صادق گودرزی: مربیگری در کشتی، شغل پدریام است
آدمهای بزرگ در روزهای سخت ساخته میشوند
محسن وظیفه
خبرنگار
کشتی ایران بیش از یکدهه است که در حسرت از دست دادن ستارهای است که وقتی روی تشک میآمد با تکنیک ناب ایرانیاش همه علاقهمندان به کشتی را سر ذوق میآورد.
قهرمانی از استان همدان که از خانوادهای ورزشی به تیم ملی کشتی رسیده بود. صادق گودرزی از جهانی 2009 به ترکیب تیم ملی رسید و بعد از المپیک 2012 لندن به دلیل مصدومیت به یکباره از تیم ملی کشتی فاصله گرفت در حالیکه میتوانست تا چند سال دیگر در تیم ملی باشد و حتی المپیک 2016 ریو را هم تجربه کند اما بدشانسی و مصدومیت شدید او را از کشتی دور کرد تا حالا به عنوان سرمربی تیم ملی کشتی نوجوانان وارد یک دنیای جدید شود. حضور در مسابقات قهرمانی آسیا با تیم نوجوانان اولین تجربه او به عنوان سرمربی بود که با قهرمانی این تیم همراه شد اما خودش میگوید این شغل پدری است که او ادامه میدهد.
اولین تجربه مربیگری در رده ملی را به دست آوردی که با قهرمانی هم همراه شد.
خدا را شکر دست پر برگشتیم. قبل از این به عنوان مربی در سطح استان و مسابقات قهرمانی کشور کار کرده بودم اما اینکه سرمربی تیم ملی باشم این اولین تجربه من بود.
سطح مسابقات چطور بود؟
خیلی خوب بود و به نظرم تیم ما هم خیلی خوب کشتی گرفت. البته ما با توجه به شرایطی که داشتیم خوب بودیم. به سختی اردوها را برگزار کردیم و با مشکلاتی که به خاطر جنگ تحمیلی پیش آمد با مشکلات به مسابقات رفتیم. اردوهای تیم نوجوانان با تلاش فدراسیون کشتی تعطیل نشد اما یا خانوادهها نگران فرزندانشان بودند و یا بچهها نگران شرایط جنگ بودند که این خیلی شرایط را سخت کرده بود. کل تیم در استرس و نگرانی بود. تورنمنت ترکیه را باید میرفتم که با شروع جنگ این تورنمنت را هم از دست دادیم.
و قهرمانی با این شرایط سخت بیشتر میچسبد؟
واقعیتش را بخواهید من اصلاً اعتقادی به قهرمانی و کسب نتیجه در رده سنی نوجوانان ندارم.
در این رده باید بیشتر مراقب آسیب ندیدن کشتیگیران بود. باید جلوی وزن کم کردن بچهها را گرفت. همین تیم ما در نهایت 2 الی 3 کیلوگرم کم کردند. مهمترین کار در رده سنی نوجوانان آموزش صحیح است. یکی از دغدغههای من همین است و این را هم به علیرضا دبیر گفتم و خدا را شکر او هم کاملاً همراه است.
یک نکته مهم در رده سنی نوجوانان و جوانان پشتوانهسازی برای بزرگسالان است.
طبیعی است که این مهمترین کار در ردههای پایه است. باید بتوانیم زنجیره انتقال را به بهترین شکل ممکن افزایش بدهیم. این هم فقط با یک برنامهریزی درست به وجود میآید.
یک سؤال کلیشهای وجود دارد که کشتیگیر بودن سخت است یا مربی که با نگاه خودت به این سؤال جواب بده.
خب طبیعی است که مربیگری کار بسیار سختی است اما من در خانوادهای بزرگ شدم که پدرم سالها مربی کشتی بود و در واقع مربیگری شغل پدریام است. بنابراین خیلی از این کار دور نبودم. ضمن اینکه آدمهای بزرگ برای کارهای سخت ساخته شدند.
در این چند سالی که در تهران به عنوان مربی کار کردی، تغییری در کشتی تهران دیدی؟
واقعاً برای کشتی تهران خیلی سخت و خیلی زیاد کار کردیم. فقط هم من نبودم، اکبر فلاح و علیرضا رضایی از قهرمانان قدیمی و خیلیهای دیگر هم بودند که کار کردند و الان هم در رده سنی نوجوانان دو الی سه نفر به تیم ملی رسیدند اما نکته مهم این است که این کارها نباید رها شود. فاصله بین نوجوانان و جوانان خیلی کم شده و باید بتوانیم این روند را حفظ کنیم.
یکی از مشکلاتی که الان در تیم ملی بزرگسالان اذیتکننده است، ضعف در وزن 74 کیلوگرم است. یعنی از زمانی که خداحافظی کردی تا الان یک کشتیگیر ششدانگ در تیم ملی برای این وزن وجود نداشته.
فکر میکنم خیلی برای این وزن وقت نگذاشتیم.
البته واقعاً وزن 74 کیلوگرم چه در مسابقات قهرمانی جهان و چه در قهرمانی آسیا خیلی سطح بالایی دارد اما خاطرم هست در مقطعی وزن 125 کیلوگرم پاشنه آشیل کشتی شده بود که برایش اردوی تخصصی برگزار شد و در نهایت همه دیدند که مشکل رفع شد و به نظرم برای این وزن هم باید اردوی ویژه و تخصصی برگزار شود.
یعنی فکر میکنی باز هم بتوانیم در این وزن صاحب یک کشتیگیر ششدانگ شویم؟
حتماً امکانپذیر است. ما استعدادهای خوبی داریم و اگر برای آنها وقت بگذاریم به طور حتم نتیجه میگیریم.