چالشهای تغییر کمپ تیم ملی از توسان به تیخوانا
سازماندهی جلسات تمرینی، سفرها و مسأله ریکاوری
تیم ملی فوتبال ایران محل اقامت برنامهریزیشده خود برای جام جهانی ۲۰۲۶ را تغییر داد و بهجای اقامت در توسان در ایالت آریزونای آمریکا، در تیخوانا، مکزیک مستقر خواهد شد.
قرار بود ایران در ابتدا از مجموعه ورزشی کینو در توسان استفاده کند. یک مجموعه ورزشی کامل که میتوانست برای شهر توسان هم تبلیغ مناسبی باشد اما بعد از تصمیم فدراسیون فوتبال ایران آنها هیچ اظهارنظری در خصوص از دست رفتن فرصتهایشان نکردهاند چراکه میدانند این تصمیمات به مسائل مختلف و مهمی گره خورده است.
پس از تغییر برنامه، فدراسیون اعلام کرد که تیخوانا بهدلیل نزدیکی به جنوب کالیفرنیا، فراهم بودن شرایط تمرین و امکان مدیریت آسانتر سفر بین مکزیک و شهرهای میزبان آمریکا انتخاب شده است.
طبق برنامه، ایران اولین بازی گروهی خود را در ورزشگاه لسآنجلس مقابل نیوزیلند انجام خواهد داد و پس از آن در همین شهر با بلژیک دیدار خواهد کرد، در حالی که سومین بازی مقابل مصر در سیاتل برنامهریزی شده است. این بدان معناست که انتقال کمپ به مکزیک برنامه ورزشی را تغییر نمیدهد، بلکه نحوه سازماندهی اقامت تیم ملی بین جلسات تمرینی، سفر و مسابقات را تغییر میدهد.
تیخوانا در کنار مرز ایالات متحده در جنوب سندیگو واقع شده است، بنابراین تیم ملی میتواند نسبتاً سریع از آنجا به سمت لسآنجلس سفر کند. البته سفر به سیاتل بهطور قابل توجهی طولانیتر است اما همچنان در چهارچوب شبکه لجستیک آمریکای شمالی که برای این مسابقات برنامهریزی شده است، انجام میشود.
موقعیت جغرافیایی تیخوانا میتواند عبور به سمت کالیفرنیا را در روزهای مسابقه آسانتر کند. چنین مدلی نیاز کل هیأت را برای اقامت طولانیتر در ایالات متحده کاهش میدهد، اما نیاز به ورود به کشور در روزهای مسابقه و برای فعالیتهای رسمی مرتبط با مسابقات را از بین نمیبرد.
از دیدگاه سازمانی، انتقال پایگاه ممکن است در کنار مزایا چالشهایی نیز داشته باشد. مزیت آن کاهش مشکلات ویزا برای اقامت طولانی در خاک آمریکا است. اما چالش این تغییر آنجاست که تیم ملی باید سفرهای برونمرزی، مراحل ورود، مسیرهای امنیتی، حمل و نقل تجهیزات و ذخیره زمان برای تأخیرهای احتمالی را برنامهریزی کند. برای تیمهای ملی در جام جهانی، جزئیاتی از این دست اغلب تعیین میکند که تیم چقدر میتواند روی تمرین و ریکاوری و چقدر روی مسائل اداری و لجستیکی تمرکز کند. به همین دلیل است که تصمیمات مربوط به پایگاهها با همکاری فیفا، برگزارکنندگان محلی و فدراسیونهای ملی گرفته میشود.
واقعیت این است که تغییر پایگاه لزوماً تأثیر ورزشی مستقیمی ندارد اما چهارچوب آمادهسازی تیم ملی را تغییر میدهد. تیمها در تورنمنتهای بزرگ سعی میکنند شرایط پیشبینی نشده را کاهش دهند و ثبات اقامت، کیفیت زمینها و قابل پیشبینی بودن حمل و نقل، بخشی از آمادهسازی رقابتی محسوب میشوند. اگر پایگاه جدید در تیخوانا شرایط اعلام شده توسط فدراسیون را برآورده کند، ایران میتواند از بخشی از مشکلات اداری اجتناب کند. با این حال، اگر سفرهای برونمرزی پیچیدگیهای بیشتری ایجاد کند، این تصمیم میتواند سؤالات جدیدی را در مورد سازماندهی روزمره ایجاد کند.
برای هواداران و عموم مردم، مهمترین اطلاعات این است که مسابقات ایران از شهرهای آمریکا منتقل نمیشوند. بخش اول مسابقات تیم ملی ایران همچنان به لسآنجلس و سیاتل گره خورده است، به این معنی که فروش بلیت، برنامههای امنیتی و سازماندهی مسابقات همچنان با برنامه موجود مرتبط است. هرگونه تغییر در حرکت تیم ملی بین پایگاه و ورزشگاه احتمالاً برای عموم مردم قابل مشاهده نخواهد بود اما برای برگزارکنندگان، پلیس، سرویسهای امنیتی و کارکنان عملیات تیم مهم خواهد بود.
برای ایران، این تصمیم تلاشی برای هماهنگ کردن هدف ورزشیاش با محدودیتهای واقعی است. تیم ملی میخواهد بدون وقفه اضافی در مسابقات حاضر شود، در حالی که فدراسیون بهدنبال حفظ تداوم آمادهسازیها و ایمنی هیأت اعزامی است. ارزیابی نهایی از موفقیت این اقدام تنها پس از شروع اقامت تیم در پایگاه جدید و پس از انجام اولین سفرها به سمت مسابقات امکانپذیر خواهد بود.