی، استفاده بهموقع از تعویضها و مدیریت شرایط روانی بازیکنان، همگی عواملی هستند که میتوانند تفاوت میان پیروزی و ناکامی را رقم بزنند.
نیوزیلند تیمی نیست که بتوان آن را دستکم گرفت، اما واقعیت این است که ایران از نظر کیفیت فردی و تجربه بینالمللی در جایگاه بالاتری قرار دارد و باید از این برتری نهایت بهره را ببرد. بنابراین اگر تیم ملی بتواند از موقعیتهای محدود خود بهترین استفاده را ببرد و در فاز دفاعی نیز اشتباهات فردی را به حداقل برساند، دستیابی به سه امتیاز کاملاً در دسترس خواهد بود.
مقابل بلژیک هم شانس داریم
شاید برخی معتقد باشند حتی در صورت شکست دادن نیوزیلند، ایران مقابل بلژیک شانس چندانی نخواهد داشت، اما فوتبال بارها نشان داده که محل فرو ریختن محاسبات کاغذی است. تیمی که مسابقات را با پیروزی آغاز میکند، از نظر ذهنی به سطحی متفاوت میرسد و همین مسأله میتواند معادلات را تغییر دهد.
اکنون همه نگاهها به امیر قلعهنویی دوخته شده است. مربیای که به مهمترین ایستگاه دوران حرفهای خود رسیده و فرصتی تاریخی برای ثبت نامش در سطحی فراتر از فوتبال ایران در اختیار دارد.
باید دید او تا چه اندازه موفق خواهد شد ایدههایش را به بازیکنان منتقل کند، برنامههایش را در زمین مسابقه به اجرا درآورد و تیم ملی را به مسیری هدایت کند که سالهاست فوتبال ایران در انتظار تجربه آن است.
جام جهانی برای قلعهنویی آزمونی چندوجهی است.